Meestal vertoeft een producer in de luwte. Soms worden ze nog wel eens genoemd tijdens een interview, maar de meesten vinden het wel mooi zo'n relatief rustig bestaan. Geen hysterische fans, geen doldrieste taferelen, gewoon aanschuiven thuis bij moeder de vrouw bij de dampende aardappels. Mark Ronson lijkt me zo'n man. Hij produceerde onder andere de laatste cd's van Amy Winehouse, Lily Allen en Robbie Williams, zeker geen misselijke namen. Maar Ronson is ook muzikant en vooral gitarist. Niet verbazingwekkend ook, als je weet dat zijn stiefvader Foreigner gitarist Mick Jones is. En dus ging het kriebelen. Voor zijn eerste cd Here Comes The Fuzz (2003) schreef Ronson al zijn liedjes zelf. Op Version heeft hij er, op drie intermezzo's na, voor gekozen overbekende liedjes te coveren met behulp van bekende vrienden (onder andere dus Winehouse, Allen en Williams). Maar hij koos er gelukkig niet voor om dicht bij het origineel te blijven. De meeste liedjes zijn bijna onherkenbaar geworden en dat is stiekem best tof. Al kan ik me wel voorstellen dat een Radiohead-fan niet blij wordt van de verbouwing van "Just". Deze klassieker opent nu met een Jackson 5-achtig gitaartje en veel koperwerk en krijgt daarna een Stone Roses-beat mee in het vervolg. Geinig zijn ook de heropnames van Kasabian ("LSF") en Maximo Park ("Apply Some Preasure") waarin de originele stemmen gehandhaafd zijn. Voor de rest gaat namelijk alles compleet anders met flink veel getoeter. Minder geslaagd vind ik de versie van Smiths "Stop Me" waarin ook nog een staartje "You Keep Me Hangin' On" van The Supremes wordt verwerkt. Nee, doe mij dan maar de stomende versie van "God Put A Smile On Your Face" met The Daptone Horns, dat is veel leuker!

De folkband Wè-Nun Henk komt uit Brabant en presenteerde zich tot nu toe met drie albums die in eigen beheer uitgebracht werden. Met Over De Liefde En Andere Duivels hebben ze echter voor het eerst een platennest gevonden. De nummers zijn voornamelijk Nederlandse traditionals (met dito teksten) die bewerkt zijn naar een 2007-jasje. Opmerkelijk hierbij is dat het zevental (!) gebruik maakt van instrumenten als de mandoloncelle en de draailier. Ik had er nog nooit van gehoord. Wè Nun Henk brengt een Nederlandstalige folkplaat uit die er mag zijn. Ik hoop voor ze dat ze opgepikt worden door een zender als Radio 2, want in een land waar Boudewijn de Groot op handen gedragen wordt moet er ook ruimte zijn voor dit moois.

De Nieuwe Blijdschap komt uit Limburg en doet het ook Nederlandstalig. In eerste instantie doen ze op Boven Alles door het gebruik van een dwarsfluit aan een folkband denken, maar ze ruilen dit zo het uitkomt in voor rock, nederpop en zelfs gospel. Als ik niets vermoedend het tweede nummer "De Zoon Van God" draai, dan denk ik met een band van doen te hebben die zo op de EO-jongerendag had kunnen staan. Uit andere teksten wordt dit bevestigd, maar asoms blijkt juist weer het tegendeel. De teksten zijn dan ook vreemd, net als de muziek die ook veel-te-veel van alles wil en uiteindelijk mij zeer snel irriteert. Een soort van Bots meets The Polyphonic Spree, maar dan een heel vervelende. Hier word ik dus niet blij van.

Goesting heeft Amsterdam als basis en zingt ondanks de titel De Tiengemeten Sessies in het Engels. Tiengemeten komt van het verlaten eiland in het Haringvliet waar ze in een vervallen boerderij dit album opnamen. Er zijn de nodige folkinvloeden hetgeen door het gebruik van de viool bevestigd wordt. Verder zijn er invloeden uit de singer-songwriter en alt.country-wereld. Het moest zoiets worden als The Band. Tot hier lijkt er geen vuiltje aan de lucht, maar de nummers missen pit en zijn fantasieloos tot er na negen nummers plots gerockt wordt in "Empty Horse." Zo had ik er meer willen hebben. Het afsluitende "Poor Wayfaring Stranger" is een bewerkte traditional die ik al kende in een fantastische uitvoering van Sixteen Horsepower. Het kan dan ook geen toeval zijn dat de cd-speler ingrijpt als de cd door een misprint blijft hangen.

Natuurlijk, je hebt meer muzikanten die in meer dan een bandje spelen, maar zo bont als de broertjes Acher van The Notwist het maken zie je het toch zelden. Ms. John Soda, Lali Puna, 13 & God en Tied + Tickled Trio zijn niet eens alle bands waarmee ze in de afgelopen jaren cd's opgenomen hebben. Volgens mij weet je dan op een bepaald moment niet meer van voren dat je van achteren leeft. Helemaal omdat de meeste van de bands geen eenmalige projecten zijn. Markus en Micha hebben er blijkbaar helemaal geen moeite mee. Tied + Tickled Trio is een van de langstlopende nevenactiviteiten van het tweetal en Aelita is hun zevende cd. De moderne jazz van voorganger A.R.C. is weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Het zal wel komen doordat Aelita zijn oorsprong vond in een optreden op het festival van het elektronische Hausmusik-label in München. De basis van de cd zijn repeterende stukjes glockenspiel. Deze glockenspieltrein tuft traag door het Zuidduitse landschap en pikt her en der bij de tussenstations en wissels beats, flarden bas en glitch op. Door de traagheid en geleidelijke veranderingen van Aelita is het niet altijd gemakkelijk om je continu te blijven focussen op de muziek. Dat gebeurt vooral als af en toe pardoes het glockenspiel uit het zicht verdwijnt en Tied + Tickled Trio de IDM-bossen van Beieren intrekt. Ook mooi, maar als de glockenspieltrein met haar heldere geluid weer langskomt, spring ik snel weer uit . Al kan het wel zijn dat je dan in plots niet meer in Art of Noise-achtige "Moments in Love"-sferen terecht komt, maar in relaxte dub beland bent. Sfeervol en intiem blijft het echter continu.

Een covers-cd? Alweer een? Ja, alweer een. Maar deze keer eentje van Tesla en dat is wel zo ongeveer de enige band die destijds een semi-unplugged album uitbracht dat ook anno 2007 tot het einde toe spannend blijft: Five Man Acoustical Jam. Destijds al met een stel prima covers. Op Real To Reel doen ze dat nog eens over. In de studio en volledig ingeplugd deze keer maar de mannen van Tesla lijken niet eindeloos geprutst te hebben om alles helemaal perfect te krijgen. Het geluid is prima in balans, daar niet van, maar het zijn stuk voor stuk versies geworden die nog lekker rocky klinken. Ze wagen zich daarbij aan louter bekende songs, maar niet de gemakkelijkste om te coveren. Want wat dacht je van Deep Purple's "Space Truckin'", Led Zeppelin's "Thank You" en Thin Lizzy's "Bad Reputation"? Stuk voor stuk met het goede gevoel in de songs en dat is gewoon knap. Zanger Jeff Keith haalt in "Space Truckin'" noten die Ian Gillan al jaren niet meer haalt... De meest verrassende cover is ook meteen de beste: "Ball Of Confusion" van The Temptations. Geen rocksong? Think again. Bij Tesla wel, met lekkere slidegitaarpartijen. Zijn alle covers geslaagd? Hmnee. UFO's "Rock Bottom" is gewaagd, maar eigenlijk gewoon op alle fronten iets minder. Datzelfde geldt ook voor "Honky Tonk Woman" van de Stones. Maar met verder prima covers van onder andere Uriah Heep, Traffic, Robin Trower en The Beatles (een Black Crowes-achtige versie van "I've got a feeling") blijft er een heerlijke rock-cd over. Tesla is er in geslaagd hun eigen livegeluid aardig te benaderen en dat maakt deze covers-cd beslist de moeite waard. En ze hebben ook nog een verrassend nieuw concept: er is een tweede deel van Real to Reel, dat je krijgt als je een van hun concerten bezoekt. Al zal dat voor het Arrow Rock Festival vermoedelijk niet opgaan...

Huh, waren de Two Lone Swordsmen niet into techno? Waren misschien, tegenwoordig doen ze in een wat curieuze mix van gitaren en computers. Ach, Andrew Weatherall schijnt volgens de biografie die combinatie eigenhandig uitgevonden te hebben. Ik kreeg sterk het gevoel dat het duo inmiddels wat passé is, blijven hangen in de jaren '90. Ze releasen hun albums nu via een eigen label en dan ook nog in twee delen, allemaal zogenaamd exclusief in dure verpakkingen. Een slecht teken. Wie Wrong Meeting Part II, zoals ik, op zichzelf beoordeelt, hoort een plaat die maar nipt boven de kwaliteit van een demo uitstijgt. Er zijn over de hele wereld talloze muzikanten die hun elektrisch gitaartje op de pc aansluiten en dan licht industriële beats combineren met gruizige vocalen en simpele riffs. De Swordsmen doen het in zoverre goed, dat ze in elk geval schetsjes maken die in een computerspelletje goed op hun plaats zouden zijn. De twee beste voorbeelden zijn "Shack 54" een vrolijk instrumentaaltje dat swingt à la New Order en "Born Bad/Born Beautiful" dat dankzij een creepy gitaar en de koele sfeer in een spannende spionage-missie kan. Tegen het eind van de plaat volgen er wat vrolijke bluesjes. 'Lay your troubles down' zingt een van de lads in "Hey Deborah Anne". Slotstuk "Lose Control Of Yourself" is ook lachen als iemand, begeleid door de beste baslijn en sissende electronica, constant 'de Pabo' zingt. Nee, het is echt geen straf om te luisteren, maar noodzakelijk is het niet.

'Operator, get me the president of the world, this is an emergency!' opent de eerste geluidsdrager A Lesson In Crime van een stel jonge Canadezen genaamd Tokyo Police Club. Het zijn geen Japanners die op hete kolen zitten en wereldverbeterend is hun indie-muziek ook niet, maar de hoge nood en urgentie knalt ervan af! En als de liedjes ook nog blijven hangen word ik vrolijk! Met name de fijne single "Nature Of The Experiment" straalt door de heerlijke melodieën over de pompende ritmes. De zang van Dave Monks heeft wat weg van The Strokes-zanger Julian Casablancas, maar gaat minder vervelen. Wellicht is hier de combinatie met de frisse, swingende en scherpe klanken van Tokyo Police Club hier gewoon beter. Muzikaal zijn The Strokes trouwens nergens ver weg, evenals het galmende gitaargeluid van Editors en de hooks van Bloc Party en Futureheads. In de stukken.... ik bedoel stukjes waar gas teruggenomen wordt klinkt het geluid van The Notwist door, zoals in het begin van "Citizens Of Tomorrow". Het rustig doorzwevende orgeltje zorgt voor lucht, met name in het afsluitende "La Ferrassie". Na een dik kwartier is de storm overgewaaid. Wat een geluk dat er nog een bonustrack op de cd staat, da's toch maar mooi weer 1 minuut 44 extra luisterplezier. Deze EP geeft de voldoening van een volwaardig album, kortom: een technisch fraaie uitvoering van kort-maar-krachtig. Toch snak ik naar meer, dus op naar Hurricane en Pukkelpop!

Toen ik via onze mailinglist vernam dat ik de nieuwe Sebadoh mocht reviewen was ik erg opgetogen. De band is namelijk, net als Lou Barlow's andere band Dinosaur Jr., alweer enige tijd bij elkaar in de oerbezetting. Ik dacht al, "Goh, dat hebben ze snel gedaan, een nieuwe plaat, Barlow was toch op toer?". Toen ik een paar dagen later de cd in huis had werd het echter snel duidelijk: deze cd is de reissue van Barlow's allervroegste Sebadoh-materiaal, ooit in beperkte oplage op EP en cassette (those were the days) uitgebracht. Al met al krijgt de luisteraar een verzameling van 52(!) thuis opgenomen gitaarliedjes voorgeschoteld die gemiddeld ergens rond de anderhalve minuut duren, hoogstpersoonlijk door Lou en collega Eric Gaffney ergens mid tot eind jaren 80 aan de viertrackrecorder toevertrouwd. U las het inderdaad goed, dat zijn dus twee-en-vijftig korte stoney deunen, akoestische noise, halve schetsen, mini-songs en willekeurige meligheid-met-tapedecks. Met af en toe die geniale Lou barlow-melodie ertussen. Nou ben ik best wel een Barlow-fan en vind ik Sebadoh's mid jaren 90 materiaal verplichte kost voor de betere alternatieve platenverzameling, maar deze overdosis Loobiecore werd mij toch echt teveel. Dit is echt voor de diehard Barlow-fan, die zijn platenkast vol heeft met andere Barlow-projecten als The Folk Implosion, Sentridoh en die trits solo albums. De meer reguliere Sebadoh-liefhebber kan beter wachten op een nieuwe bandplaat, of zet anders Bakesale en Harmacy nog maar weer een keertje op.

