Charlotte Hatherley - The Deep Blue

Wie? Nou, ze heeft haar naam mee. In elk geval als je het vergelijkt met mijn favoriete zangeressen, die niet zozeer in de elfjescategorie vallen, maar meer in die van de eigenwijze manwijven vrouwen met stijl (Fiona Apple, Sheryl Crow, Shirley Manson). Mooi artwork ook. Bij voorbaat al ben ik fan van Charlotte. Play! Aldus dook ik zonder achtergrond of verwachting in The Deep Blue en was ik aangenaam verrast; dit is een lekkere volwassen popplaat voor thuis. Hatherley schrijft geen ordinaire gitaarhitjes zoals bijvoorbeeld KT Tunstall, liever wisselt ze opeens van toonsoort en gebruikt ze à la Apple allerlei instrumenten om haar liedjes spanning en sfeer mee te geven. Het mooiste voorbeeld daarvan vind ik "Siberia", maar het beste moment is misschien wel de laatste minuut van "Roll Over (Let it Go)" waarbij ik zin krijg om te gaan dansen. Terwijl het nummer nota bene zo licht en naïef begint! Dat onvoorspelbare moet ze vooral houden, want de enkele keer dat ze het nalaat ("Dawn Treader") wordt ze onopvallend. Maar och; ik heb The Deep Blue nu een keer of vijftien gedraaid en het is een erg fijn album, dus laat ik niet zeuren. Goed; toen moest alleen dit stukje nog geschreven worden. Wie is Hatherley eigenlijk? Krijg nou wat: ze is de (ex-)gitariste van Ash! Alle puzzelstukjes vallen daarmee in elkaar: al die toonsoorten, het Britpopperige van "I Want You To Know" en mijn vooraf vaststaande liefde, want ik heb ook praktisch alles van Ash in mijn kast staan. Tweede feit: dit is al haar tweede solo-album, wat kan verklaren waarom een song als "Behave" - check die video - zo ingetogen en des te sterker is gemaakt. Ter vergelijking, Hatherley's eerste single heette nog "Kim Wilde". Misschien komt het toch wel door die naam?

Zeg er het uwe van...