Isolation Years - Sign Sign

Het is prachtig zonnig weer. De mensen om me heen zijn een stuk vrolijker, al is er altijd wat over het weer te zeuren. Ik voel me zelf ook een stuk vrolijker, het leven lijkt een stuk makkelijker te gaan. Ik ben al die depressieve singer-songwriters en vuige gitaarplaten dan ook even helemaal beu: ik wil lekker mee neuriën en refreinen meezingen van vrolijke liedjes. Sign Sign van Isolation Years komt dan ook als geroepen. Als de band het album bij het Nederlandse Excelsior-label had uitgebracht dan had ik een stukje kunnen schrijven over de labeltraditie waarbinnen dit past. Als de band Brits was net als het Schotse Belle and Sebastian dan had het prima door de NME opgepikt kunnen worden en had ik hierop aan kunnen sluiten. Helaas komt Isolation Years uit Zweden. Zo kan het gebeuren dat het vijftal al weer aan het vierde album toe is, terwijl ik nog nooit van ze gehoord heb. Hetgeen jammer is, want Sign Sign is een heerlijk genietbaar album waar ik geen onvertogen woord over kan schrijven. De liedjes doen wat ze moeten doen: mij een gelukzalig gevoel geven. Nog even en ik ga de teksten mee blèren over 'Jezus was an albino child' en ik hoor iets over 'its'a sunny day and the grass is green.' Buren, vrienden, collega's en toevallige passanten: jullie zijn gewaarschuwd.

Als je op had gelet... ;-)

http://www.fileunder.nl/archives/2005/07/isolation_years.php

Ik ging blind op je mening en deed het als niets voor mij af. ;-)

Zeg er het uwe van...