Chuck Ragan - Los Feliz

Toen een aantal jaren geleden Tony Sly en Joey Cape, de zangers van respectievelijk de punkrockbands No Use For A Name en Lagwagon een geheel akoestische cd opnamen was ik hier erg mee in mijn nopjes. Het bewees nog maar eens dat goede liedjes stand houden, ook al ontdoe je ze van alle bombast en aankleding. Een mooie melodie en een schitterende stem is soms al genoeg. Chuck Ragan moet hetzelfde gedacht hebben, toen hij begin dit jaar op een willekeurige dag zomaar twaalf liedjes inspeelde in een studio met wat vrienden en passanten als publiek. Geen overdubs of muren van geluid, niets meer dan een man en zijn gitaar. Met zijn band Hot Water Music, sinds vorig jaar ter ziele, maakte Ragan typische Amerikaanse punkrock en was daar vooral in eigen land redelijk succesvol mee. In Europa bleef het bij een hapje voor de fijnproevers en heeft Hot Water Music nooit echt veel aarde verschoven. Of dit de reden is dat hij de distortionpedalen aan de wilgen gehangen heeft en op Los Feliz de liefde verklaart aan traditionele folkmuziek weet ik niet, maar het levert in ieder geval een kontschoppend lekker album op. Met punk heeft het helemaal niets meer te maken, de nieuwe Chuck Ragan is eerder schatplichtig aan het complete oeuvre van Bruce Springsteen. Niet alleen zijn rauwe en doorleefde stem doet meer dan eens denken aan The Boss, ook de door merg een been gaande mondharmonica en ontroerende teksten zijn perfect op hun plaats. Waar die andere gerespecteerde punkzanger niet zo lang geleden nog tevergeefs zijn best deed om zijn paden te verbreden bewijst Los Feliz dat dit weldegelijk mogelijk is en hele mooie en pure muziek kan opleveren.

Zeg er het uwe van...