Silverchair - Young Modern
Vijf jaar was het stil rondom Silverchair. Sterker nog, op dit moment van schrijven staat hun nieuwe plaat in thuisland Australië weer eens op 1, maar weet EMI Nederland nog niet of en wanneer hij ook in Nederland officieel uitkomt. Tja, dat krijg je ervan, met zo'n vreemde levensloop: na het grunge-achtige debuut uit 1995 ging de groep rondom Daniel Johns steeds meer de Queen-kant uit - en dan niet altijd op de goede manier. Het laatste levensteken Diorama uit 2002 was zó weird dat ik (en met mij heel Nederland. vermoedelijk) het destijds maar genegeerd heb. Weird is ook Young Modern geworden, maar dan wel kilometers beter en interessanter dan Diorama. De eerste keer dat je deze plaat opzet, duizelt het je: zoveel melodielijnen in één nummer, al die koortjes en strijkerspartijen erbij (van Van Dyke Parks)... het lijkt wel prog! En toch is het gewoon pop. Ik moest als eerste aan Mansuns Six denken (en bij vlagen aan Spacehog en Cracker): Young Modern is óf geniaal óf totaal belachelijk. Een middenweg is er niet. Gelukkig is, niet zoals bij Diorama, de muziek dit keer interessant genoeg om te blijven draaien, en na een keer of twee raak je opeens verslaafd. Het meest typische voorbeeld is de single "Straight Lines": het lijkt in het begin een wat gemakzuchtig nummer, maar het wordt alleen maar sterker naarmate je het vaker draait. Op "Low" en de krolse uitsmijter "All across the world" na, zijn alle nummers echte groeiers. Als je eenmaal gewend bent aan het maffe refrein van "Insomnia", zit je er echt met gebalde vuisten op te wachten om dat mee te brullen: I stay awake for days! Ook de fans van Silverchairs traditioneel schitterende ballads worden bediend met "Those Thieving Birds", dat voor de gelegenheid in twee stukken geknipt is met een uptempo nummer ertussen. Al met al word ik tamelijk euforisch van deze plaat. Gek genoeg is het een beetje hetzelfde gevoel dat ik kreeg bij My Chemical Romance; hooguit ietsje minder. Doe er je voordeel mee!
File: Silverchair - Young Modern
File Under: Grootse terugkeer van
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Straight Lines]
Ha! Wat leuk om dit te lezen. Silverchair is inderdaad een onbekende mega-artiest in Nederland, niet dat dat heel erg is want ze speelden 20 augustus gelukkig gewoon in Paradiso! Goed geluid (vooral na een weekend Lowlands), lekkere sfeer alleen een beetje kort.
Ik vind het vreemd dat je Diorama een "weird" album vind, volgens mij is die juist wat toegankelijker dan Young Modern. Maarja, eerlijk gezegd vind ik alles tof wat ze doen, al moest ik een beetje aan Young Modern wennen.
Check trouwens The Dissociatives...
Grt, Otto
ik reageer eigenlijk nooit op recensies maar kwam deze tegen terwijl ik de cd aan het luisteren was. En ik moet toch even kwijt: die cd is echt fantastisch! geniaal dus en absoluut niet belachelijk!
Silverchair is vreselijk. Zo dat ben ik kwijt...
Te gek gewoon! Geniaal!
Te gek gewoon! Geniaal!
Silverchair is echt mijn lievelingsband! Ik hou van Daniel Johns stem. Het is een van de artiesten waar ik de cd altijd van koop. The dissociatives zijn inderdaad ook aan te raden! Ik heb ze alleen nog geen een keer live gezien, dat staat op mijn lijstje. Zie net dat ze best vaak in Nederland geweest zijn. Zal toch zorgen dat ik voortaan beter op de hoogte ben. Ik ga wel naar Radiohead in juli, dus dat is ook gaaf! :)
Hm, ik vond Diorama echt een heel goed album en ben volgensmij niet de enige, probeer het nog eens te luisteren?
Young Modern is een album waar je vrij snel in kan komen lijkt me, compleet nieuwe sound maar het feit dat Daniel Johns zo blij klinkt maakt mij ook al snel blij.