De afgelopen weken heb ik verschillende verzuchtingen gehoord over een zwakke line-up voor Arrow 2007. Goed, het is geen tweedaags festival zoals vorig jaar en het afzeggen van ZZ Top was een domper, maar een zwakke line-up? Beslist niet. Vijf jaar geleden was dat een andere zaak geweest met deze line-up, maar wat velen ontgaan is, is dat een deel van die bands inmiddels weer aan een tweede of zelfs derde jeugd bezig is. Scorpions, Toto en Europe hebben bijvoorbeeld allemaal prima nieuw werk achter hun naam staan en zijn beslist niet de wat sleetse acts van een paar jaar geleden.

Zonder twijfel is Björk Guðmundsdóttir een van de meest eigenzinnige populaire artiesten van dit moment. Een artiest ook waarvoor geldt dat er geen gulden middenweg is qua waardering. Of je vindt (een liedje van) haar compleet ruk of je vindt het geweldig. Ik ken zelfs een aantal notoire Björk-haters. Daar kan ik me er ook wel iets bij voorstellen. Neem alleen al "Earth Intruders", de single die vooraf ging aan de release van deze nieuwe cd Volta. Een normale artiest zou niet zo snel zo'n lastig door Afrikaanse(?) percussie opgezweept nummer kiezen als single. Björk wel, die koos nog nooit voor de gemakkelijkste weg. Had ze dat wel gedaan, dan had bijvoorbeeld Medúlla wel heel anders geklonken. Al zal ze dat zelf vast anders zien ('I have lost my origin and I don't want to find it again' zingt ze vast niet voor niets in "Wanderlust"), het beast with many heads (zo noemt ze zich in "Earth Intruders") keert wel een beetje terug naar haar oorspronkelijke geluid. Homogeen zullen haar albums overigens nooit worden. Volta is net zo bontgekleurd als de als vogel vermomde Björk op de hoes van Volta. Hink-stap-springend gaat ze van drie meer dance-georiënteerde tracks die ze samen produceerde met R&B producer Timbaland, via twee (prachtige) duetten met Antony Hegarty en naar de bijna gabberpunk van "Declare Independence". Het zal de notoire Björk-haters doen bevestigen in hun afkeer, vrees ik. Björk zelf zal het worst zijn.

Het zal niet de enige keer zijn dat het over Ryan Adams' nieuwe cd gezegd wordt: het lijkt er zowaar op dat hij naar critici is gaan luisteren. In plaats van een stortvloed aan platen elk jaar heeft Ryan Adams een tijdje rust genomen om van Easy Tiger een evenwichtige en ik zou bijna zeggen: come-backplaat te maken. Al sinds zijn tweede, Gold wordt hem toegeroepen om rustiger aan te doen en eerst 'ns rustig te selecteren uit die enorme hoeveelheid materiaal die hij schijnt te hebben liggen in plaats van alles maar direct uit te brengen. Natuurlijk, ook dat heeft zijn charme en Guided by Voices is er jaren mee weggekomen. Maar als het om Ryan Adams gaat, begon ik mijn belangstelling te verliezen. Het glorieuze Easy Tiger heeft die aandacht weer volledig teruggebracht. Na zijn solodebuut Heartbreaker heeft deze neurotische bad boy geen betere plaat uitgebracht. De nadruk ligt weer meer op zijn countryroots. ("Pearls On A String"), maar ook zijn voorliefde voor stadionrock-achtige stukken krijgt de ruimte ("Halloweenhead"), naast jaren '70 (om preciezer te zijn: westcoast) countryrock ("Rip Off"). Voor het eerst sinds Gold - en dat is alweer acht platen geleden - een plaat zonder een enkele misser. Met dat verschil, dat Easy Tiger beter is dan Gold en bijna zo goed als Heartbreaker.

Het is ondertussen al weer bijna vijftien jaar geleden dat ik na afronding van mijn studie uit Groningen vertrok. Ik kom er nog maar hoogst zelden en dat vind ik best jammer, Groningen is een toffe stad. Alleen al om al die toffe bandjes die in de Vera spelen zou ik er best weer in de buurt willen wonen. Mijn buurman op de groentetuin is ook van Groningse afkomst en doet helemaal geen moeite om dat te verhullen. Altijd mooi om dat Groningse geknauw te horen. Het Groningse dialect leent zich ook uitstekend om in te zingen. Net zo makkelijk kan er in gepunkt (Boegies) worden als in gemijmerd worden (Ede Staal), ik draai hun cd's nog regelmatig in een vlaag van opwellend sentiment. Bij zo'n bui kan ik nu ook Harry Niehof uit de kast trekken. Raar dat ik 'm in mijn Groningse tijd nooit gehoord heb, hij draait al dertig jaar mee. Straks is 't weer janken is zijn vierde cd onder eigen naam en staat vol grotendeels ingetogen liedjes met hun voeten in de blues en folk. Samen met Jan Pijnenburg (Doe Maar), Peter Smid (Time Bandits) en Herman Grimme (Jazzpolitie) nam hij de twaalf verhalende liedjes op. Meer dan eens zijn ze doorspekt met droge humor en typische Groningse uitdrukkingen. Herman Grimme is heel belangrijk geweest voor Niehof. Hij heeft bij de productie de liedjes van Niehof stuk voor stuk voorzien van een eigen sfeer en daarmee meerwaarde.

Als band is het altijd handig een zogeheten unique selling point te hebben. Beth Ditto van de Amerikaanse band Gossip gooit haar voluptueus geproportioneerde lijf in de strijd. Tezamen met een luttele drummer en gitarist benadert ze rock & roll niettemin vanuit een less-is-more benadering, zo lees ik in de biografie. Grappige paradox. Helaas resulteert deze insteek op Standing In The Way Of Control in een ietwat teleurstellend iele sound. De te overheersend op de voorgrond gemixte drumpartijen drukken de eenvoudige riffs van gitarist Brace op de achtergrond, en helaas verdwijnt ook de bij tijd en wijle lekker rauw schurende stem van Ditto in het toch wat rechttoe en rechtaan gestamp. In de teksten lijkt gossip als thema niet perse uitgewerkt. In opener "Fire with fire" steekt Ditto obese lotgenoten eerder een hart onder de riem met zinsneden als "Big and small, it makes no difference". Niet echt smeuïge tekst, maar eerder humanistische moraalridderij. In interviews windt Ditto er minder doekjes om en noemt ze zichzelf een "fat, ugly bitch", en nog lesbisch ook. Maar ja, als je er zó openlijk voor uit komt, wat valt er dan nog te roddelen? Goed, tot zover het conceptuele geëmmer: Beth Ditto schijnt op het podium een hele persoonlijkheid te zijn en flink laag te gaan. 27 juni staat Gossip in de Melkweg. Ik ben benieuwd of de gig nog wat achterklap in de reacties oplevert.

Er zijn van die bands die het net niet maken. Sterker nog er zijn honderden van die bands. Eeuwige voorprogramma's. Tot die categorie behoort de Amerikaanse band Guff. De heren uit Athens (Georgia) zijn al acht jaar bezig en hebben samengespeeld met (lees: geopend voor) Sum 41, Floggin g Molly en Strung Out. Toch is het viertal nog altijd relatief onbekend. Het nieuwe Symphony of Voices moet daar verandering in gaan brengen. En waarom ook niet? De plaat staat voor met lekkere, losse punkrock met genoeg popinvloeden zodat ook de kids het leuk vinden en genoeg body zodat ook de oudere punkrockfans hun ei kwijt kunnen. Aardige melodieën, korte sterke riffs en makkelijk meezingbare refreinen. Dit alles in een ouderwets snel tempo. De jongere versie van Goldfinger zeg maar. Volgens de overlevering kwam de samenwerking met Steve Perry, zanger van de legendarische rockband Journey, tot stand omdat Perry toevallig (!) de studio binnenliep en zo onder de indruk van Guff was dat hij meteen een nummer met ze op wilde nemen. Het resultaat "I Can See It In Your Eyes" mag er zijn en is een leuke uitsmijter van een sterk album. De band speelt de hele zomer in Amerika en Canada op de Warped Tour en mag daarna met de opa's van Goldfinger mee op toer. Dat zit wel goed dus. In Europa moeten we het voorlopig met de cd doen. Ook prima.

Tachtig jaar is hij inmiddels, zijn hoge blonde kuif staat niet meer zo hoog en is ook allang niet meer zo blond als in de jaren zestig. Porter Wagoner, de man die samen met Dolly Parton eind jaren '60 een duettenpaar vormde, die in diezelfde periode een tv-show had en al in de jaren vijftig zijn eerste hit had, was wellicht de ultieme rhinestone cowboy. Gedoemd om voort te leven dankzij de herinnering aan zijn extravagante cowboy-outfits, de Grand Ole Opry en zijn levensstijl. Want Johnny Cash was niet bang voor een pilletje hier, een snuifje daar en een heleboel slokken, Porter Wagoner kon er ook wat van. Alleen was hij zo handig om het niet teveel aan de buitenwereld te tonen. Wellicht dat hij het daarom zo lang volgehouden heeft, ondanks dat het de afgelopen decennia angstwekkend stil rond hem was. Tot producer/muzikant Marty Stuart hem bij de hand nam - zoals Rick Rubin dat met Johnny Cash deed - en ze Wagonmaster opnamen. De plaat is grotendeels akoestisch en gevuld met eigen materiaal, werk van Marty Stuart en van Johnny Cash (het prachtige 'Committed to Parkview'). De plaat eindigt met een opname van een gesprek tussen Porter Wagoner en zijn producer over Hank Williams, waarna Porter Wagoner 'Men With Broken Hearts' van diezelfde Hank Williams op een hartverscheurende manier zingt. Klassieke country, honky tonk, gospel en bluegrass - Porter Wagoner beheerst nog steeds veel en heeft een bijna niet weg te denken invloed gehad op mensen als Johnny Cash, Waylon Jennings en Dolly Parton. En als je luisterend naar Wagonmastersdenkt: die Porter Wagoner heeft hier en daar wat gepikt van Gram Parsons, dan heb je het mis. Het was andersom.

The Beautiful Girls zijn niet overdreven stijlvast. Het eerste album dat ik hier besprak, Learn Yourself was sterk op G. Love en Ben Harper geënt, opvolger We're already gone was veel meer reggaegericht, maar nog steeds erg rootsy. Bij Ziggurats heeft voorman Mat. McHugh een compleet nieuwe band en is de reggae plots in een popjasje verwerkt. Het is dan ook niet vreemd dat je bij dit album vooral denkt aan The Police, Fischer-Z en collega-Australiërs Men At Work. Pakkende deuntjes kan McHugh nog steeds schrijven, maar ze zijn op dit album zó licht dat je ze moet vastbinden om te voorkomen dat ze het luchtruim kiezen. Dat er twee covers opstaan van respectievelijk UB40 en Johnny Clegg zegt genoeg. Clegg had tekstueel wel de diepte, maar wist die zelden ook muzikaal over te brengen. Voor dit album van The Beautiful Girls geldt hetzelfde. Leuk, maar het beklijft geen moment. Een bonus-cd met vier demo's van McHugh is iets beter, maar nog steeds niet veel bijzonders.

Dan hebben de heren van Mo'Jones het beter voor elkaar. De Sittardse broers Ron (bas, zang) en Jan (gitaar, composities) van der Burg zijn Mo en Skinnie Jones. Hun poprock met funkinvloeden is weliswaar muzikaal ook niet overdreven zwaar, het is pret in overvloed. Aangevuld met drummer Philip Kerkhofs voeren ze fijne songs met kop en staart uit. Zelf schijnen ze samengebalde boosheid te horen, maar ik hoor vooral vrolijke, pakkende rocksongs met goede hooks. De productie is simpel gehouden maar prima in balans. Een beetje pop, en beetje rock, een beetje funk en hier en daar een vleugje garagerock. Ze slagen erin met beperkte instrumentatie de perfecte sound voor iedere song neer te zetten. Met slechts één aantekening: van song acht op song negen valt wel op dat ze alwéér hetzelfde gitaargeluidje gebruiken. Aandachtspuntje voor de volgende keer. Van mij mag die er komen.

