Duffhuës - Man On Fire

Jaren terug zag ik Niels Duffhu�s op het lokale podium bezeten door de blues op zijn gitaar jakkeren. Ik knipperde dus wel even met de ogen toen zijn nieuwe album grotendeels gevuld bleek met gevoelige piano-liedjes. De bijgesloten biografie verklaarde een en ander. Man On Fire/Strings On Fire heet dit project, waarbij de zanger oud en nieuw werk op de piano uitvoert, begeleidt door strijkers van het ensemble Quinetique. Was dit een goed idee? Ja, al vraagt het wat doorzettingsvermogen van de luisteraar. Er zijn net wat teveel draaibeurten nodig om de kleine details te horen die de eenvormige liedjes van elkaar onderscheiden. Duffhu�s speelt piano als ware het een slaggitaar, meestal rustig peddelend, met als variatie soms wat lelijk ellebogenwerk. Ook had hij het hogere register wel wat vaker op mogen zoeken. Het andere minpuntje is zijn stem: vlak en monotoon als Elvis Costello, waar de pr�sence van Tom Waits op Closing Time beter gepast had. Maar, zoals ik al zei, wie de plaat wat tijd geeft, zal langzaam waardering krijgen, voor momenten als de aanzwellende strijkers en het zachte kermende 'hey' in "All I Ever Said" en het perfect daaropvolgende nummer "Lover, Sister, Friend", waar ik het vermoeden kreeg dat het hele project is ge�nspireerd op het succesvolle I Am A Bird Now van Antony & The Johnsons. Man On Fire heeft op de beste momenten een even sober geluid en eenzelfde duistere breekbaarheid. 'You were my lover, you'll be sister and now you are my friend'.

Zeg er het uwe van...