Whip - Blues for Losers

Bestaat er eigenlijk wel zoiets als blues voor winners? Dat vroeg ik me af bij het lezen van de titel van de nieuwe cd van Whip. Vast wel, maar die blues is vast niet zo intens als de blues voor losers die Whip laat horen op zijn nieuwe, derde cd. Whip is Jason Merritt (ook de belangrijkste man in Timesbold) en hij is volgens mij een fascinerende man. Een man die in de ultrakorte bio op zijn site schrijft dat 'ie in twee dingen goed is: luisteren en stelen. En dat hij geen hobby's heeft. Blijkbaar ziet hij muziek maken als zijn professie. Ik hoop voor hem dat hij ervan kan leven. Dat hij goed kan luisteren, dat wordt wel duidelijk als je luistert naar Blues for Losers. Verdorie, wat heeft deze man een subliem gevoel voor detail. Het zijn vrijwel allemaal intieme, treurige americana-liedjes, maar in die op het eerste gehoor kale songs zitten bizar veel fraaie details verwerkt. Dat blijkt wel uit de opsomming van gebruikte instrumenten; Whip noemt ze zelf ingrediënten. Die is qua lengte (één bladzijde van het cd-boekje) meer die van een symfonische rockgroep die van God los gegaan is in de studio. Qua inhoud (Egg, Fish, Beer Bottles, Paper Bags, Whipping Belt, Incense Box, Neighbor Hammering) is deze echter duidelijk die van een zonderlinge droefsnoet. Het zijn deze details in combinatie met de getormenteerde stem van Merritt, die de liedjes op Blues for Losers tot ruwe diamanten maakt en die, als je er voor open staat, het kippenvel op je armen doen staan. Bij gebeurde dat in ieder geval volop.

Ga Whip zien in een kleinschalige setting!
Bijvoorbeeld hier:

Woensdag 16 mei:
Whip
Awkward i
Fuck the Writer

@Cantine Amsterdam
http://farm1.static.flickr.com/199/491260384_fdffc34b05_o.jpg

Zeg er het uwe van...