Loney, Dear

Het is zijn eerste 'full length' tour. En Emil vindt het touren verschrikkelijk. Hij zit op zijn stoel en praat, maar aan alles is te zien dat hij liever thuis liedjes zou maken, dan hier met mij een gesprek te voeren over zijn muziek, zijn artiest zijn en zijn idealen. "Het is de langste tour die ik ooit gedaan heb. Ik had al heimwee toen ik de deur achter me dichttrok en eigenlijk is die heimwee niet meer weggegaan." Emil blijkt niet voor het touren in de wieg gelegd, maar hij beseft ook dat het de enige manier is om zijn muziek aan de man te brengen. "Ik ben natuurlijk wel heel blij dat ik mag spelen, dat ik de kans krijg om goede shows weg te geven en dat heb ik me dan ook ten doel gesteld. Ik stel het me elke avond opnieuw ten doel."

Het is een mooi verhaal (dat overal te lezen is, waardoor ik het oversla tijdens mijn korte interview met de hongerige Emil (hij mag eten zodra ik klaar met hem ben)): van jongs af aan maakt hij muziek. Hij neemt de plaatjes op in garages, keukens, slaapkamers en alle andere mogelijke kamers, maar in elk geval niet in een studio. Hij verkoopt zijn plaatjes voornamelijk aan vrienden, totdat de muziek van Loney, Dear opgepikt wordt door Subpop. "Ik heb nooit, werkelijk nooit, gedacht dat ik ooit een internationale artiest zou worden. Ik heb er altijd bij gewerkt, nooit veel pr gedaan en mijn plaatjes vooral aan vrienden en als ik geluk had vrienden van vrienden verkocht. Daar kreeg ik een beetje geld voor en daarom ging ik ermee door. Daarom heb ik ook nooit bedacht dat ik ooit zou touren, hoewel ik wel altijd wilde dat mijn muziek over de wereld zou gaan."

En ineens is Loney, Dear dan behoorlijk groot. "Groot? Denk je dat?", vraagt de onzekere Emil. En ja, wat is groot? Groot is volgens mij tegenwoordig dat de muziek inderdaad opgepikt wordt en dat gebeurt in Nederland. "Ja, en ook wel in Frankrijk en België. En ook de recensies in Engeland waren erg goed. Maar groot? Dat weet ik nog niet zo. Het is natuurlijk wel fijn dat we zo'n ontzettend getalenteerde manager hadden dat ik mijn cd kon uitbrengen op een groot label en dat Sologne re-released is, maar ik ben helemaal niet gewend dat de dingen snel gaan. Alles ging altijd heel erg langzaam en niemand schreef over me. Trouwens, in Zweden wordt er nog steeds niet veel over me geschreven. Het lijkt wel of als het goed gaat met een artiest, de media in Zweden dit negeren."

Lang heeft Emil in de vergetelheid muziek gemaakt en pas nu staat hij als artiest te boek. Toch voelt hij zich niet per se een artiest. Of hij is er altijd een geweest en weet niet hoe en artiest zich moet gedragen. "Ik ben er nu ongeveer tweeëneenhalf jaar professioneel mee bezig en ik leef in een constante verbazing. Ik denk dat ik alles wat er gebeurt vooral vreemd vind, maar ik ben waanzinnig blij dat ik de muziek kan maken die ik wil maken. En ik ben blij dat ik mensen daarmee blij kan maken, maar in eerste instantie maak ik nog steeds de muziek die ik zelf wil horen. Ik heb een hekel aan gedoe met labels, aan het touren en allerlei zakelijke dingen die erbij komen kijken. Laat mij maar muziek maken. Muziek die vooruit denkt, muziek die mezelf bevalt en die ik nog nooit gehoord heb."

Voor iemand die altijd muziek aan het maken is, is zo'n tour ook om de reden dat er dan maar weinig gewerkt kan worden aan nieuwe liedjes vast een opgave. "Het is verschrikkelijk. Ik was heel verdrietig dat ik geen nieuwe liedjes kon maken, maar ik ben er maar mee opgehouden daarover na te denken. Dit in de hoop dat ik niet terugkom met een writer's block." Het zou niet de eerste keer zijn dat liedjes maken niet meer lukt, maar het gevoel is goed. "Ik weet wat voor muziek ik wil maken, namelijk muziek die een beetje klinkt als op microtempo improvisaties." Dat klinkt moeilijk. "Ja, misschien, maar ik hou niet van muziek die simpel is om simpel te zijn. Muziek mag simpel klinken, maar er moet iets achter zitten. Elk lied is een performance op zich, een combinatie tussen pop en kunst, zonder dat de kunst echt vergelijkbaar is met beeldende kunst."

En hoe verhouden zich de redelijk simpele teksten zich tot deze redelijk complexe gedachte? "Ik vind de teksten steeds belangrijker. In het begin had ik nogal moeite met het schrijven van een Engelse tekst, maar ik vind dat het steeds beter gaat en dat ze steeds beter in elkaar zitten. Ik ben er ook in mijn gedachten veel mee bezig geweest, met de status van teksten. Sommige ideeën móet ik uitwerken tot liedjes, en ik zing alleen dingen die ik écht meen. Toch mogen teksten, de vorm en het aantal liedjes op een album best traditioneel zijn, daar heb ik dan weer minder moeite mee. De door mij gewilde complexiteit binnen liedjes kan ik eigenlijk niet echt uitdrukken. Het gaat niet over akkoordenschema's, of opbouw van liedjes, het is iets in de muziek dat intelligent is, waar over nagedacht is."

De vergelijkingen. Een apparaat aan namen is al losgelaten op Loney, Dear. Meest gehoord: Belle & Sebastian en Postal Service. "Weet je dat ik nog nooit naar die bands heb geluisterd?," zegt Emil, die veel jazzmuzikanten onder zijn beste vrienden heeft en daarom goed thuis is in de jazz. "Ik probeer heel veel muziek te luisteren en heel veel nieuwe en oude dingen te ontdekken, maar soms word ik een beetje treurig van al die muziek en denk ik dat ik nooit meer muziek moet luisteren. Dat mijn eigen muziek daar uiteindelijk beter mee af zal zijn..." Een niet al te hoopvolle gedachte, maar Emil vertrouwt me toe dat het nog lang niet zo ver is. We zijn het gelukkig ook eens over de compleet misplaatste vergelijking met Elliott Smith. "Ja, waar ze dat vandaan halen weet ik écht niet," zegt Emil.

Emil heeft honger en vertrekt naar zijn diner. Wat hij tijdens ons gesprek nog niet weet, is dat er 's avonds meer mensen dan verwacht op zijn show af zullen komen. En dat ze zullen roepen om liedjes, dat ze mee zullen zingen en dat hij verbaasd zal zijn over zo'n vriendelijk en aardig publiek. Dat hij gelukkiger zal gaan slapen als verwacht. Dit is ook touren, Emil. Geniet er nu maar van. Het is je gegund.