Willy Mason - If The Ocean Gets Rough

Ik was van plan om vanavond naar enkele, voor mij onbekende bands in het clubcircuit te gaan kijken. Het waren echter drukke weken. Naast het vroege opstaan i.v.m. werkverplichtingen werd het 's avonds ook laat. Er was weinig vervelends bij, maar soms ben ik bang dat ik iets leuks mis en is het maken van een keuze noodzakelijk: ik ben tenslotte geen twintig meer. Na een paar weken doorrennen zit ik vrijdags in het begin van de avond alleen thuis, mijn vriendin is de deur uit. Mijn lichaam heeft het even gehad met de drukte, het wil rust. Met mijn wat bedrukkende stemming besluit ik om If The Ocean Gets Rough van Willy Mason op te zetten. Ik las dat de man eerdaags met zijn band in ons land is. Een goede reden om zijn laatste cd eens bovenop de stapel te leggen Het tweede album van deze Amerikaan blijkt wonderschone melancholische americana te bevatten die gebracht wordt door tien muzikanten. Mason maakt echter nergens de fout om te verzanden in bombast, de muzikanten worden spaarzaam en effectief ingezet. Het lijkt allemaal zelfverzekerd, maar uit de teksten blijkt dit niet. Mason is drieëntwintig jaar en nog zoekende in het leven, het valt allemaal niet mee. Mijn lichaam ontspant zich echter en ik val in een diepe slaap, om na ruim een uur weer wakker te worden. Het is duidelijk, van uitgaan zal er vanavond niets meer komen. Mason is uitgezongen, maar de playknop is weer snel gevonden. Soms is het fijn en noodzakelijk om even niets te moeten en vooral te willen. Hé, daar zul je mijn girlie hebben.

Gisteren in de AB-club in Brussel mogen meemaken. Subliem concert. Mason kan het. En ook een dikke pluim voor de jonkies van zijn begeleidingsband.

Zeg er het uwe van...