Do-The-Undo

Druk! is Anne Soldaat in zijn rol als frontman bij zijn eigen band Do-The-Undo. 'Vroeger kwam je vlak voor het optreden binnen en na het optreden was het gitaar om, biertje met de jongens en dan weer naar huis', zegt Anne. Nee, dat is nu wel even anders. Hij moet nu van alles regelen en daar gaat meer tijd in zitten dan in de optredens zelf.

Do-The-Undo zal zo'n vijftig optredens per jaar doen en het blijkt in de praktijk een hele klus voor Anne om alle leden elke keer weer bij elkaar te krijgen. 'Je bent als frontman een echte ondernemer', aldus Anne. Naast Do-The-Undo werkt hij nog twee dagen in de week als redacteur bij Radio 5. Iets wat je zo snel niet achter hem zou zoeken, maar Anne was vroeger wetenschapsjournalist.

Anne heeft zijn eerste akkoorden leren spelen bij niemand anders dan "The Golden Earring". De intro van het nummer "The Concrete Floor" heeft zijn sound dan ook te danken aan de ervaring die Anne destijds opgedaan heeft. Zo zijn er ook nummers die eigenlijk voor Daryll-Ann bedoeld waren op het album van Do-The-Undo terechtgekomen. Het zijn liedjes die wel potentie hadden maar aan de kant geschoven zijn, 'Waarschijnlijk omdat er geen tekst was', grapt Anne. Hij is muzikant en schrijft dan ook het liefst alleen muziek. De tekst vindt hij minder belangrijk. 'Het gaat om de fonetiek', is zijn mening, 'de 'muziek' brengt de emotie over en een tekst brengt je weer met beide benen op aarde.'

Met deze nieuwe cd is het Do-The-Undo aardig gelukt de niet altijd even vrolijke teksten te vertalen naar luchtige en vrolijke muziek. Dat laatste is ook de indruk die de hoes van de cd opwekt. Het ontwerp is van Lotte Klaver en is door haar in opdracht gemaakt. Lotte heeft de cd geluisterd en daarna een aantal schetsen gemaakt vanuit haar eigen interpretatie. Alleen van de hoes word je al vrolijk; hij zal een breed publiek aanspreken. Al schrijft Anne niet direct muziek met als doel er een hit mee te scoren. 'Eigenlijk behoor ik te zeggen dat muziek maken het belangrijkste is', zegt Anne, 'maar een hit zou ik wel leuk vinden.'

Wat we van het live-optreden mogen verwachten blijft op dat moment voor ons nog spannend. 'Eigenlijk zou ik nu stemoefeningen moeten doen', geeft hij aan. Maar we willen toch nog een paar dingen weten. Wat vindt hij zelf mooie muziek bijvoorbeeld? Eigenlijk luistert hij niet zo vaak naar muziek, omdat hij er al zoveel mee bezig is. 'Als een slager thuis komt, gaat hij ook geen gehaktballen staan draaien', vergelijkt Anne. Maar als we het dan over muziek van 'nu' hebben kan Anne 'The Shins' wel erg waarderen.

De tijd begint te dringen en één van de bandleden komt de frontman eraan herinneren dat ze zo direct gaan beginnen, sterker nog, al begonnen hadden moeten zijn. 'We zijn al een kwartier aan het spelen, volgens de planning', lacht drummer Henk Jonkers. Snel vragen we hem nog of we nog iets vergeten zijn aan hem te vragen of dat hij zelf nog graag iets wil vertellen. En zo komen we dan nog te weten dat hun album ook zijn debuut zal maken in de USA en daar rond september '07 uitgebracht zal gaan worden.

Dan verdwijnt Anne richting het podium van Hedon, een podium waar hij graag speelt. Maar Anne verlangt naar de zomer. 'Spelen op het marktplein onder de sterrenhemel, daar hou ik wel van', hoor ik hem nog zeggen. Misschien krijgt hij op Lowlands nog wel de kans om onder de sterrenhemel te spelen, want het kan zomaar zijn dat ze daar staan. En dan kunnen wij iedereen aanraden om ze in de India- of Lima-tent (schat ik zo in) te bekijken!