Antigama - Resonance

Grindhog Day, het is weer Grindhog Day! Bill Murray mag zichzelf rijk prijzen dat hij niet in een film heeft gespeeld die onder deze naam is uitgebracht. Als hij elke dag met pak 'm beet een nummertje van de Poolse grindformatie Antigama wakker was geworden, had hij nog veel vaker zelfmoord gepleegd (in de film dan welteverstaan). Resonance heet hun vierde cd en die staat weer bol van de nodige experimenten en muzikale uitstapjes. In het begin is het allemaal nog redelijk te behappen met vrij tradititionele grind, afgewisseld met wat deathmetal-invloeden. Net als je denkt dat je het wel gehoord hebt, klinkt daar plots het freaky jazz-intermezzo "Barbapex", gevolgd door "Psychonaut", een geweldig stukkie posttraumatische hardcore. Daarna vervagen alle grenzen. Groovende crust, industrial, vervormde stemmetjes, technische hoogstandjes, nog maar eens een muzikaal intermezzo en zelfs de nodige percussie wordt ingezet om de luisteraar vooral niet het idee te geven dat de heren maar wat staan aan te klooien. Dat is ook zeker niet het geval. Alles zit heel vernuftig in elkaar en er wordt ontzettend strak gespeeld. Als referentiekader kunnen moeiteloos labelgenoten Cephalic Carnage, Dillinger Escape Plan en Regurgitate genoemd worden. Als je deze bands niet kent, moet je je maar eens inbeelden hoe het zou voelen om elke dag op je schoonmoeders verjaardag wakker te worden. Verontrustende gedachte? Beangstigend? Daar heb ik dan niets aan toe te voegen.

Zeg er het uwe van...