El Ray - Highwave To Hell

Niets bijzonders, deze "Best Of" van het Deense surfbandje El Ray. De ingrediënten voor een potje surfen zijn - zo lees ik in het boekje - "tons of reverb", "a whole lot of energy" en "the right tunes with a cool hookline". Netjes opgelepeld jongens, dat geldt al sinds de sixties, maar jullie houden je alleen wat betreft de eerste twee ingrediënten enigszins aan de voorschriften. Een koele hoeklijn is namelijk nergens te vinden en nogal wat nummers kabbelen maar wat futloos voort, overigens nadrukkelijk in de overbekende wateren der Shadows. Maar waar The Shadows al ver in de vorige eeuw een Marianentrog aan reverbdiepte wisten te bereiken blijft El Ray hoogstens een oppervlakkige afschaduwing van het Britse paradigma. Zal wel aan de tig studio's en clubhuizen liggen waar de opnamen bijeen gescharreld zijn. Verder is het onvermijdelijke cultverhaal dat om ieder surfbandje wordt gedrapeerd op "Highwave To Hell" eerder een ku(l)(t)verhaaltje over een sinaasappelverkoper en de totstandkoming van flauwe bandnamen. Of is het werkelijk zo gegaan? Had dan echt wat verzonnen! Of nee, toch maar niet... Uit de korte verzinseltjes bij elk van de 23 nummers blijkt maar weer hoe pijnlijk doordachte cult de plank kan misslaan. Daarbij dekken de titels van de nummers vaak niet de muzikale lading. Laat ik tot slot geen woord vermorsen aan de tergende fotocollage op de middenpagina en het Dead Kennedysnummer "Too drunk to fuck" dat alleen door Jello Biafra kan worden gezongen. "Better surf than sorry!" luidt El Ray's motto. Nee jongens, even scherp zijn: "... and sorry", "Surf and sorry..."

Wat een gezeur. Tis lekker weer en je mag naar een plaat met veel lekkere surfnummers luisteren en dan poep je er zoiets uit.

Zeg er het uwe van...