Boysetsfire

Gitarist Josh Latshaw valt tijdens zijn werk in de bouw van een steiger. Zijn leven hangt even aan een zijden draadje. De rest van de band besluit toch naar Europa te komen voor de laatste shows. "Halverwege die tour voelden we al dat dit niet het eind kon zijn", vertelt zanger Nathan Gray. En inderdaad, nu Josh weer voldoende hersteld is, speelt de band nog een keer in Nederland. Voordat de band aan het laatste optreden ooit in de Melkweg begint, spreek ik in de kleedkamer van voorprogramma Dear Tonight met Nathan en Josh over dertien jaar Boysetsfire.

Morfine
Voordat we kunnen gaan zitten moeten de twee eerst een tafel van de bank halen. Nathan kreunt. "Gisteren in België gebruikte een jongen mijn hoofd als opstapje om te stagediven. Mijn nek en arm doen pijn en ik heb hoofdpijn. Het was zo erg dat we 'Rookie' gisteren over moesten slaan. Ik dacht alleen maar: Josh is hier, ik mag er nu niet mee stoppen." Josh kan er wel om lachen, hij heeft een erger ongeval meegemaakt. "Ach hij is gewoon van een keukentrapje gevallen, de aansteller", merkt Nathan op. Josh zelf kan het ongeluk ondertussen ook relativeren. "Ik heb ontzettend veel geluk gehad. Ik weet niet meer precies hoe het gebeurd is. Misschien ben ik uitgegleden, misschien verloor ik mijn evenwicht door iets anders. Ik viel bijna 10 meter naar beneden." Terwijl hij in het ziekenhuis lag gingen zijn bandmakkers naar Europa. "Ik zat onder de morfine, ik wist nauwelijks dat ze weg waren." Ook voor de anderen was de tour vreemd. "Het was de moeilijkste tour die we ooit gedaan hebben", zegt Nathan. Acht maanden later is Josh opvallend goed ter been. "Het wordt nooit meer 100 procent, maar ik ben de dokters zo dankbaar. Niemand had gedacht dat ik zo snel weer kon lopen, laat staan op een podium staan."

Dertien jaar bestaat Boysetsfire nu. Tien jaar geleden kwam full-length debuut The Day the Sun Went Out uit. In al die jaren heeft de band duidelijke politieke statements gemaakt en vele maatschappelijke thema's aangeroerd. "We staan nog steeds achter elke tekst die we ooit geschreven hebben", aldus Nathan. Hebben al die teksten überhaupt een verschil gemaakt? Zo goed staat de wereld er niet voor zou je zeggen. "We hebben zeker hier en daar het verschil gemaakt. Als ik hoor dat iemand een nummer van ons gebruikt om de zelfmoord van haar moeder te verwerken, dan weet ik dat we het niet voor niks hebben gedaan", vindt Josh. "Wij waren een van de eerste bands die over politiek spraken. Dat was vroeger echt 'not done'. Nu draagt zelfs Green Day een politieke boodschap uit. En al die bands die op een podium 'fuck Bush' roepen. Het is zo fucking makkelijk. Waar waren die stemmen net na 9/11?", vraagt Nathan zich af. "Ik heb er een beetje genoeg van. Ik voel de behoefte steeds minder om over politiek te praten. De nieuwe band waar Josh en ik in zitten, The Casting Out, is dan ook absoluut geen politieke band. We zijn er serieus mee bezig. Onze eerste demo was iets te rustig. De tweede demo is wat ruiger. We zijn nog bezig onze sound te vinden. Onze eerste volledige plaat komt begin volgend jaar uit."

Make-up
De scene verandert. Boysetsfire heeft zijn wortels in de hardcorescene, waar ook bands als Ignite en Slapshot zich in bevinden. Tegen wil en dank zit de band nu in het emo-hoekje. Enig verwantschap met dat genre voelen de mannen niet. "Wou je ons vergelijken met bands als Fall Out Boy of My Chemical Romance? Dat theatrale hebben wij helemaal niet", zegt Nathan. "Ik snap zulke bands niet, het is voor mij het eerste teken dat ik ouder word. En dan die kleding, make-up en kapsels van sommigen. Het moet ze echt uren kosten om zich klaar te maken. Daar ga ik m'n fucking tijd niet aan besteden", lacht Nathan.

