Jimmy Eat World

"Hij komt er echt aan", belooft Rick terwijl hij een gebaar met z'n handen maakt om aan te geven dat ze er bijna zijn. "De werktitel is Chase The Light." Zijn collega vult aan: "Dat zal hoogstwaarschijnlijk ook de uiteindelijke naam zijn. Ergens in september moet 'ie uit gaan komen." Wezenlijk anders dan voorganger Futures zal de plaat niet klinken. "Het is een typische Jimmy Eat World-plaat geworden. Je herkent het meteen", denkt Rick. "We blijven melodieuze rock 'n roll maken." De band is vandaag tijdens Powerfest een beetje een buitenbeentje tussen al het punkrock geweld. "We hadden zeker de eerste jaren wel een punkinstelling, maar punk kun je onze muziek niet noemen". Zichzelf omschrijven als emo-band doen ze ook niet. "We houden niet van schreeuwen", aldus Zach. "We hebben ons nooit in een hokje laten duwen. Ook niet qua kleding. Als je strakke shirts aandoet en je haar over je ogen laat groeien ben je emo. Als je een hanenkam neemt ben je punk. Wij doen daar niet aan mee", legt Rick uit.

Tijdens de (lange) antwoorden van Rick droomt Zach een beetje weg. Hij is moe. Het tourschema is vol en ook Jimmy Eat World wordt een dagje ouder. "We zijn allemaal getrouwd. Gitarist Tom heeft twee kinderen, Zach heeft er eentje", gaat Rick verder. "Soms komen ze een paar dagen overvliegen, dat maakt het makkelijk", valt Zach hem bij. En ach, het toeren hoort er nou eenmaal bij als band. "De eerste twee weken zijn altijd raar, daarna gaat het beter. En we mogen niet klagen. Vroeger zaten we met z'n allen in een stinkend busje. Moet je ons nou zien", zegt Rick terwijl hij een grootst gebaar maakt. En inderdaad, de dubbeldeks tourbus van de Amerikanen is van alle gemakken voorzien. "We beseffen hoeveel geluk we hebben dat we in zo'n ding kunnen reizen." Is Jimmy Eat World eigenlijk niet veel te groot om in zo'n 'kleine' zaal als de Melkweg te spelen? "Nee man! De intimiteit van dit soort zalen is ongeëvenaard. Kijk, spelen op festivals voor duizenden mensen geeft een kick, maar de energie die één zaal je kan geven kan daar echt niet tegen op", vindt Rick.

De mannen proberen tijdens het interview te verduidelijken dat het bij Jimmy Eat World alleen maar om de muziek gaat. Alle randverschijnselen kunnen de heren gestolen worden. "Alle tijd die we hebben stoppen we in deze band. Vanaf het begin. We halen overal iets vandaan en proberen het als ons te laten klinken. We zijn constant bezig met schrijven en musiceren. Onze intentie is iets te maken dat nergens op lijkt. En als het toch op iets bestaands lijkt, veranderen we het. We hebben een enorme hekel aan bands die muziek recyclen", vertelt Rick. Hij neemt een korte adempauze en vervolgt "Sommige bands maken muziek die hen in een bepaalde hoek drijft. Kijk, als je spikes in je haar draait kun je geen ballad maken. En wij willen die ballad wel gewoon maken. Jimmy Eat World heeft zichzelf nooit een stijl of imago aangemeten."

Terwijl Zach dromerig voor zich uit kijkt komt zanger Jim Adkins met een brede lach op z'n gezicht de bus binnenlopen. "Wat voor onzin zijn jullie nu weer aan het vertellen", grapt Jim. "Rick houdt een monoloog over onze muziek", grinnikt Zach. "Ah joh. Ik ga altijd naar de bibliotheek en schrijf hele werken van oude Spaanse dichters over." Rick ziet zijn hele verhaal in het niet vallen. "Ik probeer juist duidelijk te maken dat we altijd origineel willen zijn in onze muziek en teksten", gebaart de bassist. Jim: "Je moet hem niet geloven hoor!" En weg is hij weer.

Veertien jaar bestaat de band nu. Het zesde studioalbum komt er dit najaar aan. Het schrijven van een liedje zal zo langzamerhand wel op routine gaan. "Onze muziek reflecteert ons leven. Het is een proces dat nooit stopt. Jim schrijft de teksten, we maken samen de muziek. We blijven altijd zoeken. Naar een melodie, of naar een zin. En net als we denken dat we het gevonden hebben, komt er weer iets nieuws. De zoektocht stopt nooit. Dat is misschien wel de essentie van wat we doen als band. Dat is wat ons gaande houdt. Zolang we blijven zoeken hebben we bestaansrecht", mijmert Rick.

's Avonds op het podium is Zach helemaal uitgeslapen. De band krijgt het tot dan toe tamme publiek plat. "You have to play the middle". Rick zei het al tijdens het interview. De setlist van Jimmy Eat World is daarom wat voorspelbaar, maar eigenlijk is er niemand die daar om maalt. De band is behoorlijk mainstream geworden, maar alleen puristen zien dat altijd als iets negatiefs. Zo zullen er ongetwijfeld mensen zijn die het optreden van Jimmy Eat World in de serie 1,3 Hill als een sell-out bestempelen. Rick en Zach zien dat duidelijk anders. "We wilden iets nieuws proberen", aldus Rick. "En we konden zien hoe het er aan toe gaat in zo'n studio", zegt de toch weer wakkere Zach. "We vonden het gewoon leuk, punt."

De tourmanager vraagt of we willen afronden. Time's up. Gaan de twee de rest van de middag in de bus doorbrengen of gaan ze nog even binnen kijken? "We willen onze vrienden van Sparta zeker zien", maakt Rick duidelijk. "Those guys rule", voegt Zach toe terwijl hij de slaap uit z'n ogen wrijft.