Charlie Dée

Met open armen ontvangen
Ik zeg haar dat ik bij het lezen van de lyrische recensies van haar eerste cd het idee had dat al die schrijvers op haar hebben zitten wachten. 'Ik denk ook dat het zo is. Het is moeilijk voor bandjes als ons om door te sijpelen, maar het ís ook een mooie plaat. De tijd was wel rijp voor een zangeres met wat meer diepgang. Ik zat er zelf in ieder geval wel op te wachten, om wat meer diepgang te brengen. Weet je wat het is? Het is steeds altijd hetzelfde rijtje, maar het is nu wel zo dat mensen als Marieke de Jager en ik meer de kans krijgen, al gaat dat niet van de ene op de andere dag. Dat we er dan bij de 3FM-Awards niet tussenstaan is met een publieksstemming niet raar. Het komt ook door 3FM zelf hoor. Als ze net wat breder zouden programmeren, dan krijg je vanzelf een ander beeld. Daarom is het fijn dat Rob Stenders terugkomt naar 3FM en doodjammer dat Claudia vertrekt. Dat zijn net als Eddy Zoey mensen die ons als free choice draaien. Het zijn de mannetjes bovenin die ons van de playlists houden.'

Meisjes- vs vrouwenplaat
Haar telefoon gaat, ze schrikt - 'Ik heb hem net en weet nog niet hoe ik hem uit moet zetten, sorry hoor.' Mooi moment om eens te praten over het grote verschil in geluid tussen de eerste (ik noem het de meisjesplaat) en tweede cd (de stoere vrouwenplaat). Ik suggereer dat ze op Love Your Life heel sneaky begint met een liedje dat vrij goed aansluit op Where Do Girls Come From, om vervolgens de nieuwe Charlie Dée te onthullen. Een met een veel grootser geluid, meer gitaren, veel steviger pianowerk. 'Helemaal waar, maar dat is niet wat bewusts, ik doe gewoon wat ik mooi vind. Het blijft wel echt Charlie Dée. Er staan wel kleine liedjes op Love Your Life en de ballades zijn niet van de lucht - vier of zo. Maar het is wel verklaarbaar dat het grootser klinkt. We hadden de eerste cd opgenomen en zijn daarna pas gaan optreden. Eigenlijk hebben we ons geluid daar pas gevonden en die sound vond ik te gek. Veel meer catchy popliedjes, kop en staart. Harder ook, omdat ik het gewoon heel leuk vind om op het podium tekeer te gaan.' Of ze d'r eerste cd nog wel eens terugluistert. Ze schiet in de lach. 'Nee, eigenlijk niet. De liedjes spelen we nog wel hoor, maar ze klinken al heel anders sinds het moment dat we het podium opgingen. "Hello, Hello" bijvoorbeeld is op de cd heel melancholisch en is live nu een uptempo nummer geworden. '

Samen knabbelen we vervolgens aan de tosti's die voor haar gebracht worden. Haar hond, die haar de hele dag al vergezeld heeft, is wel klaar met de interviews voor vandaag en sprint naar buiten om het PIAS-personeel te gaan vermaken.

Liedjes schrijven
Op zich komt deze cd absurd snel na de vorige. 'Weet je hoe dat kwam? Omdat ik namelijk dacht - ze stopt even met praten en lacht hard - dat komt doordat ik voor de vorige plaat liedjes van tien jaar oud had en ik dacht "Ja, okay nu moet ik een nieuwe plaat maken en die moet binnen twee jaar uit komen. Ik moest dus flink aan de bak." Ik woon op zo'n statige laan. Mijn huis is een oude winkel, maar mijn buurman heeft zo'n fraaie kamer met een hoog plafond met daaraan een kroonluchter en een oude visgraatvloer. Daar staat een piano. Die kamer huur ik en daar schrijf ik mijn liedjes. Het is een te gekke plek om dat te doen. Ik ben daar heel gedisciplineerd gaan werken en binnen drie maanden had ik die plaat klaar. Maar toen had ik die liedjes en wilde ik ze opnemen ook, want ik dacht: "Over twee jaar wil ik dit helemaal niet meer zingen, want dit is wat ik nú voel." Van een tweede-plaat-syndroom had ik dus totaal geen last gehad Ik had zin om op te nemen en blaakte van zelfvertrouwen. Ik vond het alleen maar heel leuk, dat zal gescheeld hebben. Op de vorige cd heb ik wel zelf piano gespeeld in de studio, omdat ik het leuk vond. Daar had ik deze keer weinig behoefte aan. Op het podium deed ik het tijdens de optredens ook niet. Ik zou ook niet een heel concert in mijn eentje kunnen spelen, dan ben ik veel te beperkt. Dan denken jullie als publiek al snel: "Nou, okay is dit het?" Bovendien heb ik een hele goede pianist in mijn band. In de tour gaan we wel één liedje doen wat ik leuk vind om alleen te spelen.' Een ballade met een spotlight? 'Ja precies, maar natuuuuuuuuuuurlijk' jonast ze met haar stem.

