Sister Vanilla - Little Pop Rock

De bandnaam lijkt me geschikt voor een foute rapper, de albumtitel voor een lesboek op de muziekschool en de hoes is een van de lelijkste van dit jaar. Wat moet dit worden? Nou, de hereniging van de broertjes Reid! Ze zochten elkaar na zeven jaar weer op en namen hun zusje Linda ook maar mee. Zij mag zingen, alhoewel, het is eerder zuchten. De begeleiding is meestal chaotisch en noisy, zoals te verwachten viel, maar tijdens mijn favoriete momenten juist verrassend folky. Beste voorbeeld is opener "Pastel Blue", een nummer dat gaandeweg lijkt te ontstaan. 'If I could do this right, I'll be all right' en dan wat pingelen op een piano en een heel goedkoop keyboardje. "Kissaround" is halverwege het album vergelijkbaar en even goed. In de harde nummers zingt Jim Reid af en toe mee en wordt er uitgebreid op de elektrische gitaar gesoleerd. Ik vind de single "Can't Stop The Rock" vreselijk, het clichématige zeurrefreintje is echt hopeloos, maar ook daar is de gitaarpartij weer lekker, die dreint wél goed. De sfeer van Little Pop Rock doet me denken aan de compilaties van Living Room Records. Echte hometapers-muziek: niet te lang nadenken, gewoon spelen. Zoals dat gaat met compilaties is de afwisseling daar groot en dat is nu net wat hier ontbreekt. Halverwege kan ik de overheersende stem van Linda echt niet meer horen. Al met al toch wel een geinige plaat en het zorgde in elk geval voor de heroprichting van de moederband, die weer op tournee zijn.

Zeg er het uwe van...