LEFT / The Elizabeth Know How / Semistereo

Het verbaast me niets dat het Eindhovense LEFT het in 2005 schopte tot de finales van de Grote Prijs van Nederland. Nog minder verbaast het me dat ze daar aan de haal gingen met de publieksprijs. Als ze hun muziek live net zo overtuigend en gepassioneerd weten te brengen als op So Much For Adaptation, is dat ook niet meer dan logisch. Deze (helaas maar) vier tracks tellende en in fraaie digipack gestoken EP van het trio is namelijk een heerlijke brok energie. Muzikaal gezien laten ze zich nog het beste beschrijven als een uptempo versie van Buffalo Tom (in "Carousel") die de degens kruist met het betere werk van de mannen van Bush (in "Always Doubt"). Aan de mix van het titelnummer had misschien nog wat meer geschaafd kunnen worden en het drumgeluid is niet altijd even geweldig, de nummers zelf compenseren dit echter met groot gemak. Het is vast te wijten aan het beperkt beschikbare budget. Maar ik heb zo'n vermoeden dat dit wel eens hun laatste in eigen beheer uitgebrachte EP zou kunnen zijn. Ik zou ze zo tekenen in ieder geval.

Dat zou ik bij The Elizabeth Knowhow niet zo snel doen. Aan hun bravoure ligt het niet. De bio ronkt dat het een kwestie van tijd is dat de onweerstaanbare klanken van hun triumviraat ook mijn trommelvliezen zullen doen laten sidderen van verstandsverbijstering. Nou, om dat bij die dingen aan de linker- en rechterkant in mijn hoofd te veroorzaken moet je wel van hele goede huize komen. En, eerlijk is eerlijk, technisch zit het wel snor bij dit Groningse trio. Daarover geen klachten. Ik heb meer moeite met hun totaal gedateerd klinkende cross-over. Gotcha!, Fishbone, oude Chili Peppers, Primus, daar doen ze me aan denken, maar de liedjes zijn lang niet allemaal sterk genoeg om te beklijven. Een liedje als het ingetogen aftrappende "Cannonballs" doet dat overigens wel. Maar al met al is de drie kwartier die dit debuut duurt een te lange zit. Volgens mij hadden deze Groningers beter kunnen beginnen met een EP dan met gelijk een hele cd.

Tenslotte uit Noord-Holland Semistereo. Dit vijftal gaat voor het optrekken van gitaarmuren en grote gebaren op hun eerste EP As The Pressure Drops. Dan liggen er nogal wat valkuilen op de loer. Ze zouden niet de eerste zijn die cliché aan cliché zouden rijgen en daardoor mij snel gaan vervelen. Het valt in de vijf liedjes op deze EP die een mix van emo, grunge en rock zijn gelukkig mee. Al balanceert Semistereo in bijvoorbeeld "Watch My Back" en ballade "KO" wel op het randje. Aardig is hoe zanger Stevan zich soepel aanpast aan de verschillende stijlen van de band. Hij switcht ogenschijnlijk eenvoudig van stemgeluid. Cd's waarop Eddie Vedder, Keith Caputo en Scott Weiland zingen heeft hij ongetwijfeld in de kast staan, zoveel is wel duidelijk. En bij de andere bandleden staan vast en zeker ook cd's van Oceansize en Deftones in de kast. Je kunt een slechtere muzieksmaak hebben, dunkt me.

Zeg er het uwe van...