Joan & Joni
Bij haar vorige cd kwam PIAS met het voorstel voor een cover-cd - uiteindelijk stond er alleen een cover van Joan Armatrading's "Rosie" op Where Do Girls Come From - , ik vond dat een bizar idee, daar had ze toch niet tien jaar liedjes voor geschreven. 'Inderdaad, bovendien zit ik zo vol inspiratie dat ik er helemaal geen zin in had.' In de recensies van Where Do Girls Come From was het alleen maar Joni Mitchell voor, Joni Mitchell na. Of ze er zelf een beetje moe van werd omdat ze haar in dat hokje wilden duwen. 'Ik werd op een gegeven moment wel moe van dat hokje. Maar het is niet erg, zij heeft me ook geïnspireerd. Het is erger dat ze me in het hokje van de singer/songwriter duwen, want dat ben ik helemaal niet. Ik ben een zangeres met een band.' Ik duw haar een lijstje onder de neus met de tracklisting van de Tribute to Joni Mitchell die pas verschenen is en laat haar kiezen wiens plaats ze in wil innemen. 'Björk', zegt ze eerst lacherig, maar daarna is ze resoluut: Brad Mehldau mag weg. 'Ik zou ook wel een nummer van Joni op willen nemen. Op de Avond van het Kippenvel heb ik laatst ook vier liedjes van haar gedaan. Dat vond ik onwijs leuk, maar ik ga echt geen hele Joni Mitchell-plaat opnemen. Ik vraag haar nog om een gok te doen waar ze deze nieuwe Charlie Dée mee gaan vergelijken? Ze hoeft er niet lang over na te denken: 'Blondie!', zegt ze resoluut. Ik denk: 'Verdomd, dat zou inderdaad zo maar kunnen.'

Partij voor de Dieren
We praten wat over de teksten van haar nieuwe cd. Ik biecht op dat ik het altijd lastig vind om over teksten te praten. Charlie houdt er zelf ook niet van. 'Ik vind het het leukste om er niet te veel over te vertellen, omdat je dan je eigen verhaal er van kunt maken in plaats van mijn verhaal. Dat vind ik fijner.' Via een paar quotes die ik toch aanhaal komen we vervolgens via geloof ('Ik ben wel gelovig opgevoed, maar ik ben niet verblind door Jezus Christus') uit op haar steun voor de Partij voor de Dieren. Ze heeft zich daar behoorlijk voor ingezet. Wat er nu gebeurt binnen zo'n partij vindt ze dat erg? 'Ja, ik vind het erg voor de partij. Ik sta totaal achter Marianne Thieme, ik vind het echt belachelijk dat ze wordt aangevallen wordt op haar geloof. Dat had Maarten 't Hart niet hoeven doen. Dan was er ook niets aan de hand geweest. Maar hij werd waarschijnlijk in zijn nek gehijgd door zijn Kruisvaartvriendjes. Ik zou zo weer op de lijst gaan, maar ik zou niet in de Kamer zijn gaan zitten. Dat hoefde ook niet, als ik gekozen zou worden dan had ik er afstand van gedaan. Ik voel me ook erg verbonden met de Partij voor de Dieren, maar kan me ook wel verbonden voelen met de SP of GroenLinks, maar het gaat gewoon heel slecht met het welzijn van de dieren. Het milieu staat toch al op de kaart, zelfs Milieudefensie is tevreden, daarom kies ik voor de Partij van de Dieren.'

Haar hond hoort het op de gang blijkbaar ook en blaft hard, die is het volkomen met zijn baasje eens en wil waarschijnlijk wel naar huis. Ik heb honger en Charlie wil ook naar huis. Ze kan het niet laten om nog even de radio aan te zetten. Helaas voor haar is er geen Charlie Dée op.