Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline

Stilstand achteruitgang? Wat een achterhaald concept. Stilstand, beweging, snelheid: begrippen die voortkomen vanuit ons lineaire referentiekader. Meer niet. Maar dan heb je een duo als Stars of the Lid. En duo met muziek waarbij lineair denken hopeloos tekort schiet. Waarbij stilstand of beweging er niet meer toe doet; alleen het "zijn" blijft over. Erg Zen-achtig wellicht, maar er is nauwelijks een andere manier om de pastorale ambientlandschappen van Stars of the Lid te omschrijven. Verheven boven begrippen als melancholiek of hoopgevend drijft de muziek door je bewustzijn, zich nimmer bezighoudend met aardse zaken of enig ander concreet gedoe; dit is muziek waar de engelse taal zo'n mooi woord voor heeft: bliss. Ben je bereid tot totale overgave, dan zorgt Stars of the Lid voor een muzikale ervaring zonder vergelijking; zelf Brian Eno is nooit zo dicht bij pure gelukzaligheid gekomen. Dwars door genre-aanduidingen als ambient, drone, neo-klassiek en zelfs heel in de verte post-rock, schept het duo een eigen realiteit die nog veel mooier is dan de som der delen. En dat we meer dan vijf jaar hebben moeten wachten op de opvolger van The Tired Sounds Of..., dat doet er helegaar niet toe. Niet hier, niet bij Stars of the Lid. Grenzenloze pracht, waar woorden nooit en te nimmer recht doen aan de sublieme klanken.

Ik baal dat ik d'r niet bij kan zijn vrijdag :(

ik wel :))))
hopelijk zijn mijn verwachtingen niet te hoog gespannen...

Zeg er het uwe van...