The Spacious Mind - Gentle Path Highway

Er is maar één goede manier om spacerock te maken: lang, heel lang dooooorgaaaaan op hetzelfde akkoord, en dan maar spelen met dynamiek en delay. Van glad en proggy (Ozric Tentacles) tot ruw, vies en overstuurd (Acid Mothers Temple), iedereen doet het in de ruimterockwereld. Klinkt simpel, is het echter niet. Doorspacen op dezelfde noot wordt al heel snel saai voor de luisteraar. Niet voor de muzikant; die amuseert zich wel, lekker jammen met zijn maten, vette joint erbij, beetje egotrippen met het delaypedaaltje. Heerlijk. Voor de luisteraar wil dat nog wel eens lange zit worden, je moet er maar net "in" kunnen komen. Waarom het de ene band lukt en de andere niet? Wie het weet mag het zeggen. The Spacious Mind lukt het duidelijk wel. Wat heet, dit is een van de beste spacerockplaten die ik in tijden heb gehoord! Ingetogen en verstild of hard en wild: maakt niet uit, The Spacious Mind doet het voor je. Uitgesponnen en hypnotiserend rocken ze hele ruimte door, daarbij nogal eens refererend aan krautrockers anno 1970, of de Pink Floyd van drie jaar daarvoor. Bepaald niet verkeerd, en dan druk ik het zacht uit. En of het nummer (we spreken hier niet van liedjes of songs) nu 7 of 17 minuten duurt doet er weinig toe, het gaat hier om de sfeer van sterrenlicht, suizend door ruimtenevelen, de paddo's doorgevend aan de dichtbijzijndste E.T. die je kon vinden, om samen heerlijk door te trippen en misschien wel samen een jammetje neer te leggen op buitenwereldlijke instrumenten. Dat effect heeft The Spacious Mind, en dat is precies wat een goede spacerockband moet doen. Zeer coole plaat, dit.

Gave plaat!

Zeg er het uwe van...