De twee vermaken zich wel samen op de kleine bank. Ze zitten contant te grappen met de aanwezige cameraman die alles filmt voor een dvd die band gaat uitbrengen. "Het wordt een dvd van de complete tour. Live nummers, backstage beelden en nog veel meer ongein", zegt Josh. Boysetsfire heeft in zijn dertienjarig bestaan veel bereikt. "Het begon allemaal zo onschuldig. We maakten zelf posters en hingen die in Delaware, onze woonplaats, op. We reden soms zes uur om op te treden voor dertig kids. Ik had die tijd niet willen missen", mijmert Josh. Maar de mannen worden er niet jonger op en het vele toeren begint zijn tol te eisen. "Ik was kapot gisteravond. De show in België was op het laatste moment ingelast en dan kwam die stagediver er ook nog bij. Ik heb niets tegen stagedivers, maar ze moeten mij niet als springplank gaan gebruiken. Maar ja, we drinken allemaal wel eens een biertje te veel", zegt de zanger. "Het was die jongens eerste biertje waarschijnlijk", lacht Josh. "My first beer", grinnikt Nathan. "Nee maar serieus, ik wil nooit stoppen met toeren. Als ik 70 ben ga ik waarschijnlijk nog met mijn akoestische gitaartje langs de podia. Als ik thuis ben mis ik het toeren en als we op tour zijn mis ik thuis". Josh merkt lachend op: "Het is een soort yin yang."

Hamsterdam
Soms lijken de twee te vergeten dat ze met een interview bezig zijn. De losse opmerkingen vliegen door de kamer. Om de een of andere reden dopen de twee Amsterdam om tot Hamsterdam. Via de hamster komen we op dolfijnen uit, dat zijn namelijk de enige dieren die net als mensen seks hebben voor het genot. "Het zijn ook de enige dieren die aan groepsverkrachtingen doen, echt waar", zegt Nathan met een serieus gezicht. Ik merk op dat we dan ook eindelijk weten waarom de dolfijnen huilen. Dit is echt het einde van mijn goedvoorbereide interview. De vragen kunnen de prullenbak in. Josh zegt dat ik moet vragen of het anders is om teksten te schrijven voor The Casting Out dan voor Boysetsfire. Voor ik die vraag kan stellen lacht Nathan: "Josh wilde de band The Casting In noemen". De grap ontgaat mij even, maar de twee liggen weer dubbel. Het antwoord op de vraag blijft onduidelijk.

Ik laat de twee dames op de bank maar lekker kletsen. Ze lijken wel een stelletje. "Ja Nathan we zouden in relatietherapie moeten gaan! Dokter, Nathan heeft een stok in mijn kontgaatje geduwd", grapt Josh. Hij is op dreef. "Dokter. Nathan zegt dat 'ie geen homo is en zoent dan toch met een man. Dokter, dat verwart me". Over homoseksualiteit gesproken, wat is de geaardheid van Nathan nou? Hij is gescheiden, heeft een zoontje en, zo wordt aangenomen, hij is homoseksueel. "Dat is niet zo", is de simpele mededeling van de zanger. Ach mensen kunnen veranderen en waarom zou een zanger van een open-minded band als Boysetsfire daar over liegen?

Met alle macht probeer ik er toch nog wat serieuze vragen tussen te persen. Als allerlaatste show mag Boysetsfire op hun droomlocatie drie nummers spelen. Waar zouden ze optreden en welke nummer spelen ze? "Jezus Christ", roept Nathan. "Ga jij maar eerst", zegt hij tegen Josh. "Ik zou op Hawaï willen spelen. En dan zou ik 'Rookie', 'After the Eulogy' en 'Handful of Redemption' spelen", aldus Josh. Ook Nathan is er uit. "Ik zou akoestische versies van 'After the Eulogy', 'The Force Majeure' en 'Cadence' spelen. Waar? Geen flauw idee". "Zeg Amsterdam", fluistert de gitarist hem toe. "Ja, Amsterdam! Hamsterdam!" Kunnen de mannen eigenlijk wel zonder Boysetsfire? "Ach over vijf jaar houden we gewoon een reünietour", zegt Josh met een stalen gezicht.

Een paar uur later staan de mannen op het podium van de Melkweg. Wie de band aan het werk ziet vraagt zich af waarom ze er in 's hemelsnaam mee ophouden. Wanneer Nathan voor het laatst "Where's your anger, where's your fucking rage" schreeuwt moet ik toch even slikken. Een tijdperk is voorbij. Boysetsfire is niet meer. En dat is zonde, eeuwig zonde.