Wat was er gebeurd als Jimmy Tamborello nooit "(This Is) The Dream of Evan and Chan" opgenomen had met Death Cab For Cutie's Benjamin Gibbard voor de eerste Dntel-cd Life Is Full of Possibilities? Zijn leven had er vast heel anders uitgezien. Dat van ons ook, want dan hadden we nooit het briljante Postal Service-album Give Up in de schoot geworpen gekregen. En was de wereld een stuk minder mooi geweest. Althans, dat vind ik. Maar dan hadden we misschien ook niet een halve eeuwigheid hoeven te wachten op de opvolger van Life is Full of Possibilities. Ik weet niet wat beter geweest was, eigenlijk. Het was volgens Tamborello allemaal domme pech. Althans, in het openings- en titelnummer zingt hij vast niet voor niets 'It's dumb luck that got you here'. Domme pech dat Dumb Luck voor hem een loodzware bevalling moet zijn geweest. Hij heeft er vast niet voor niets meerdere jaren aan gesleuteld. Te lang vrees ik. Misschien dat daardoor lang niet altijd de magie aanwezig is van de debuut-cd. Van "You Rock My Boat" met als gast Mia Doi Todd word ik, ondanks (of dankzij?) dat het een triphoppende neurieliedje is, zelfs een beetje narrig. Dat kan nooit de bedoeling geweest zijn. Gelukkig gaat het bij de hulp van Conor Oberst, Mystic Chords of Memory en Jenny Lewis niet fout. Maar ik hoor op Dumb Luck geen samenwerking staan, waarvan ik denk dat het tot iets groots als Postal Service gaat leiden. Misschien maar goed ook voor Jimmy.

Best knap hoor, dat die jongens van The Generators alweer tien jaar bestaan. Dat is zeker een mooie gebeurtenis, maar om nou te zeggen dat het allemaal heel erg bijzonder is, niet echt. Desondanks is het blijkbaar reden genoeg om debuutalbum Welcome To The End opnieuw uit te geven. En eerlijk is eerlijk, ik had het origineel nog niet in mijn bezit dus zo vervelend is het allemaal nu ook weer niet. Drie extra liedjes zijn toegevoegd, al blijkt snel dat twee daarvan wel heel erg bekend voorkomen en (ja hoor) stiekem ook al op een andere CD verschenen zijn. Na het heerlijke Winter Of Discontent van twee jaar terug stegen The Generators vanuit het niets naar het lijstje van mijn persoonlijke favorieten. Als de heruitgave van Welcome To The End echter al iets toe te voegen heeft, dan is het wel het onderstrepen van de vooruitgang van de band. De liedjes op het debuut zijn vlak en saai in vergelijking met het meer recente werk en ik begrijp nu ook helemaal waarom ik de band tien jaar geleden niet zag staan. Er viel toen simpelweg weinig bijzonders aan te ontdekken. Soms is doet een vernieuwde kennismaking wonderen, soms is het beter om alles lekker te laten zoals het was. Nee, dan wacht ik toch liever op nieuw materiaal (gepland voor deze zomer!), in de hoop dat de enorme progressie die sinds 1997 is gemaakt nog een spannend vervolg krijgt.

Het was voor de carrière van Neurosis misschien wel handiger geweest als ze ergens tussen 2004 (The Eye Of The Storm) en nu (Given To The Rising) nog een album uit gebrachthadden. Nu zijn de - (ik citeer de bio, want d'r is geen woord van gelogen) The Bay Area's legendary masters of behemoth, psychedelic operatic guitar girth qua succes links (ISIS, Minsk) en rechts (Mastodon) min of meer ingehaald door bands die zwaar door hen beïnvloed zijn. Het zal kopmannen Steve von Till, Scott Kelly en hun mannen allemaal worst wezen! Zij laten zich niet opjagen om tot een nieuwe release te komen. Zij broeden daar net zo lang op tot ze vinden dat de cd klaar is om door jou en mij, de immer ongeduldige en gulzige luisteraar gehoord te worden. En, poeh, het was het wachten echt meer dan waard. Ik ben altijd een beetje voorzichtig om kwalificaties als meesterwerk uit mijn vingers te laten komen. Deze negende cd van Neurosis verdient deze term ten volste. Een cd die al je zintuigen tot in extremis prikkelt. Given To The Rising is grofweg een samenvatting van al het werk dat Neurosis afleverde sinds ze in 1992 het tempo naar beneden schroefden en met Souls of Zero op de proppen kwamen, tot aan The Eye Of Every Storm uit 2004. Dat klinkt wellicht alsof Given To The Rising een voorspelbare plaat geworden is, maar niets is minder waar. Bij een Neurosis-cd moet je altijd op je hoede zijn, die zijn namelijk nooit berekenbaar en overvallen je meer dan eens als een donderslag bij heldere hemel. Given To The Rising is domweg zo perfect in balans, dat ik het niet eens aandurf om er een nummer specifiek uit te lichten. Dan zou ik de negen andere namelijk tekort doen. Meesterlijk.

In september komt Serenity naar Nederland en treedt maar liefst vier keer op, hetzij met onder andere Threshold, hetzij in het kielzog van Kamelot. Als ze kunnen waarmaken wat ze op dit album laten horen is het beslist de moeite waard om eens een kijkje te nemen. Deze Oostenrijkers brengen op hun debuutalbum Words Untold & Dreams Unlived een mix van progmetal en powermetal die misschien niet altijd even origineel is - maar dat geldt voor veel bands in het genre - maar wel buitengewoon goed in elkaar steekt. Zowel op hogere snelheid als in langzamere stukken is de uitvoering heel strak, waarbij ze er in slagen hier en daar aardige bruggetjes of intermezzo's te verwerken die zorgen dat het toch wel degelijk boven de middelmaat uitkomt. Zo komen er fraaie stukken met piano en en loepzuivere akoestische gitaar ("Words Untold") voorbij waarbij ze het aandurven om even écht gas terug te nemen en stiltes te laten vallen. Ook laat de uitstekende zanger Georg Neuhauser hier en daar fraaie tegendraadse harmonieën á la Savatage horen. De snelle stukken zijn vaak een tikkie voorspelbaar, hoewel nog steeds vaardig uitgevoerd. De uitstekende productie - met precies de juiste mate van bombast - en de messcherpe uitvoeringen maken dat dit gewoon een uitstekend album is. Natuurlijk, er is hier en daar best iets op aan te merken, maar Serenity mag trots zijn op dit debuutalbum. Zoals élke band blij zou mogen zijn met zo'n debuut.

Laten we eerlijk wezen: emorock begint intussen muzikaal gezien een beetje een doodlopend pad te worden. Bijna alle bands doen hetzelfde, de concurrentie is moordend en elke maand verschijnen er genoeg nieuwe platen om zelfs de meest verzadigde fan diep mee in de schulden te werken. Het Britse Hell Is For Heroes is intussen bij hun derde plaat aanbeland, maar is eigenlijk geen stap vooruit gekomen. Debuut op een major, daarna gedropt en vervolgens weer in de relatieve anonimiteit van de subtop verdwenen. Wat dat betreft bevinden ze zich eigenlijk in hetzelfde schuitje als collega's Sparta, ook zo'n band die zo langzamerhand eeuwig voorprogramma lijkt van grotere bands en waarvan de laatste plaat een herhaling van zetten bleek. En da's eigenlijk best jammer, want Hell Is For Heroes maakt in de basis prima emo-rock die precies aan alle eisen voldoet: lekkere drive, vakkundig opgebouwde songs, goede zang en genoeg urgentie om het spannend te houden. Echte verrassingen zijn er door al deze degelijkheid niet te vinden, maar fans van bands als Hundred Reasons, New End Original en andere wat-lichtere-emo-zonder-al-te-veel-geschreeuw kunnen hier vast wel weer wat mee.

Ik ontdekte Richard Thompson pas laat. Met dank aan een vriend die een stuk ouder is dan ik. Hij volgt Thompson al zo ongeveer vanaf zijn eerste lp. Ik haakte pas ergens eind 2003 aan. Sindsdien heb ik het idee dat ik vecht tegen de bierkaai. Het lijkt namelijk wel alsof Thompson de releases sneller op elkaar laat volgen dan ik ze kan bijhouden. Laat staan dat ik eens echt goed kan duiken in zijn werk met Fairport Convention en de platen die hij samen maakte met Linda Thompson. Later als ik groot ben, is daar vast nog wel tijd voor. Sweet Warrior is dus al zijn zoveelste release sinds 2003 en laat een opmerkelijke terugkeer horen van de elektrische gitaar. Die lag sinds Old Kit Bag volgens mij namelijk te verstoffen op zolder bij Thompson thuis. Maar als je zoals Thompson op deze cd je ergernis over relaties en oorlogen wilt uiten, kan zo'n elektrieke gitaar verdomd handig zijn. Natuurlijk blijft de basis wel prachtige folk(rock) wat Thomspon laat horen op Sweet Warrior. Meestergitarist als hij is, maakt hij optimaal gebruik van de mogelijkheden van de elektrische gitaar en schuwt hij het niet om in bijvoorbeeld "Francesca" een reggae-achtig uitstapje te maken. Maar ook liedjes als "Dad's Gonna Kill Me" en "Take Care Of The Road You Choose" grijpen mij gelijk bij mijn lurven en kladden. Richard Thompson is duidelijk nog lang niet versleten.

Ergens in de jaren zeventig zag ik op de televisie een film van Rainer Werner Fassbinder en in die film hoorde ik voor het eerst enkele nummers van Leonard Cohen. Zover ik me kan herinneren was dat de eerste keer dat ik onder de indruk was van liedjes van een zanger met alleen een gitaar. Tegenwoordig noemen we zo iemand een singer/songwriter maar in feite zijn het gewoon troubadours zoals die al eeuwen bestaan. Later ontdekte ik ook het belang van de teksten bij Cohen en veel van dergelijke zangers. Turner Cody is ook zo'n troubadour en de overeenkomst met Leonard Cohen viel me pas echt op toen ik "Words To The Wise" hoorde. Dit prachtige, ruim zes minuten durende nummer komt van de CR-R "The Springtime and Others" uit 2001. Sinds het begin van deze eeuw heeft Turner Cody al zeven CD-R's uitgebracht en een verzameling van de beste nummers van die schijfjes zijn nu te vinden op de compilatie 60 Seasons - A compilation 2000-2005 . De vergelijking met Cohen gaat echter niet op voor alle songs op deze cd. Op "Click Click Click Can Can" en "Lying On The Floor" klinkt Turner Cody veel meer als die andere zingende dichter Bob Dylan. Enkele andere interessante tracks zijn "Forever Forever" en "Hey Jim" en de manier van tokkelen op die nummers heeft wel iets van Nick Drakes gitaarspel. Het mooiste nummer van dit verzamelalbum is het openingsnummer "Suzzannah" en die titel roept natuurlijk weer herinneringen op aan een ander zeer bekend nummer. Ik kon de teksten van de songs niet op internet vinden maar als ik afga op de flarden tekst die ik heb opgevangen en songtitels als "When These Sands Are Beds Again" en "Song Of Your Dreams" zou het me niets verbazen als de teksten ook zeer de moeite waard zijn. Ik moet nog eens goed gaan luisteren.

De een komt uit Australië en klinkt als een Amerikaanse, de ander komt uit de V.S. en klinkt als een Engelse en de naam van de derde doet een Nederlandse afkomst verwachten hoewel ze in Groot-Brittannië woont en werkt. Drummer en zangeres Bek-Jean Stewart is een Australische highschool-dropout die haar sporen in de muziekscene van Sydney verdiend heeft en al een fiks aantal bandjes achter haar naam heeft staan. Met Junior Years zet ze haar eerste soloplaat op de wereld. Ze is een typisch geval van stoere dame met een voorliefde voor mooie refreinen en een goed gevoel voor klassieke pophooks. Niet alweer een singer/songwriter die Emmylou Harris navolgt, maar de poppy kant van bijvoorbeeld The Replacements als grootste invloed aanhaalt. Uiteraard kijken Mary Gauthier en Lucinda Williams mee, maar je kunt slechtere voorbeelden hebben.

Meg Baird zou je kunnen kennen van de vreemde folk van Espers. Haar voorliefde voor oude folkliedjes laat ze horen op Dear Companion, waar ze naast twee eigen nummers, negen covers en traditionals heeft verzameld. Alleen haar stem en een gitaar heeft ze daarvoor nodig. Klassieke jaren '70-folk dat je eerder in Groot-Brittannië zou verwachten dan in de Appalachen, haar eigen achterland. Een ere-vermelding nog voor haar versie van "All I Ever Wanted" van The New Riders of The Purple Sage.

Geen idee of Polly Paulusma Nederlandse voorouders heeft. Haar muziek refereert in elk geval niet in het minst naar een geschiedenis in de Lage Landen. Elke song op haar tweede plaat straalt Amerikaanse countryrock uit, gedomineerd door een geweldig klinkende gitaar en ook haar stem heeft iets zeer eigens. Haar liedjes klinken niet altijd even vrolijk, maar zijn met een geweldige drive gespeeld. En oh ja, ze woont in Londen.

