Mary Chapin Carpenter - The Calling

Voor Between Here And Gone, haar tiende plaat, was het me nooit opgevallen dat Mary Chapin Carpenter zo geëngageerd was. The Calling, de cd die dit voorjaar uitkwam, is het wederom. Wellicht dat het komt door de rel die The Dixie Chicks overkomen is ("On With The Song" is aan hen opgedragen), maar sociale en politieke onderwerpen lijken zelfs de boventoon te voeren. "Houston" bijvoorbeeld, gaat over de orkaan Katrina en de gevolgen die deze natuurramp had. Niet dat Mary Chapin Carpenter plotseling een protestzangeres geworden is: daarvoor overheerst de introspectieve gevoeligheid. Melancholie is een basisvoorwaarde en meestal keert ze de herrie van de wereld de rug toe. De vergelijkingen met andere grootheden uit de dameshoek van de singer/songwriter-wereld liggen voor de hand, maar behalve met Shawn Colvin en Joni Mitchell is ze moeilijk vergelijkingsmateriaal. Mary Chapin Carpenter heeft een eigen plek veroverd en werkt onverstoord door om die plek vorm te geven. De echte rootssongs zijn vrijwel verdwenen en daarvoor in de plaats is een popfeel teruggekomen. Ze is indringend, maar niet op de rauwe wijze van een Mary Gauthier of Lucinda Williams en dat is wellicht ook haar grootste manco: het wordt gauw te braaf. Waarmee ik verder niets af wil doen aan deze excellente plaat. Elke suggestie dat haar verwijzing naar The Dixie Chicks commerciële bijbedoelingen heeft, vergeet je in elk geval bij beluistering.

Zeg er het uwe van...