Bloodbound - Book Of The Dead

In mijn cd-kast tref je geen Iron Maiden, Hammerfall, Helloween of Masterplan. Toch heb ik enkele van deze heavy-metalbands inmiddels al eens live gezien op diverse festivals. Ook daar konden ze me nog steeds niet boeien. Ben meer een man van zoals ik het zelf altijd noem prog/symfo/goth/trip rock/metal. Toch aan mij de eer om aan u als lezer van File Under iets over het nieuwste album van het Zweedse Bloodbound te schrijven. Het is inmiddels hun tweede schijfje en ik moet zeggen dat ik het een verdienstelijk schijfje kan noemen. En dat voor een band die nog geen drie jaar bestaat en inmiddels al zo vaak van bezetting is gewisseld, dat je het je bijna niet kan voorstellen dat er na iets meer dan een jaar na debuut Nosferatu al een tweede album klaar is voor release. Van de originele bezetting zijn alleen nog gitarist Tomas Olsson en bassist Frederik Bergh over. Frederik neemt tevens de toetsen voor zijn rekening neemt (ben benieuwd hoe dat live gaat). Samen met zanger Michael Bormann (o.a. Jaded Heart), drummer Pelle Åkerlind en gitarist Henrik Olsson maken zij melodieuze powermetal van Zweedse makelij van goede kwaliteit. Niet echt vernieuwend, maar wel aanstekelijk. Muzikaal neigt het wat mij betreft soms naar Therion maar dan zonder de koren en bombast, soms zelfs naar Bon Jovi ("Black Heart"), maar dan minder zoet. Live zal vooral "Book Of The Dead" het publiek flink weten op te zwepen. Voor de fans van Maiden en Hammerfall heeft Bloodbound het beste voor het laatste bewaard: het iets meer dan zeven minuten durende "Seven Angels".

Zeg er het uwe van...