The Young Gods - Super Ready / Fragmenté

Als er gebabbeld wordt over baanbrekende bands binnen de industrial, dan worden - volkomen onterecht - The Young Gods nog wel eens over het hoofd gezien. Het zal wel komen doordat ze niet uit de Verenigde Staten afkomstig zijn. Had de wieg van zanger Franz Treichler en de zijnen daar gestaan in plaats van in Zwitserland, dan waren ze nu vast en zeker qua grootte van het kaliber Nine Inch Nails geweest op dit moment. Sterker nog, zonder The Young Gods was er misschien wel helemaal geen Nine Inch Nails geweest. Trent Reznor is zwaar fan van deze Zwitsers. Geloof je bovenstaande niet? Nou, check dan maar eens de in 2005 verschenen compilatie Twenty Years. Je zult dan snel begrijpen dat het waar is. Als je alleen zou luisteren naar Music for Artificial Clouds dat in 2004 verscheen, zou je dat overigens niet zeggen. Dat was een ambient- album vol gefrunnik met elektronica, zeker niet hun beste album. Blijkbaar vond Treichler dat zelf ook, want op de nieuwe cd Super Ready / Fragmenté grijpt hij - gelukkig - weer terug naar het oude vertrouwde geluid van cd's als L'Eau Rouge (1989) en TV Sky (1991). Twee cd's waarvan je, als je ze nu terugluistert, pas werkelijk beseft hoe legendarisch en vooruitstrevend ze waren. Op Super Ready / Fragmenté gebruikt Treichler zijn elektronische gereedschappen opnieuw dodelijk doeltreffend en zijn de gitaaruitbarstingen als vanouds onverwachts en messcherp. Een verademing ten opzichte van Music For Artificial Clouds. Toen had ik niet de neiging om ze eindelijk eens live te gaan zien, nu denk ik er sterk over om volgende week maar eens te buurten in de Melkweg.

Ben ze de laatste jaren een beetje uit het oog verloren, maar luister nog wel eens naar L'eau Rouge met als topper L'amourir. Kolere, wat een sterk nummer.

Zeg er het uwe van...