Jeremy Dawson en Gregori Chad Petree richtten al in 2002 Shiny Toy Guns op, maar pas sinds Carah Faye Charnow (zang) en Mikey Martin (drums) zich bij hen voegden heeft de band succes. We Are Pilots, het debuutalbum van deze electropop-rockers verscheen al in Amerika al in 2005. Twee keer zelfs. En beide keren in eigen beheer. Na een onverwacht - maar wel gehoopt natuurlijk - succes van de eerste versie dook de band namelijk opnieuw de studio in, schrapte enkele tracks, voegde twee nieuwe nummers toe en bracht de cd opnieuw uit. Met als gevolg nog meer succes en een platencontract bij Universal Records. En je raadt het al, weer gingen ze de studio in. Weer werd er geschoven in de tracklisting en verder geschaafd aan de nummers met versie drie als resultaat. Een ongewone manier om tot een eerste cd te komen, maar het zorgt er wel voor dat er We Are Pilots nu bizar 'af' klinkt voor een debuutplaat. Wat overigens niet gelijk betekent dat het een cd geworden is die van begin tot eind weet te boeien. Het openingstrio "You Are The One", "Le Disko" en "Starts With One" is weliswaar ijzersterk, maar als de band in "When They Came For Us" of "Waiting" haar softere kant laat zien - en sowieso als de elektrische gitaar van Dawson uit het gezichtsveld verdwijnt - worden de liedjes een beetje lafjes. Gelukkig gebeurt dat niet al te vaak en hebben de bombastische nummers, die meer dan eens zwaar over de top gaan, de overhand. Dan eindigt de band ergens halverwege tussen Depeche Mode en Nine Inch Nails, met daardoorheen flarden Mew en Carpark North, die ze vast zelf niet kennen, gehusseld. Met als uitschieters die nummers waarin Petree en Charnow elkaar afwisselen achter de microfoon.

Mijn favoriete gerecht is pizza en gelukkig kun je die in ontelbare verschillende versies krijgen zodat het me ook nooit zal gaan vervelen. Toch zou ik niet elke dag pizza willen eten, want er zijn nog veel andere gerechten die ik lekker vind. En natuurlijk zijn er ook nog vreselijk veel gerechten die ik nog nooit heb geprobeerd, en dus blijf ik altijd op zoek naar nieuwe dingen. Datzelfde heb ik met popmuziek. Het is mijn favoriete muzieksoort en er zijn ontzettend veel verschillende versies popmuziek. Ik luister zeker niet altijd naar dezelfde soort muziek, want een beetje afwisseling kan geen kwaad. Het gaat me echter te ver om al die verschillende soorten op één cd te zetten. Toch heeft de Haarlemse band Danika dat gedaan. Hun debuutalbum Prima begint, na een kort intro, met onvervalste hardrockklanken in "I've Got A life/From Time 'till time/I Miss My Darling", een song die uit drie delen bestaat. De cd eindigt met "The Blue Mirror & The Drosophila" en dat is een stukje symfonische rock. In de bijna veertig minuten tussen deze twee songs komen een groot aantal muziekstijlen voorbij: artrock, punk, Duitse rock, gitaarrock, Bulgaarse folkrock, metal, jazz, ska en dan zullen er nog wel wat stijlen zijn die ik niet ontdekt heb. Elke track klinkt anders en soms heb je die variatie zelfs in één nummer. Prima lijkt wel een verzamel-cd en de titel zou zonder problemen veranderd kunnen worden in 'Alle Dertien Prima'. Dat klopt ook wel, want als ik eerlijk ben staan er geen slechte nummer op, maar toch weet ik niet wat ik van dit allegaartje nummers moet denken. Een beetje teveel afwisseling, denk ik. Als iemand me nu zou vragen wat voor soort muziek Danika maakt, dan moet ik het antwoord schuldig blijven.

Waar het precies aan lag weet ik niet; mogelijk dat het kwam door een overdosis sixties-releases of simpelweg omdat mijn pet verkeerd stond: ik kreeg geen associatie waarop ik een stukje kon baseren. Zo kwam het dat Take A Stand With The Ugly Beats van The Ugly Beats erg vaak gedraaid werd in huize Ewie op zoek naar dat ene aanknopingspunt. Uiteindelijk vond ik het: ik betrapte mezelf en mijn vriendin erop dat we nummers van dit album aan het neuriën c.q. zingen waren. Hier komen we bij de kern, want het vijftal uit Austin maakt lekker in het gehoor liggende liedjes met de nodige zestiger jaren invloeden. Er is een vleugje The Byrds, een snufje van The Kinks, maar het zijn vooral liedjes die zich in je hoofd nestelen. Origineel is het allemaal niet, maar op de negen eigen songs en drie covers van The Ventures, Nikki Corvette en The Remains gaat het orgeltje zo lekker tekeer, is er die prettige afwisseling in de zangpartijen, zijn de gitaarriffs simpel, maar o-zo doeltreffend en de drum- en baspartijen in dienst van het liedje. In de jaren zestig had elke stad of dorp zijn eigen beatband. Met zulke releases zou je er bijna in gaan geloven dat die tijd weer terugkomt.

Lieve File Under,
Stiekem ben ik al een hele tijd verliefd op Bill, de zanger van de Duitse boyband Tokio Hotel. Hopeloos! Mijn Duits is te slecht om hem te mailen (ik ben pas 11), mijn moeder vindt het te harde muziek en mijn vriendinnen vinden Bill een stomme freak! Help! Wat moet ik doen?

Groetjes, Kelly

Beste Kelly,
Zullen we je eens blij maken? Speciaal voor jou hebben ze Tokio Hotel een moedervriendelijke cd in het Engels laten maken! Snap je misschien eindelijk wat van die teksten. Als je wil kun je hem zelfs twee keer kopen, want hij is onder twee namen uit (Scream of Room 483). Maar dat is eigenlijk gewoon dezelfde cd. Daarop staan de dertien minst agressieve liedjes van de twee Duitstalige albums Schrei en Zimmer 483, maar dan één-op-één in het Engels vertaald en opnieuw ingespeeld. Stiekem is "Through the Monsoon" best een verdraaid goede single voor een boyband. De Duitse teksten zijn beter - zeg nou zelf, "Break away" haalt het niet bij "Ich brech aus" - maar de Engelse versie heeft hier en daar juist een orkestje of effectje erbij.
Er mocht wat geld tegenaan, immers. En Bill was er ook wel blij mee, want die kreeg bij album twee de baard in zijn keel. Zijn stem krijgt er iets Daniel Johns-achtigs van. Wie? Ja, die ken je niet he? Ook een freak, maar dan ouder, beter en zonder hairmetal-kapsel. Ach, er is nog zoveel goede muziek. Vraag je moeder eens waar de lokale gitaarbandjes in je wijk oefenen. Dikke kans dat je daar knappere, blijere en beter bereikbare jongens aantreft, die er nog minder gay uitzien ook. Het is maar een tip...

Kusje,
File Under

Ik houd niet van Amsterdam. Te druk, te oppervlakkig, te van alles en nog veel meer. Ter bevestiging van dit vooroordeel loop ik altijd naar Paradiso of de Melkweg toe als ik daar naar een concert ga. Om me even weer te irriteren aan deze over het paard getilde onrustige stad. Vorige week weer. Ik ging naar BC Camplight in de kleine zaal van Paradiso en zou vooraf met hem praten. Omdat ik zijn cd's wel kon dromen ondertussen, had ik mijn mp3-speler gevuld met Battles' eerste echte cd: Mirrored. Battles stond al op 5 Days Off en Motel Mozaique vorig jaar, maar kan net zo gemakkelijk op een, jazz- en misschien ook wel een symfo-festival staan. Zo grensoverschrijdend zijn deze mannen namelijk bezig op Mirrored, dat een afsluiting is van een periode van zoeken met de voorgaande EP's. Ik was al een keer 'rond' geweest, ik stapte bij "Ddiamondd" (het derde nummer) de trein uit, een vol Amsterdam Centraal in. Toen begon de lol. Op de een of andere manier voelde ik me genoodzaakt om me op de maat van de muziek snel een weg te banen door de menigte. Zonder dat ik daarbij averij op zou lopen natuurlijk. Al snel ging ik op de beat van "Tonto" richting de Dam, me soepel voort bewegend tussen het slenterende avondpubliek. Een kunst op zich. Het opzwepende drumwerk vol met hoekige breaks van John Stanier in combinatie met het geploink (met tegenwoordig zelfs er iets bij dat op zang lijkt) van de andere drie leden nodigt namelijk nogal uit tot in hoog tempo het hele repertoire van The Ministry of Silly Walks af te werken. Toch botste ik op meerdere mensen, waarvoor alsnog mijn oprechte excuses, maar u was onderdeel van een geslaagd experiment! Precies op het afgesproken tijdstip stond ik voor Paradiso. Amsterdam bedankt, u was een fijn publiek!

Ik was verrast, de vorige keer. Ik was Gary Numan namelijk de laatste jaren uit het oog verloren en had dus gemist welke ontwikkeling hij doorgemaakt had. En dus was ik positief verrast door Jagged, het laatste reguliere album van Numan. Een album dat ik dus nog steeds regelmatig draai, dit in tegenstelling tot veel andere recensieexemplaren. Wellicht was ik minder verrast geweest als ik eerst The Complete John Peel Sessions van Numan gehoord had. Alle sessies voor John Peel dus op één cd, met als ondertitel: "The Complete John Peel Sessions is a reminder of how influential both Peel and Numan always have been". Wellicht wat hoogdravend, want veel heeft Numan niet opgenomen voor Peel. Drie sessies, twee in 1979 en eentje in 2001. Maar ze laten duidelijk het verschil in de oude en nieuwe Numan horen. De oude sessies zijn nog overwegend elektronisch, met een puike Down in the Park en Cars als uitschieters en de laatste sessie laat horen aan wie een hoop industrial bands schatplichtig zijn. Dat is vooral goed hoorbaar aan het nummer Cars, dat er in twee totaal verschillende versies opstaat. Kleine omissie in mijn ogen is het ontbreken van een versie van Are Friends Electric?. Want hoewel van Tubeway Army is het nummer toch onlosmakelijk met Numan verbonden. Dan was deze verzamelaar compleet geweest. Verder is er niets aan te merken op deze cd. En kunnen we concluderen met de opmerking: verplichte aanschaf voor eenieder met interesse in industrial en elektronische muziek...

Hij had het kunnen weten. Dit was sowieso niks voor hem. Hij liep naar de stoel waarover hij nog geen kwartier geleden zijn jasje had gedrapeerd. Zonder op te kijken telde ze het stapeltje briefgeld na dat hij op het nachtkastje had achtergelaten. Daar was het haar immers om te doen. Dat wist hij. Natuurlijk. Liefde had hier al helemaal niks mee van doen. Op de achtergrond kabbelde de muziek verder. Wat stond er eigenlijk precies aan. Radio één, twee of zo? Het liedje klonk als opvulsel tussen twee NOS Radio Tourflitsen in. Iets nietszeggends dat werd opgesierd door Paul Carrack of een stem die daar veel op lijkt. In ieder geval een beetje minder slecht dan die ingeblikte soul die tijdens de daad voorbij kwam. Was dat nu echt de stem van Marvin Gaye die hij daar hoorde? "Sexual Healing"? Nou, eerlijk gezegd had dit meer weg van een regelrechte verkrachting. Muzikaal gezien dan. De daad zelf was professioneel te noemen. Gespeend van emotie. Haar zuchtjes en steuntjes perfect getimed en ook haar net iets te uitbundig kirrend orgasme zal vast en zeker fake zijn geweest. Nee, die zweetdruppels hadden meer te maken met de slecht afgestelde airconditioning dan de combinatie van lichaamswarmte en inspanning. Was het onbeleefd dat hij haar kamer verliet zonder een groet? Laat staan een bedankje? Het zal wel. Hij dwaalde terug de stad in op zoek naar een rokerig jazzcafé. 'Barman, een Cognac graag, V.S.O.P.' Want daar was hij wel aan toe.

