Loney Dear - Loney, Noir

Toen collega Heet Stof een tijdje terug de re-release Sologne recenseerde ging ik daar meteen digitaal naar op zoek. Door een foutje belandde echter het nog te verschijnen album Loney, Noir op mijn computer. Bij beluistering vergat ik prompt dat ik eigenlijk iets anders zocht én meteen ook alle andere platen die ik in 2007 had gehoord. Inderdaad, dit album is zo goed dat ik er bijna sprakeloos van ben. 'All I want is a state of hope', zingt de dirigent van dit eenmansorkest ene Emil Svanängen en dat is precies waarin je belandt met deze plaat. Als popnerd raak je soms wat afgestompt en dan is het des te fijner om weer eens echt verbluft te raken door een groot talent. Loney, Noir is een album vol jubelend stijgende lijnen. Alle nummers zijn rond de drie minuten en de meeste volgen hetzelfde procédé. Emil begint zachtjes op een gitaar te spelen, waarna al snel detailrijke Casio-keyboards, blazers, belletjes en gekke ritmes (handgeklap!) samen een verrassend kleurrijke toverbal vormen. Dan wordt een duizelingwekkend crescendo ingezet richting hét moment van elk nummer, waarin Emil als een ware Beach Boy in falsetto breekbaar begint te piepen. Check voor goede voorbeelden "I Am John", "Hard Days 1,2,3,4" en "I Could Stay". Na dit extatische moment wordt het nummer snel afgerond, want drie minuten popliedjes, dat is de droom van Emil, in zijn jonge jaren niet voor niets fan van A-Ha. Hij krijgt hier in zijn uppie voor elkaar wat het verwante I'm From Barcelona met 29 muzikanten niet lukte. Vervoering met een hoofdletter V.

Samen met Doornroosje geven we kaarten weg voor het concert van Loney, Dear in Nijmegen op 8 mei. Doe mee met onze prijsvraag en wees er bij!

Zeg ik iets heel raars als ik zeg dat de beste man me af en toe aan Stuart Murdoch doet denken?

Erg fijn plaatje, daar ben ik het met je eens.

in de stem hoor ik niet, maar muzikaal is het zeker even gezellie.

Afgaande op de goede rencensies en de enkele track die ik heb beluisterd op myspace heb ik meegedaan aan de prijsvraag om te laten overtuigen door Loney, Dear.

En ik kan volmondig zeggen, missie geslaagd!!!

Zwaar onder de indruk van het voorprogramma; Patrick Watson met band, stonden we op Loney, Dear te wachten. Ons afvragend hoe Loney, Dear dit moet gaan overtreffen. Want Patrick en band maakten hele mooie, integere maar vooral unieke liedjes. Hier en daar met behulp van een ballon en een elektrische tandenborstel!! Op verzoek van de zaal speelden ze "the great escape" (lang leve het internet!) en sloten ze af met het a capella nummer "man under the sea". Wauw!!

En toch kon Loney, Dear deze inleiding voortreffelijk afmaken. Met ongeloof keek de band de volle zaal in: "Hoe wisten jullie dat wij hier speelden?" Na een zichtbaar zenuwachtig begin, kwam de band steeds meer los. Kippenvel- moment was de oorverdovende stilte middenin een nummer (sorry, titel weten we niet).
Dat we met 3 cd 's naar huis gingen, getuigt van ons enthousiasme.

Ga dit zien!!!

Zowel Loney, Dear en Patrick Watson zag ik afgelopen vrijdag in Doornroosje en ze hebben mij, m'n vrienden en velen in de zaal weten te betoveren. Wat een prachtavond! Vanaf de eerste song van Patrick Watson totaan de laatste noten van Loney, Dear was het publiek aandachtig (muisstil) en zeer enthousiast. En terecht want deze aandacht verdienen beide bands dubbel en dwars! Topavondje!

Ook ik was een meer dan gelukkige prijswinnaar. Er valt weinig toe te voegen aan Teun en Joep, al kan het natuurlijk nooit stil genoeg zijn bij dergelijke optredens. Naast mij stonden links drie dames vrolijk te kwebbelen (die NA het optreden wél als eerste met de band gingen aanpappen, gatsie) en rechts stond een (dronken) stelletje hun iets te gezellige avond nogmaals door te nemen. Maar zelfs dit kon de pret niet drukken, wat toch echt wat wil zeggen over het optreden. Op Haldern zal ik zeker weer gaan kijken! En FileUnder, nogmaals dank voor de kaarten.

ekko was ook echt fantastisch! 2 wereldbands. loney, dear ook op lowlands btw...

Zeg er het uwe van...