Bob Frank & John Murry - World Without End (The Murder Ballads)

Een week waarin Amerika opgeschrikt wordt door een gek die naast zichzelf meer dan dertig mensen neerknalt. Ik volg het nieuws in spanning. Een week waar ikzelf naar de Engelse thrillerserie Silent Witness kijk. Het is eigenlijk luguber dat ik me vermaak terwijl er het nodige aan lijken (incl. beelden) en ander leed voorbij komt. Het is niet echt, maar toch. Waar ligt de grens? Ook in de muziek is er veel over moorden geschreven. Afgrijselijke verhalen, maar ik zou de liedjes niet willen missen. Kennelijk zit er een bepaalde aantrekkingskracht in. Af en toe staan er artiesten op die het zelfs als thema voor een volledig album gebruiken. Je hoeft de verhalen niet eens zelf te verzinnen, aangezien er door de eeuwen heen moorden genoeg gepleegd zijn. Bob Frank en John Murry behandelen er tien op hun album World Without End (The Murder Ballads) waarvan de oudste uit 1796 (Madeline) en de nieuwste uit 1961 (Bubba Rose) stamt. Frank bracht, nadat hij in de zestiger jaren als betaald songschrijver (collega van John Hiatt) zijn kost verdiende, begin zeventiger jaren enkele albums uit waarna we niets meer van hem vernamen. Murry speelde in diverse bands en zat als laatste wapenfeit in de studio met Waylon Jennings. Murry en Frank kwamen elkaar tegen en besloten samen een album te gaan opnemen. Als producer werd Tim Mooney (American Music Club) gestrikt, Matt Pence (Centro-Matic) mocht het afmixen. Er werden duistere alt.country -liedjes geschreven. De sfeer is nergens uitgelaten, maar overal is het sober van toon, gevuld met een rijk instrumentarium waarbij ze de nodige hulp kregen (o.a. van Chuck Prophet). Het zou dus allemaal moeten kloppen. Ik kan mijn aandacht echter niet vast kan houden. Het is allemaal best oké -echt waar-, maar bloedstollend is het niet. In dit genre zijn er m.i. (veel) interessantere albums gemaakt.

Zeg er het uwe van...