The Chariot - The Fiancée

Josh Scogin was in een vorig leven zanger van Norma Jean. Persoonlijk vind ik de meest recente plaat van laatstgenoemde niet bovenmatig interessant. Metalcore volgens het boekje noemde ik Redeemer destijds. Op het eerste gezicht heb ik hetzelfde met het tweede album van The Chariot, de band waar Josh Scogin tegenwoordig zanger van is. Na enkele luisterbeurten blijkt The Fiancée echter een stuk spannender te zijn dat het gemiddelde metalcore album. De band deinst er niet voor terug om referenties te maken naar bands als Underoath en Every Time I Die. De plaat is hierdoor niet alleen afwisselender, het geeft The Chariot ook een eigen gezicht. Natuurlijk, het blijft een lompe plaat maar juist door de chaotische stukken in songs als "And Shot Each Other" en "The Deaf Policemen" blijven de nummers hangen. De nummers zijn strak gespeeld en de vooral de zang van Scogin is verrassend goed. Hard, maar vaak verstaanbaar. Rauw, maar zuiver. De negen nummers komen in minder dan een half uur op je af. En dat is eigenlijk lang genoeg. Alleen afsluiter "Forgive Me Nashville" slaat de plank mis. Na twee en halve minuut is het nummer af, klaar. Maar de mannen menen er nog vier minuten kerkelijk gezang achter aan te moeten plakken. Een erg goed album eindigt daarom met een vreemd nasmaakje. Scogin heeft in ieder geval de goede keuze gemaakt: The Chariot is geen super vernieuwende band, maar wel eentje die het niveau van een gemiddeld metalcore-bandje ruimschoots overstijgt.

Zeg er het uwe van...