The Twilight Sad - Fourteen Autumns & Fifteen Winters

Ik haalde alweer tijden mijn schouders op bij het horen van post-rock-bands, tot ik vorig jaar aangenaam werd verrast door Progress Reform, het debuut van het Engelse iLiKETRAiNS . Hun gebruik van post-rock-crescendo's in keiharde, maar toch melancholische popliedjes, was voor mijn gevoel echt verfrissend. Het Schotse kwartet The Twilight Sad zit in de slipstream van hun buren en niet alleen dankzij een songtitel als "I'm Taking The Train Home". Ook zij kunnen behoorlijk hard uit de hoek komen en verliezen tegelijkertijd het liedje niet uit het oog. Vocaal gezien is het wel een heel ander verhaal, hier geen imitator van Ian Curtis. James Graham zingt een heel stuk hoger en zijn Schotse accent heeft ook iets liefs, bijna vrolijk zelfs. (Al zijn de teksten dat natuurlijk bepaald niet) Het bijgesloten biografietje geeft de makkelijkere vergelijkingen braaf zelf al: Mogwai ontmoet Arab Strap. Bijzonder is het gebruik van een accordeon, bijvoorbeeld aan het einde "Walking For Two Hours", wat de muziek een apart tintje geeft. Wel jammer dat tegen het eind van de plaat de accordeon in een vergelijkbaar liedje op dezelfde plek opduikt. Toen was de inspiratie zeker op. Tot die tijd is die echter zeer zeker wel aanwezig. Mijn favoriete nummer is "And She Would Darken The Memory", een meeslepend nummer van stadion-allure, waar af en toe een Amerikaanse indierock-melodie opduikt. Het zijn die kleine surprises die Fourteen Autumns & Fifteen Winters de moeite waard maken.

Vanwaar de link naar MUM?

hehe foutje ik zal 't verbeteren.. die zat gewoon standaard in mijn opmaakschema.. :)

Zeg er het uwe van...