Met hun tweede officiële CD hebben The Aggrolites mij vorig jaar van een eersteklas soundtrack voor de zomer voorzien. De titelloze plaat was perfect geschikt voor alle etentjes, borrels, nietsnuttende uurtjes in de zon en avonden op het dakterras. En verhip, exact een jaar later (op één dag na) sta ik met Reggae Hit L.A. in mijn handen. Het vijftal is er blijkbaar in no-time in geslaagd om vijftien nieuwe liedjes uit de mouw te schudden en uit te brengen. Liedjes die zonder slag of stoot doorgaan waar ze een jaar geleden gestopt waren, met hier en daar een stukje verfijning. Zo is er wat budget uitgetrokken voor een paar lekker lome achtergrondzangers, die zorg dragen voor de nodige oehoehoe's en jeeheehee's. Verder is het geluid van de band nog verder verwijderd van wat je van het uiterlijk van de bandleden zou verwachten. Ondanks dat het aantal tattoes bij de bandleden de afgelopen twaalf maanden zonder twijfel flink is toegenomen is er geen scherp randje meer te bekennen op deze zorgeloze zomerplaat. Alle aandacht gaat uit naar party, groove en Fine Girls. Een flinke zuurpruim die niet heel erg vrolijk wordt van zoveel warme en ontspannen groovende ska. Voor mij in ieder geval een goede reden om de barbecue definitief uit de berging te halen!

De uitgebreide informatie over de deelnemers cd staat op de site, zegt de inlay van de cd. Mooi niet. De platenmaatschappij krijgt de schuld van de vertraging. Dan maar even terug naar de inlay: Josh Homme, Troy van Leeuwen en Joey Castillo, de bekende vaste kern. Slechts op de zang is er wat assistentie, van The Strokes' Julian Casablanca en uiteraard Mark Lanegan. Één song was al langer bekend: "Make It Wit Chu" van de inmiddels beroemde Desert Sessions. Het belangrijkste aspect van Queens Of The Stone Age is ook op dit album aanwezig: songs met hypnotiserende grooves. Opener "Turnin' On The Screw" is een typische QotSA-track, met een opvallende riff die meteen blijft hangen. Desondanks is het opvallend dat het Stonesy "Make It Wit Chu" het meeste indruk maakt. Niet omdat die song compositorisch zoveel beter zou zijn, maar omdat in dit nummer niet wordt geprobeerd het hele geluidsbeeld vol te proppen, zoals dat in de meeste andere songs wel gebeurt. Het lijkt alsof Homme Songs For The Deaf niet los durft te laten. Maar op dat album waren de klappen van Dave Grohl en de stem van Olivieri medebepalend. Voor een heel album van dergelijke songs is Homme's stem eenvoudigweg te beperkt, ook als die, zoals zo vaak, in de refreinen wordt gedubbeld. Misschien moet Homme wel concluderen dat Songs of the Deaf zo'n plaat is die je eens in je leven maakt en met een schone lei beginnen aan de volgende plaat. Mijn conclusies is dan ook volstrekt tegengesteld aan die van T-tusz bij de recensie van Lullabies to Paralyze: Homme zou eens wat méér moeten experimenteren. Op dit album zijn er te vaak songs die niet veel meer dan een groove zijn (zoals de single "Sick, Sick Sick"), terwijl Homme toch nog wel degelijk heel bijzondere riffs tevoorschijn tovert. Maar uiteindelijk is het domweg teveel van hetzelfde.

Het allereerste stukje dat ik mocht schrijven voor File Under ging over het debuutalbum Die Reklamation van Wir Sind Helden, dat ik kort daarvoor had aangeschaft. In Nederland kende geen hond ze, maar daar is met optredens op Pinkpop en Lowlands verandering in gekomen. Bovendien gebruikte de NOS hun "Wenn Es Passiert" als afsluitend nummer bij de uitzendingen van de laatste WK Voetbal. Toch echt grote helden zullen ze hier nooit worden, daar zijn de liedjes naar mijn mening te Duits voor. In hun thuisland kwam het derde album Soundso (te vertalen als "zo en zo" of "klinkt als") in de bovenste regionen van de albumhitparade binnen. Over hun debuutalbum was ik enthousiast, en zeker nadat ik de cd gekocht had heb ik deze vaak gedraaid. De opvolger was wel oké, maar meer van hetzelfde: een aanschaf bleef achterwege. Hun nieuwste kwam echter op de burelen binnen en met mij als enthousiasteling van het eerste uur leek er voor de helden geen vuiltje aan de lucht. Dan is er echter de cd zelf, die begint met een wat vervelend zeurnummer over "Arbeit." Van het aansluitende "Die Konkurrenz" word ik niet veel vrolijker: het is productioneel vet aangezet door het keyboardgeluid naar voren toe te plaatsen en er kunstmatig kopergeschal aan toe te voegen: als ik ergens een hekel aan heb dan is het hier wel aan. Het derde titelnummer begint met gitaargepiel dat zo van de Scorpions zou kunnen zijn, hetgeen overigens vrij snel rechtgezet wordt in een verder leuk nummer. Gelukkig is de rest van de cd wat minder overkill en beter te pruimen, waarbij de teksten er mogen zijn en de liedjes aanstekelijk zijn als vanouds. Alleen dat begin, hier had iemand in moeten grijpen. Ik adviseer de helden wel om de volgende keer eens een andere producer te nemen. Het kan ook te gelikt worden.

Aan het begin van zijn derde plaat slaakt de Belg Frederik Sioen een hartekreet: de wereld is weliswaar steeds luxueuzer en mondiger geworden, maar eigenlijk ook steeds onverschilliger. Wie steekt zijn handen nog uit om anderen te helpen, wie dóet er nog wel eens iets? Het is de aftrap van een opmerkelijke pianoplaat. Sioen heeft genoeg talent en passie om wel vijf Coldplay-albums te vullen, maar kiest al zijn hele oeuvre lang nadrukkelijk voor het kleine gebaar. Op dit huidige album zelfs in het extreme, met relatief kaal aangeklede liedjes. A Potion als geheel is indringender en puurder dan de prettig wegluisterende singles "No Conspiracy At All" en "Ready for your love". Voor een prachtig requiem als "So Lonely" moet je echt even thuis gaan zitten, de tijd nemen en de teksten op je laten inwerken. Mooi artwork ook, zeker in combinatie met de clip: het is "a potion" die de plaat kleur geeft. Maar gek genoeg ontbreekt die potion op sommige tracks. "I Need A Drug" is op de cd bijvoorbeeld verbazingwekkend vlak opgenomen, alsof de mengtafel het niet zo eens was met de sionaire bevlogenheid (zie de live-video voor hoe het ook kan). Na verloop van tijd lijkt de plaat dan ook telkens wat in te kakken: je moet er voortdurend bijblijven, anders word je zelf onverschillig. En daarmee is het voornaamste punt van kritiek op A Potion genoemd: de lichtvoetigheid van debuut See You Naked mis ik node. Pas in het slotnummer krijg je weer die ongeremde levenslust te horen. Kortom, deze Sioen heeft uiteindelijk een goede afdronk, maar om de smaak je te laten betoveren en vluchten uit de werkelijkheid, moet je hem wel in de juiste sfeer nuttigen.

"Between Hemispheres is a rhythmically dense and repetitive quasi-popular music work. Principal influences would include the early work of the American composers Terry Riley, Steve Reich, and Philip Glass, along with the German minimalist school of Kraftwerk, Popul Vuh, Harmonia among others. In keeping with an instrumentalist aesthetic I have avoided the use of delay/loop devices. Recordings made at my loft in Brooklyn were initially recorded on 4-track cassette, then transferred to a digital 8 recorder and overdubbed." Was getekend Mark Dwinell, oftewel Nonloc. Kijk, heeft de goede man toch al wat werk voor me opgeknapt. Een beschrijving van zijn muziek, zoals die staat op zijn website, kopje "mission". Overigens ben ik direct één en al oor bij zulk een beschrijving. Steve Reich, Philip Glass: mag je 's nachts voor wakker maken, prachtige muziek. Minimal music heet dat dan. Repeterende klanken met af en toe een accentverschuiving zo hier en daar, en dan doorgaan tot in het oneindige. Heerlijk. Valt ook goed te combineren met techno (Plastikman), ambient/noise (Eluvium) of zelfs metal (Meshuggah's Catch Thirtythree). Het gaat echter niet samen met popmuziek. Popliedjes horen kort, bondig en catchy te zijn; minimal music lang, uitgesponnen en vervreemdend. Nonloc denkt er echter heel anders over, en probeert het onmogelijke: poppy zanglijnen over repeterende klanken. Kun je lang over praten of kort over lullen, conclusie is heel simpel: het werkt niet. Totaal niet. Saai, te bedacht. Niet te combineren. En dat is heel jammer, want wanneer Dwinell zijn popaspiraties thuis laat en gewoon voor Steve Reichje speelt, is het verdomd goed. Zo goed zelfs dat Nonloc bijna tot revelatie van 2007 uit wil roepen. Gemiste kans.

Volgens mij moet Bruce Springsteen gedacht hebben: 'Als het me lukt om in drie dagen alle opnamen voor We Shall Over Come - The Seeger Sessions af te hebben, dan moet het me toch ook lukken om in een drie optredens in drie dagen een dubbele live-cd met dvd in elkaar te kunnen draaien?' Dus streek Springsteen met zijn veelkoppige Sessions-band in november vorig jaar voor drie dagen neer in The Point, Dublin. Een volstrekt logische keuze om op te nemen in deze stad in een zaal die al uit 1878 stamt. Waarom Dublin prefereren boven London, Parijs of een andere wereldstad? Nou, er is geen volk ter wereld, dat zo enthousiast meezingt en -klapt met een artiest als de Ieren. Je hoort ze dan ook veelvuldig tijdens de liedjes ("Pay Me My Money Down"!) op Live in Dublin. Op de dubbel-cd en dvd speelt Springsteen overigens niet alleen maar liedjes die op The Seeger Sessions stonden. Bruce heeft ook liedjes uit eigen repertoire flink verbouwd om ze geschikt te maken voor de folky setting met veel kopergeweld van de Sessions-band. Daarnaast speelt hij enkele traditionals ("When The Saints Go Marching In") en een opmerkelijke cover van "Love Of The Common People". Deze reggaeachtige interpretatie vind ik het minste nummer van het twee uur durende concert. De rest van de opnamen is veel interessanter. De zestienkoppige band achter Bruce speelt, opgezweept door het enthousiaste publiek, vol passie alle nummers en maakt van elk nummer een feest. Bruce zelf is het geestdriftige middelpunt die zich overduidelijk heel erg thuis voelt in deze voor hem voorheem a-typische setting.

Mooi! Het is misschien vreemd om een bespreking direct met de conclusie te beginnen, maar ik wist even geen andere opening te verzinnen. We gebruiken het woordje `mooi' ontzettend veel en meestal natuurlijk in de positieve zin. Volgens De Dikke van Dale is een van de betekenissen van mooi `wat het esthetische gevoel aangenaam aandoet'. In die betekenis wordt dit woord heel veel gebruikt om iets te beschrijven wat je prettig vindt. Je kunt het woordje echter ook ironisch gebruiken, zoals in de uitroep `Jij bent ook een mooie!' en dan is de betekenis natuurlijk wel iets minder positief. Ik bedoel `mooi' hier echter gewoon positief want ik vind de cd Let's Build a Fire van het New Yorkse trio Plus / Minus mooi. +/-, zoals hun naam eigenlijk geschreven moet worden, maakt mooie muziek. Je kunt horen dat ze er heel goed over hebben nagedacht, alle akkoorden, riedeltjes en geluidjes passen perfect in elkaar. Misschien zelfs té perfect want het album is vrijwel nergens echt verrassend en dat is wel een beetje jammer. Het enige dat af en toe opvalt zijn de ritmes van de drummer, ze lijken soms tegen de stroom in te gaan. Maar dat lijkt maar zo want het is allemaal precies zo uitgekiend. Op het einde van "Fadeout", een van de beste tracks, springt +/- even uit de band, maar ook dit is zeer gecontroleerd. De muziek van +/- heeft de perfectie van Steely Dan en Radiohead, zonder de aanstekelijke melodietjes van de eerste en de verrassingen van de tweede. Het nummer "Profession" zou zelfs zo van een Radiohead-cd kunnen komen, want zelfs de stem van de zanger klinkt hier als Thom Yorke. Met de titel "Let's Build a Fire" zullen ze dus waarschijnlijk geen kampvuur bedoelen, maar een gecontroleerd vuur in de open haard. Aangenaam!

