Fountains of Wayne - Traffic and Weather

Toen ik nog op de middelbare school zat, hield ik de hele popmuziek bij in m'n agenda. Elk leuke hitje dat de grijze massa ontsteeg en waarvan ik achter de naam wist te komen (een vak apart anno 1996), krabbelde ik ijverig in de kantlijn. Het is de voornaamste reden dat ik mijn ouwe agenda's nog bewaar, al kijk ik er maar zelden in. Tegenwoordig heb ik er een bestandje op mijn pc voor. De Fountains of Wayne noteerde ik regelmatig. Prima band. "I've got a flair", "Sink to the bottom", "Maureen", "Stacey's Mom"; allemaal voorbeelden van fijne Amerikaanse collegerock-radiohitjes die voor mij sinds 1996 zowat genrebepalend werkten. Eigenlijk hoeven de Fountains van mij per album dus maar één hit te maken, dan ben ik al tevreden. Maar aan het nieuwe Traffic and Weather viel weinig te noteren. Geen enkel nummer ervan schopte het tot meest verslavende riedel van de afgelopen week (dat was overigens "Tsukiakari" van de Japanse zangeres Rie Fu). Eerder is dit een soort Road To Rouen-achtige karakterplaat geworden met als thema 'reizen'. De Fountains zijn eropuit getrokken om mooie impressieliedjes te maken als "I-95" (over een autorit) en "Fire in the Canyon" (een vrolijk countryliedje met een best eenzame tekst, alsof je voortdurend iets achterlaat als je reist). Veelal krijgen details de hoofdrol, kleuren de liedjes binnen de lijntjes en zitten de lyrics vol met iets te algemene referenties. Dat maakt Traffic and Weather flets, onpersoonlijk ook. Als vervolgens in "Strapped for Cash" die wel érg weinig enthousiaste trompetten voorbijkomen, is het oordeel geveld: dat konden jullie echt beter, jongens... Dit album reist het ene oor in en het andere weer uit.

stonehead, je halt me de woorden uit mijn mond. voor de nostalgie komt het eerste nummer op een zomer cdtje en that's it.

Zeg er het uwe van...