Mad Caddies - Keep It Going

De afgelopen tien jaar zijn er heel wat artiesten de pijp uit gegaan en bands opgedoekt. Er waren er best een paar waar ik behoorlijk van ondersteboven was. Toch hadden de meesten hun belangrijkste ding al gedaan en was hun cirkel al redelijk rond. Eén van de mannen die zijn mooiste werk zonder twijfel nog wel voor zich had liggen was Bradley Nowell, frontman van het uit Long Beach afkomstige Sublime, overleden in 1996 aan een overdosis. Een paar geweldige EP's en één postuum verschenen langspeler, veel meer omvat zijn oeuvre niet, maar allemachtig wat is het goed. Het blijft eeuwig zonde dat we nooit meer zullen merken hoe mooi het nog had kunnen worden. In plaats daarvan moeten we het al tien jaar doen met een aantal mindere goden die zichzelf hebben opgeworpen als vulling van het gat. Mad Caddies is één van deze opvolgers en naarmate de jaren vorderen kruipt het vijftal steeds dichter naar het Sublime-geluid toe. Waren de vorige vier cd's af en toe nogal punkig en rauw, op Keep It Going is definitief gekozen voor de (stevige) ska en reggae. Dat levert in ieder geval een lekker vrolijk en zeer makkelijk in het gehoor liggend resultaat op. De alom aanwezige trombone en trompet zorgen soms voor een sfeervolle toevoeging, maar sturen de liedjes in veel gevallen erg nadrukkelijk richting carnavalskraker. Je ziet de handjes als het ware al op de schouders geplaatst worden voor de polonaise. Tijdens de meer subtiele nummers ("Reflections", "Lay Your Head Down", "Souls For Sale" en zo nog een paar) is de vergelijking met Sublime onmogelijk te negeren. Op die momenten word ik er nog eens pijnlijk aan herinnerd dat een schijnbare één op één kopie nog lang niet zo goed hoeft te zijn als het origineel. Maar ach, slecht is het allemaal zeker niet,en dus kan ik best genieten van Keep It Going, maar moet ik af en toe stiekem toch denken aan al wat had kunnen zijn.

Zeg er het uwe van...