Motel Westcoast was de titel van een concert van de gelijknamige gelegenheidsband en de zoetgevooisde stemmen van Venice. Het was de afsluiting van de "Week van de jaren '70" op Radio 2. Het begeleidende album bevat covers van typische Westcoastbands als The Eagles, Venice en The Doobie Brothers: poprocksongs met fraaie zanglijnen en harmoniën als basis én versiering. Zangers op dit album zijn Syb van der Ploeg (De Kast, Spanner), Mirjam Timmers (Twarres, MIR), Edward Reekers (Kayak) en Julian Thomas, terwijl verder onder andere Han Kooreneef (Borsato) en Nico Outhuijse (ook al De Kast en Spanner) in de band zitten. Allemaal wel vakmensen, maar behalve Reekers niemand waar ik nou heel enthousiast van word. Typisch een cd voor Radio 2-publiek, niets voor File Under, zou je zeggen. Ja en nee. Het zijn brave Radio 2-klassiekers, zeker. Maar de zang op dit album is wonderschoon, ik zat echt ademloos te luisteren. De begeleiding is soms te mat, zoals op de Beach Boys-medley, maar zodra er iets anders wordt geprobeerd, zoals een accordeon in "Hotel California" of een extra tandje jazz in "Never let her slip away", is ook de band in topvorm. Dit is niet de even-inzingen-en-dan-cashen-plaat die de meeste lezers (en ik ook) hier wellicht vermoedden. Alleen vraag ik me nog steeds af wat er Westcoast is aan Nirvana's "Come As You Are"...

Heel veel weet ik niet van Wisconsin. Ze hebben er heel veel koeien, en zodoende staat Wisconsin in Amerika bekend als de dairy state Ik kan me ook nog herinneren dat het een van de swing states was tijdens de presidentsverkiezingen van 2004, die ik destijds live volgde des nachts via de tv. Een drama was het. Maar goed, dat was toen. Minder dramatisch is A Lily For The Spectre het laatste plaatje van Stephanie Dosen, afkomstig uit Milwaukee, Wisconsin. Let wel, het tweede plaatje, en dus niet, zoals V2 ons wil doen geloven, haar debuutplaat. In 2002 bracht Dosen namelijk ook al Ghosts, Mice and Vagabonds uit, maar die werd niet gereleased in Europa. Afgaande op A Lily For The Spectre mag dat gerust een gotspe genoemd worden (en afgaande op deze website, waar Ghosts, Mice and Vagabonds in zijn volledigheid opstaat, ook). Stephanie Dosen verdient het namelijk om gehoord te worden. Met een stem die doet denken aan de Sinead O'Connor, Sarah McLachlan en Joni Mitchell in hun beste dagen, is deze Amerikaanse uitvoering van Pippi Langkous voor mij een van de ontdekkingen van het jaar. Met de liedjes zit het ook meer dan snor, waarbij "Only Getting Better", "Daydreamers", "Lakes of Canada" en single "This Joy" uitschieters zijn op een hoe dan ook uitstekende tracklist. Stephanie Dosen maakt wonderschone liedjes die rust, verlossing en zelfs een beetje hoop bieden in bange dagen. Dus wie weet: in 2008 zouden de Democraten zomaar eens wél kunnen winnen.

Ik heb zo'n vermoeden dat menig recensie allereerst in zal gaan op de titel. Het staat er dan ook alsof het gaat om "The Phenomenal" Ruthie Foster. Niets is echter minder waar, ze is de bescheidenheid zelve: de titel is namelijk ontleend aan een gedicht van Dr. Maya Angelou, en de muziek is afkomstig van een de Canadezen Sky en Pickell. Een nummer dat Foster volgens het begeleidende schrijven op moest nemen. Op dit album staan meer covers, o.a. een prachtige versie van "Fruits Of My Labor" geschreven door Lucinda Williams. Toch schrijft Foster ook zelf haar liedjes, en die doen niet voor het geleende materiaal onder. Dit jaar heb ik toch al de nodige geslaagde rootsalbums gehoord, maar er was er tot nu nog niet één die er bovenuit springt. Hetgeen nu dus wel het geval is. Dit komt door de prachtige muziek die aan de ene kant in de alt.country-hoek van eerder genoemde Williams of Bonnie Raitt te vinden is, aan de andere kant de (motown)soul die het uitademt van wijlen Sam Cooke, Marvin Gaye en de nog onder ons zijnde Aretha Franklin, maar ook doet denken aan de blues van iemand als Etta James of het gospelkoor waar in Amerika elke bijeenkomst in een zwarte kerkgemeenschap mij een feest lijkt. Haar stemgeluid ligt dan ook in het verlengde van de laatste twee. Nergens is er een overkill aan instrumenten, maar elk geluid is op zijn plaats en de productie (van Papa Mali Welbourne) erg goed gedaan. Ik heb nog wel een kritiekpunt, want had niemand mij eerder van haar bestaan kunnen vertellen? Dit is namelijk al haar derde album en dat is, inderdaad, fenomenaal.

Een journalist van dagblad De Gelderlander toog jaren geleden naar Monsters of Rock in het Nijmeegse Goffertstadion. Hij beschreef de woest uitziende jongelingen in het zwart, met armbanden voorzien van vervaarlijk uitziende spikes. Hij had het over de enthousiaste bierconsumptie en de luidruchtige boeren die daarvan het ongegeneerde gevolg waren. Met een lichte verbijstering constateerde hij dat diezelfde woest uitziende jongelingen zich direct en gemeend verontschuldigden als ze bij iemand op de tenen stapten.

In al die jaren is daar nog niets aan veranderd. Nou ja, de jongelingen zijn geen jongelingen meer, maar veelal zoals uw verslaggever grijs en voorzien van een welvaartsaccessoire op navelhoogte. Het jongere gedeelte van het publiek voldoet aardig aan het beeld van de journalist van destijds, het oudere deel verruilt een weekend lang het colbert voor een bij voorkeur diepzwart t-shirt. Maar bij Fields of Rock komt iedereen gewoon voor twee leuke dagen, boerend of niet. En al dat zwart, die krijgshaftige teksten en de gebalde vuist met opgestoken wijsvinger en pink, dat is simpelweg de folklore die bij hardrock en heavy metal hoort. Niet meer, niet minder. Het naburige Elburg schijnt twee dagen lang in angst te verkeren door de nabijheid van satanische teksten en muziek, de bezoekers van Fields of Rock laten zich onderdompelen in een - toegegeven, knap lawaaiig - bad van weldadige klanken.

Ik had het al op verschillende momenten geprobeerd. 's Ochtends in de auto. 's Avonds in de auto. Een keer 's middags, thuis, tijdens het werk. Tijdens het eten. Het lezen. En ik wist niet zo goed wanneer ik deze muziek nu moest luisteren. Vandaag kwam het aan. Spannende tijden in Huize Jnnk en Colleen biedt troost. Een cello behoort sowieso tot de buitencategorie troostinstrumenten, de viola da gamba die Colleens cello blijkt te zijn misschien nog wel meer. Maar, het gaat hier geloof ik meer over sfeer. Want het bijzondere, bijna anachronistisch aandoende instrumentarium van de Parijse Colleen - naast viola da gamba krijgt de luisteraar de niet alledaagse klarinet, spinet en klassieke gitaar voorgeschoteld - zorgt voor een bijna mystieke ervaring in woelige tijden. De elektronica waarvan Colleen zich vroeger nogal eens bediende is op dit album vrijwel helemaal achterwege gelaten, waardoor de liedjes zich ineens veel meer als moderne, klassieke composities gedragen die om stilte vragen, breekbaar durven te zijn en gedragen gebracht worden. Sferische beelden, die dan weer middeleeuws klinken, en dan weer als wat zo aardig avant-folk wordt genoemd. Minimal acoustic music, zegt MySpace. Ook goed. Totaal instrumentaal, maar dat is met deze instrumenten geen enkel probleem. Deze instrumenten zingen immers zelf al. Daar moet geen mens meer tussen komen.

Raar idee is dat altijd, dat je een platenzaak binnenwandelt en je opeens een album ziet liggen dat je al tijden in mp3-formaat hebt, maar dat je van z'n lang-zal-ze-leven nog nooit op cd gezien hebt. Het overkwam me met Gesamtkunstwerk van Dopplereffekt vorige week. Het bleek een reissue. Ooit ben ik aan de mysterieuze groep begonnen omdat iemand erover schreef bij de Subjectivisten, al ging dat over de cd die hierna kwam. Maar ook dit album uit 1999 is een klassieker. Nou ja, klassieker. Goedkope retoriek is dat eigenlijk. Ik vind het vooral zelf interessante muziek. Neem nou "Sterilization", zo'n kille Kraftwerk-achtige track is tijdloos. Of "Porno Actress", die kliks zijn zowat minimal. Midden jaren '90 was dit he! Of luister eens naar de doodenge combinatie van een drone-sirene en echoende chirps in slottrack 17 ("Gesamtkunstwerk", maar er bestaan verschillende tracklistings, alleen al over de titels en hun thema's zou je een weblog kunnen volschrijven). Die track blijkt dus het origineel te zijn van Thomas Bangalter's ripoff "Rectum" uit de monomane Irreversible-soundtrack uit 2002. Jawel, dat nummer onder de verkrachtingsscène. Brrrr.

Gave Habbo Hotel-achtige cover bij het vijfde album van de Groove Armada. Wederom een prettige, hippe maar voor de hand liggende combo van relaxte nummers en mainstream dansspul waar je nauwelijks kritiek op kunt hebben, maar waar je tevens ook niet écht Bokito van gaat. Op tweede single "Song 4 Mutya (Out of Control)" na dan, want de basslijn daarin is totaal dope. Ohja, en "Drop that thing" is prima. Kan wel eens super worden op Lowlands.

Marcel Kruup is een bezig bijtje. Het is nog net niet zo dat als je een Nederlandse band noemt die met 'The' begint Marcel er wel gitaar in speelt, maar het scheelt verdomd weinig. Het mooie aan Kruup is namelijk dat hij altijd in meerdere bandjes tegelijkertijd speelt. De bekendste van de 'The'-bandjes waar Kruup in vroeger tijden in speelde waren The Treble Spankers, de legendarische band rond Phantom Frank. Tegenwoordig zijn dat The Herb Spectacles, die vorig jaar op Excelsior met Bongolito's Hideaway hun tweede cd uitbrachten. Naast The Herb Spectacles speelt hij tegenwoordig in Los Tiki Boys, The Hik, Galona, The Hangouts en The Parlandos. Het moge duidelijk zijn, deze man leeft voor (en hopelijk ook van) zijn muziek. Het idee achter 6 x 4 is dan ook dat alle zes de bands waar Marcel in speelt vier nummers leverden ter ere van zijn 35-jarige verblijf op de vaderlandse podia. Een sterk concept en een mooie manier om Kruup's jubileum te vieren. In veel van zijn bands duiken overigens andere bekende Nederlandse muzikanten op. Zo speelt Kruup in Los Tiki Boys samen met Henk Jonkers (Hallo Venray), Hans Dallinga (The Firebirds) en Maarten Heijblok (The Treble Spankers), en dat levert strakke rockende surf op. The Hik is met zijn sixties-beatsound een beetje een vreemde eend in de bijt tussen de heupwiegen opwekkende bandjes. Zelf vind ik the Hangouts het minst interessant, te slap. Dat krijg je ook hè, als je je liefde voor Everly Brothers wilt tonen. Nee, doe mij dan maar The Parlandos met hun Camping Jazz en koperwerk. Die Kruup is er maar druk mee.

Die Desmond Child toch! Vroeger betekende een door hem geproduceerde plaat van een bekende hardrockact dat het alleemaal een tandje zachter en vooral hitgevoeliger ging. Gitaren werden doorgaans flink afgevlakt. Ik was dan ook zeer verrast dat het door hem geproduceerde Meat Loaf-album Bat Out of Hell III - The Monster is Loose een moderne, maar knap stevige sound had. En wat dacht je wat? Bij het nieuwe Scorpions-album Humanity - Hour I zet 'ie weer een fantastische sound neer. Dat, gecombineerd met een flinke partij songs die zelfs zonder het accent van Meine direct als Scorpions-songs herkenbaar zouden zijn, maakt dat ik Humanity - Hour I zonder enige aarzeling hun beste plaat sinds lang noem. Nee, een gitaargod als Uli Jon Roth of Michael Schenker hebben ze niet meer in de gelederen, maar Rudolf Schenker en Matthias Jabs zijn al jaren een betrouwbare en vaardige tandem. En dat accent van Meine? Ach, je zou het volgens mij zelfs gaan missen als 'ie plots écht Engels zou gaan zingen. Na al die jaren komt 'ie er bij mij mee weg. En hoewel ze meer klassiekers in hun oeuvre hebben dan ze in een enkel optreden kunnen spelen, staan er hier verschillende songs op waarmee het dak eraf kan. Zo heeft "321" weliswaar een hele simpele tekst, maar is het bij uitstek een stadionstamper die tegelijkertijd een prima opbouw kent. Precies het soort song waarmee een feestend publiek - zoals binnenkort op het Arrow Rock Festival - in extase gebracht kan worden. Bijna elke song is een song zoals we die van de Scorpions gewend waren: echt een rocksong, maar op de een of andere manier bloedcommercieel zonder zo te klinken. Ook opmerkelijke gasten als Billy Corgan en John 5 hebben daar niets aan veranderd. Complimenten aan de Scorps en Desmond Child. Humanity - Hour I is een juweeltje. Ik verheug me al op hun optreden op Arrow.

