Jeremy Warmsley - The Art Of Fiction

Of over de tegenwoordige doorlooptijd van platen. Want hoe vaak gebeurt het nog dat een plaat zo lang zijn rondjes blijft draaien, omdat je er geen genoeg van krijgt? Alleen de platen uit mijn jaarlijstje van dit jaar zijn platen die uit de grote hoop zijn overgebleven en nóg staan ze meer in de kast dan dat ze eruit komen. Het kunnen bezitten van zo veel muziek maakt mensen hongerig en minder geconcentreerd. Hoe moeten platen nog groeien? Gelukkig hoef ik platen meestal niet zo lang te laten groeien, mijn smaak betreft vooral de fijne, blije popmuziek die je raakt of die je niet raakt. Simpel. Jeremy Warmsley raakt me hier en daar, maar deze plaat komt niet in mijn jaarlijstje en zal niet blijven hangen, maar dat maakt de plaat niet slecht. Aan mij de taak om de mensen ervan te overtuigen dat deze plaat best wel de moeite waard is, dat ie niet per se in je kast hoeft te blijven staan en dat het Jeremy enorm gegund is om een groot ster te worden. Vergelijkingen met Patrick Wolf zijn niet van de lucht en daar zit wel wat in - bovendien, hou je van Patrick dan vind je Jeremy ook leuk en je hebt niet twee dezelfde platen in de kast staan -, maar Jeremy is veelzijdiger in de afwisseling binnen en tussen liedjes en een minder begenadigd zanger, wiens stem hier en daar doet denken aan de zanger van de Mystery Jets, die zijn gebrek aan talent moet compenseren met melodieën, instrumentarium en verrassende elektronische oplossingen. Soms baal ik van de doorlooptijd die ik mijn platen geef. Jeremy moet een eerlijker kans krijgen dan ik hem tot nu toe heb gegeven, want eigenlijk heeft hij een geweldige, hedendaagse popplaat gemaakt die me veel meer raakt dan hier en daar.

Zeg er het uwe van...