"Ik ben hier inmiddels wel iets te oud voor," zei ik tegen Storm toen hij me vroeg of ik de nieuwe Vive la Fête wilde doen. Maar uit nostalgische overwegingen besloot ik toch om het nieuwe plaatje van het Vlaamse sprookjesduo - met band - met liefde te ontvangen en te bespreken. Want vroeger, ten tijde van de eerste twee, drie albums van deze band, was ik fan, en niet zo'n beetje ook. Inmiddels begrijp ik het elektrowave trucje van Els en Danny en beginnen de albums een beetje op elkaar te lijken. Zo ook Jour de Chance. Dezelfde ingrediënten, een flinke bas, donkere dreunen uit de synthesizers, Danny als bevlogen gitarist en af en toe zingend - ook in het niet geheel accentloze Duits! - en Els met haar breekbare, dunne, maar overtuigende stem zwoel Frans zingend. Deze plaat is misschien nog gladder geproduceerd dan de voorgaande albums, maar, te oud of niet, ik zie Vive la Fête nog steeds met gemak feestjes bouwen op de plekken waar ze komende tijd zullen spelen. Met "Je suis fâchée avec toi" en "Aventures fictives" heeft Vive la Fête weer nieuwe jaren tachtig feesthits in handen zoals ze die al jaren maken, maar die in de verste verte niet wijzen op een verminderd enthousiasme van de makers van de muziek. Ze doen me aan vroeger denken, met nieuwe liedjes en eigenlijk is dat allemaal wel prima.

Het Haagse Sonic Litter is wat mij betreft een schoolvoorbeeld van hoe een band de aandacht van een recensent moet pakken. Om te beginnen is er het sublieme hoesje dat professioneel en opvallend oogt en precies de sfeer uitstraalt die de band met zijn muziek nastreeft, waarover later meer. Daarnaast is het kwartet er in geslaagd om in de boel in "less than 32 hours" (naar eigen zeggen) in te spelen, op te nemen en af te mixen. Lekker low budget, maar desondanks met een heerlijk geluid. Nu ben ik sowieso altijd snel gecharmeerd van het meer rammelende geluid, veel liever dan die steriel overgeproduceerde troep. Als laatst klinkt alles ook nog eens totaal niet kaaskoppig, waarmee ik doel op het steenkolenengels en de gruwelijke kneuterigheid waarmee 95% van de Nederlandse bands op de proppen komt. Sonic Litter klinkt op Sonic Sound Of Rock N Roll doorleefd en authentiek en bewijst dat met acht garagerock liedjes van hoog niveau. Vlammende gitaarsolo's en makkelijk meezingbare refreinen, niets om de wereld te schokken, maar een meer dan smakelijk hapje van en voor stoere mannen met opgestroopte mouwen.

Sinds een jaar of vijf zoek ik behoorlijk actief het internet af naar kleine en onbekende bands en ik heb er intussen al een flink aantal gevonden die wat mij betreft muzikaal zo kunnen wedijveren met topbands als R.E.M., U2 en Oasis. Ik vraag me echter al een hele tijd af waarom er tussen al die leuke bands nauwelijks Nederlandse bands zitten. Zoek ik niet goed of zijn er in dit land niet zo veel interessante bands? Tot voor kort wist ik het antwoord op die vraag gewoon niet. Nu ligt de cd Hands of My Riot van de Rotterdamse band Politics voor me en weet ik dat er wel leuke Nederlandse bands zijn. Of in ieder geval één. Op deze cd staan veertien songs waaronder de twee singles die de band heeft uitgebracht. "Borders (Even If It Takes All Night)" van vorig jaar en de nieuwe single "Waiting For The Summer" zijn leuke liedjes maar dit zijn niet de sterkste tracks van het schijfje. Wat mij betreft zijn "Single Thing", "Racecardriver" en "Railroad Song" een stuk boeiender en de wat snellere, zelfs beetje punkie songs "Put A Finger On It" en "Automatic Asshole" bevallen me zelfs nog een stuk beter. De vergelijking met Pavement die in de bio van de band wordt gemaakt kan ik maar gedeeltelijk volgen, misschien in een kruising met een band als Dodgy. De meeste tracks zijn toch meer pop dan rock en daar is natuurlijk absoluut niets mis mee. Jammer van de onopvallende groepsnaam en cd-verpakking maar de muziek is het belangrijkste en Hands Of My Riot is weer eens een prima muzikaal product van eigen bodem.

Underground Railroad is een van origine Frans trio, maar heeft een paar jaar terug de grote stap gewaagd en is naar Londen verhuisd. Aldaar zijn ze verder gegaan met datgene waar ze in Parijs al mee bezig waren, namelijk het spelen van overstuurde noise-rock. Mid jaren 80 noemden ze dat zo mooi No Wave, en Underground Railroad haakt lekker aan bij die oude Sonic Youth-, Black Flag-, Velvet Underground- en Stooges-platen, en klinkt eerder New Yorks dan Europees. Op de momenten dat ze het wat kalmer aan doen herinneren ze ook enigszins aan Pavement's Slanted And Enchanted, zoals in het grotendeels akoestische "Saddie". Makkelijke kost is het dus niet, maar lekker dwars zijn ze wel en daar is ook wel wat voor te zeggen. Underground Railroad vertaalt het geluid van Sister en Evol naar het hier en nu en gooit er nog even wat extra feedback tegenaan. Verstokte Sonic Youth-fans van de oude stempel, SST-verzamelaars en liefhebbers van dwarse noise-rock in het algemeen hebben hier weer een lekker plaatje aan om de tanden op stuk te bijten.

Vaak krijgen we promo's voor recensies, soms kopen we het zelf, maar in dit geval schrijf ik de recensie en heeft Storm de cd. Ik heb 'm al, namelijk. Chocolate And Cheese was mijn kennismaking met de Wacky World of Ween. Door de single "Freedom of '76" dacht ik nog even te maken te hebben met een redelijk brave popband. Maar ja, dan zie je titels als "Spinal Meningitis (Got Me Down)", "Mister, Would You Please Help My Pony" en "The HIV Song" en dan weet je dat je je beeld snel moet bijstellen. Gelukkig heb ik wel iets met freaky en weird, dus Chocolate and Cheese draai ik al jaren regelmatig. Des te groter was mijn verbazing toen ik laatst Chocolate And Cheese onlangs ergens aangekondigd zag als nieuwe release, maar met exact dezelfde songs als op mijn eigen exemplaar uit 1994. De platenmaatschappij vond dat blijkbaar ook lastig uit te leggen, want op hun site jubelen ze "out now as a super jewel case CD". Jottem! U begrijpt het al, geen bonustracks, geen superluxe in zestien delen uit te vouwen hoes, zelfs geen remastering. Okee, het is een van hun beste albums, zeker voor wie de merkwaardige humor een onderdeel van een Weenplaat vindt. Poppy deuntjes, kermisachtige hoempa, metal, gevoelig instrumentaal, doo-wop, dat alles gelardeerd met accenten, stemmetjes, geluidjes en volslagen gestoorde teksten zijn de bouwstenen voor een fantastisch album. Maar als je het album al hebt staan is er geen enkele noodzaak om deze rerelease aan te schaffen. Gelukkig komt er een dezer dagen een EP met vers materiaal. Daar hebben we tenminste wat aan...

Toen de Fransman Vitalic in 2005 doorbrak met een debuutalbum dat werkelijk álle dansvloeren vermorzelde, werd hij prompt tot de nieuwe Daft Punk gekroond en was het lang de vraag hoe je deze technostoomwals in vredesnaam qua geluid nog kon toppen. Het antwoord kwam in de zomer van 2005 met de eerste tracks en remixes van Justice, ofwel het Parijse duo Gaspard Augé en Xavier de Rosnay. Het moddervette, extreem gecompresste orgelgeluid van "Waters of Nazareth" - niet geschikt voor elke disco - is een nog altijd onovertroffen mijlpaal in de 'French Touch'-scene. De sound ervan moet je gehoord hebben; zelfs al was het alleen maar om het af te doen als een vermoeiende kettingzaag vergeleken bij 'subtielere' acts als pakweg LCD Soundsystem. Het is een type geluid dat in al zijn extremiteit zelfs een nieuwe norm voor vet geluid werd genoemd en dat al door anderen wordt nagebootst. Dát er een album moest komen stond dus vast. De vraag was vooral wanneer het er eindelijk zou zijn. En... of Justice zou kunnen doorbreken met een hit.

Welnu, het album is er! En jawel, ik móet het kwijt en ik meen het écht - dit is een instant classic, een kleurrijke, heerlijk megalomane ode aan het keyboard. Om te beginnen heeft het album al geen naam. Laat ik het maar Kruis noemen. Justice gebruikt de crucifixsymboliek al vanaf het begin in het bandlogo en bij optredens. Verder betekent het niks. De band heeft ook geen website, trouwens, alleen een MySpace-pagina.

Kruis lost vrijwel alle verwachtingen in. Het bevat een hit met een kinderkoor, "D.A.N.C.E." (met een geniale clip), die al op 3FM langskomt en vandaag zelfs door de hele DTP-afdeling op mijn werk werd meegefloten - nou, dan zit je goed. Verder bevat Kruis de track "Phantom", die zo onwaarachtig vet is dat het hele nog te verschijnen Chemical Brothers-album erbij vergeleken hooguit dient als opwarmertje. Andere opvallende tracks zijn de eigenaardige freestyle opener en afsluiter, twee funky mainstreamtracks, iets sufs met rapster Uffie en een bizar gave retro-track à la Kavinsky. Kortom, een overvloed aan stijlen, een heerlijk ongeregeld zooitje. Het schiet alle kanten op, heeft niet overal dezelfde topkwaliteit zoals Digitalism, maar is desondanks altijd herkenbaar als Justice. Ik ben zwaar fan!

Ik was er heilig van overtuigd dat The Ills Of Modern Man, de nieuwe cd van Despised Icon, via Relapse was verschenen, toch een label dat over de magische gave beschikt om bijzondere en vaak erg goede bandjes te tekenen. Niets is echter minder waar. Deze keer valt de eer te beurt aan Century Media, waarvoor hulde. Of eigenlijk komt gewoon bovengenoemde Canadezen alle lof toe omdat zij toch het zware werk hebben verricht. Dat deden ze ook al eens in 2005 met voorganger The Healing Proces maar die heb ik in geheel gemist. Tijd dus om wat extra complimentjes uit te delen want deze geweldenaren hebben flink uitgepakt. Of het nu technische deathmetal en supersnelle grind gemixt met vette metalcore is of andersom, ik weet het niet, het resultaat is er niet minder om. De nummers zitten vol met gemene blastbeats, ultralompe beatdowns en een karrenvracht aan zwaar groovende gitaarriffs. Vocalist mAlex Erian is lekker veelzijdig en beschikt over een diepe grunt, een meer hardcore-georiënteerde stem en een gierende putrochel die mij vooral aan Devourment doet denken. Dat is sowieso een naam die af en toe boven komt drijven, vooral in de tragere gedeeltes. Zonder tekort te doen aan de overige nummers zijn opener "In The Arms Of Perdition", "Oval Shaped Incisions" en het titelnummer stuk voor voorbeelden waar alle stukjes op zijn plaats vallen en voor maximale impact zorgen. Liefhebbers van Misery Index, Skinless en de wat avontuurlijk ingestelde fans van Hatebreed moeten deze band zeker eens gaan beluisteren. En wees niet zo stom als ik in 2005, zorg dat je deze in ieder geval niet mist.

Die Happyis een Duits bandje met een Tsjechische zangeres. Ze bestaan al sinds 1993 en zijn erg populair bij onze vrienden uit de Heimat. Het viertal maakt radiovriendelijke poppunk. Ideaal voor alternatieve Duitse jongens en meisjes van rond de 14 dus. En die zijn er genoeg. Inclusief rood geverfd haar en zwarte make-up over hun pubergezichtjes. Dat is niet aardig van me. En nou moet ik in deze recensie ook nog No Nuts No Glory, de nieuwe cd van Die Happy, afkraken. Want sjonge, wat een nietszeggend kloteplaatje is dat zeg. Vorig jaar laste de band een pauze in, ze waren hun eigen muziek een beetje zat. En terecht! In plaats van gewoon te stoppen kwamen ze tot de conclusie dat het anders moest. Meer een eigen geluid en wat alternatiever zeg maar. Helaas, missie gefaald. Net wanneer het een beetje richting rauwe rock of gezellige punkrock gaat komt er weer een zoetsappig refreintje. Avril Lavigne maakt verdomme nog betere muziek. En ziet er ook beter uit dan Die Happy-zangeres Marta Jandová, maar dat terzijde. Ik zou bijna willen beweren dat Die Happy de Krezip van Duitsland is, maar dan doe ik mijn Tilburgse stadsgenoten tekort. Krezip heeft namelijk best aardige liedjes. Ja maar Tim, is er dan helemaal niets dat deugt aan No Nuts No Glory? Nee. Het roze artwork is lelijk, de naam van de band en van de plaat zijn te cliché voor woorden en de nummers zijn om te huilen. Lieve Duitse vrienden, houd die troep bij jullie. Dank u vriendelijk.

De didgeridoo is een instrument dat ik nog graag eens wil leren bespelen. Het geluid van dit Aboriginalinstrument intrigeert me zeer. Aussie Xavier Rudd is er zeer bedreven in. Alleen noemt hij het in het boekje dat bij zijn nieuwe cd White Moth zit een Yirdaki, zoals de Aboriginals het instrument zelf noemen. Dat zette me in eerste instantie op het verkeerde been. Het is niet vreemd dat deze ex-surfer het originele Aboriginal woord gebruikt, White Moth gaat voor een deel over de manier waarop dit inheemse Australische volk onrecht aangedaan is. In enkele nummers van White Moth zet Rudd zelfs een Aborigalkoor in om zijn teksten meer kracht te geven. Een goede combinatie. Het verbaast me eigenlijk dat Xavier Rudd, gezien de populariteit van Jack Johnson en Donavon Frankenreiter, al niet veel populairder is hier in Nederland. Alhoewel, niet populair - vorig jaar trad hij hier in ieder geval tien keer op, dus dat valt misschien ook wel mee. Het is ook beter voor Rudd om niet door te stoten naar een act van HMH-grootte, want ik ben bang dat zijn muziek beter gedijt in zalen van het kaliber Paradiso, Tivoli (en misschien nog wel kleiner) dan in de Bierhal. Zijn mix van folk, reggae, rock en inheemse Australische klanken is daar denk ik te eigenzinnig, maar zeker wél mooi genoeg . Rudd klinkt ook vaak veel droeviger dan iemand als Johnson, bij wie het altijd wel feestje lijkt. Dat is ook de reden dat ik Rudd wel 'trek' en van Johnson altijd een beetje narrig wordt. Voor wie daar net als ik aan lijdt, is Rudd een goed alternatief.

Kristoffer Gildenlöw, ex-Pain of Salvation en inderdaad, de broer van... Liselotte (LiLo) Hegt, ex-Cirrha Niva en inderdaad, recensent bij de... LiLo besloot samen met Rommert van der Meer (ook ex-Cirrha Niva) na beider vertrek uit de eerder genoemde band samen te gaan jammen bij Lilo thuis (eind 2003). Echtgenoot Kristoffer deed toen gezellig mee. Ze schreven allen wat liedjes, maar toen Kristoffer en Liselotte kinderen kregen lag alles even stil. In 2005 besloten de drie een demo op te nemen en nu is het tijd voor het eerste baby van Dial: Synchronized. Een verrassend album met mooie, sfeervolle songs. Beetje prog rock, snufje industrial, tikkie alternatief, flirtend met trip-hop, maar stront eigenwijs. Op het eerste gehoor lijken de liedjes wat vreemd en te veel uit elkaar liggend qua stijl. Maar bij iedere volgende luisterbeurt groeit het album en valt alles uiteindelijk op zijn plaats. Naast invloeden van o.a. Pink Floyd en Kate Bush, hoor je duidelijk de invloeden van Pain of Salvation. In "Sadness", "Green Knees" en "Point of View" hoor je ook duidelijk dat het timbre van Kristoffer dicht in de buurt komt van dat van zijn broer. LiLo daarentegen laat zich van verschillende kanten horen, bijna erotisch in "Beautiful", bijna beter dan Kate Bush in het iet-wat vreemde "Candyland". De productie was in handen van Devon Graves (Dead Soul Tribe), wat in ieder geval heeft gezorgd voor een mooie sound. Al met al een album dat zal moeten groeien.

Had wijlen Karate niet een hoop fans in Italië? Ik meen het me te herinneren. Wie weet inspireerden ze ook dit Milanese kwartet. Merk op dat een van de leden zich klaarblijk had verslapen toen de fotografie voor het artwork werd gemaakt. Ronin speelt net als Karate jazzy indierock met veel gesoleer op de elektrische gitaar en gortdroge drums. Best aangenaam, maar iets te vaak solliciteert deze band naar een baantje in een cocktailbar. Gezongen wordt er zelden, tekst is er alleen in "Il Galeone", een folky ballade, waar een vrij matige zangeres meedoet. De bandleden zelf nemen wel nog een amusant koortje voor rekening in "Mantra Infernale". Een eenzame gitaar speelt dreigende loopjes, een trom slaat in een kil ritme, een theremin jammert en de mannen brommen 'woeh'. Het klinkt zo wat komisch maar ik zie Clint Eastwood alweer staan met tegenover hem de schurken, terwijl iedereen elkaar onder schot houdt en de tijd stilstaat. Morricone zal tevreden zijn. De tijd wordt ook stilgezet in het slotnummer waarnaar het album vernoemd is. De helft van het kwartet is al naar huis, slechts de twee gitaristen spelen nog. Ze kringelen om elkaar heen, terwijl de opname dicht op hun huid zit. Je hoort de plectrums de gitaren raken, de versterker kraakt, piept en ruist, terwijl de melodie werkelijk pijlsnel richting hemels gaat. Totale rust en verstilling. Een geniaal nummer, dat de andere deuntjes wel veel te ver in de schaduw laat staan.

Naar verluidt moest de late great John Peel niets hebben van Green On Red. De band rond Chuck Prophet en Dan Stuart, ondanks dat de laatste hem een genereus aanbod deed: 'We ran into him once down the lobby of Radio One. I told him that if he did a session with us I would go down on him. What followed was a look of total horror. Christ, it wasn't like I was going to swallow or anything. [..] Oh well, his loss.' Toch waren andere radio-DJ's niet vies van een sessie met primitieve rock 'n 'roll, americana, een handje vol covers en een stevige handvol briljante liedjes van eigen makelij ('Little Things in Life', 'Two Lovers Waiting To Die', 'Hair of the Dog'). De opnames die verzameld zijn op deze CD stammen uit de jaren '89 tot en met '92, toen de line-up eigenlijk alleen uit Chuck Prophet en Dan Stuart bestond. Deze Green On Red-Mark II werd aangevuld met verschillende muzikanten voor de verschillende sessies. Eerdere sessies, dus Green On Red Mark I waren volgens de tekst van Dan Stuart in de inlay van te slechte kwaliteit om hier op te nemen. Maar gelukkig zijn ook die overal te vinden, al is het dan niet op zo'n aardig schijfje als deze.

Volstrekt belachelijke release, met deze drie woorden kan ik eigenlijk So Real: Songs From Jeff Buckley het beste samenvatten. Aan Buckley zelf ligt het niet, wat hij uitbracht was geweldig. Zoals bekend was dit slechts één officieel album (Grace), waarna hij jammerlijk verdronk. Dat op zich is al voldoende om de belachelijkheid van een soort van best of aan te tonen. Postuum werd er nog het dubbelalbum Sketches For My Sweetheart, The Drunk uitgebracht met nummers die op zijn tweede album terecht hadden kunnen komen. Hierna werd er gegrasduind in het aanwezige demo- en livemateriaal en verscheen er geregeld weer wat voor de fan. Ik kocht bijna alles. Men heeft nu dus gemeend om een soort van "best of" uit te moeten brengen. Hierop staat welgeteld één nieuw nummer , een cover van "I Know It's Over" van The Smiths en een zeldzame versie van "So Real". Al zit ik op die laatste niet te wachten met al zoveel versies in mijn platenkast. Het is dan ook een schandalige release, want mijn favoriete album aller tijden Grace is heilig en dient in zijn totaliteit zonder zwak punt genoten te worden. Hier mag niet in geknipt worden. Een gevangenisstraf zou op zijn plaats zijn. Net zo goed geldt dit voor mensen die Grace niet in huis hebben, in de goedkope cd-bakken al te koop voor minder dan een tientje. Ik bedoel maar. So Real: Songs From Jeff Buckley lijkt een manier om de markt nog maar eens lekker uit te melken of als ik het positief bekijk een poging om nieuw publiek te bereiken. Buckley is namelijk alweer tien jaar dood. Ik had liever een release gezien van één van zijn altijd weer bijzondere concerten, want gezien de bootlegs die er circuleren is er echt beters te bedenken dan deze prul. Toch blijkt ook uit deze release dat Buckley voor mij nog steeds een held is.

"In the mainstream world we are still very underground"
Door velen werd ik jaloers aangekeken omdat ik een gesprek mocht hebben met de drumvirtuoos en oppergod van Dream Theater: Mike Portnoy. Ietwat nuchterder begon ik aan dit gesprek. Voorbereid door veel te lezen, te luisteren en de dvd van hun 20-jarig jubileum bekeken te hebben, had ik meneer wel wat te vragen.

In het Jolly Hotel Carlton aangekomen zat ik eerst nog even met de tourmanager en drie heren van twee online metal-magazines te praten en mijn beurt af te wachten. Twee van de drie waren vooraf al lyrisch over Portnoy. Wat Mike ook ging zeggen tegen hen, ze zouden er geheid een ophemelend interview van maken. Helaas, of gelukkig (kies zelf maar) probeer ik altijd wat objectiever te zijn. Het recenseren van de albums is aan mijn collega's (al heb ik daar af en toe ook zo mijn bescheiden mening over) maar de persoon zelf, die is voor mij! Nadat een vergissing uit de lucht was ('Goh waar blijft File Under nou? Oh, echt, ben jij van File Under? Ik dacht dat je met die jongen van ... was meegekomen'. Hoe bedoel je emancipatie...), kwam Mike mij halen en redden.

Salah Edin doet niet zo aan subtiele statements. Salah Edin is meer van het type 'mokerslag in je gezicht'. En dus is Salah eng. Althans, dat zal bij het Wilders-stemmende en staatkundig gereformeerde deel van dit land zeker zo overkomen. Maar Salah voldoet met alle graagte aan ieder stereotype. En dus probeert de Alphense rapper van Marokkaanse afkomst zich in "Paradijs Is Nu" voor te stellen wat er door het hoofd van een zelfmoordenaar gaat, vlak voordat hij zijn aanslag gaat plegen. En dus horen we in "Geliefd Om Gehaat Te Worden" hoe een jongedame in een zogenaamde call-in verkondigt dat Salah dit soort dingen maar in Marokko, in zijn eigen land, moet roepen. En dus verschijnt onze Marokkaanse vriend op de hoes van zijn plaat als dubbelganger van Mohammed B. Je zou daardoor bijna vergeten dat hij net zo Nederlands is als u en ik. Wie wat verder kijkt, merkt al gauw dat de Alphense rapper vooral buitengewoon slim en intelligent provoceert. Raak je publiek op hun zwakke plek, en wie weet zet je ze aan het denken. Muzikaal kan Salah zich, mede dankzij de uit Dr.Dre-stal afkomstige producer Focus, redelijk meten met het Amerikaanse werk uit de Aftermath-stal. De flow van Salah is niet altijd even ritmevast, maar gastbijdragen van het normaal gesproken nogal samenwerkings-schuwe Opgezwolle en opkomend talent als Winne, Kempi en Appa geven aan dat Salah zeker dope is en geaccepteerd wordt in de juiste hiphop-kringen. Dus, is Salah de Marokkaanse uitvoering van Theo van Gogh? Wie weet, maar dan zal hij nog wel wat grover in de bek moeten worden. Aan het Nederlandse equivalent van etterende kankergezwellen bij Paul Rosenmöller en geitenneukende profeten is Salah namelijk nog niet toe.

Eerst valt er maandenlang weinig te beleven op dancegebied, en dan krijg je in een week echt álle new daft-releases tegelijk voor je kiezen waar je soms al een jaar op zat te wachten. Dankzij de zegeningen van internet lekten begin mei namelijk praktisch tegelijk de debuutalbums van Digitalism (uit Duitsland), Justice (uit Frankrijk) en Simian Mobile Disco (uit Engeland), die allemaal deze maand uitkomen. Bij dat rijtje hoort eigenlijk ook nog de naam van MSTRKRFT (uit Canada), en dan heb je de belangrijkste vier duo's die de afgelopen jaren naam maakten dankzij spectaculaire, electrorock-achtige remixes voor andere artiesten. Zelfs de stijl komt enigszins overeen. Dat moet wel een héle goeie editie van ComputerMusic zijn geweest...

(Vrijwel allemaal verschenen die remixes overigens nauwelijks of véél te laat op cd in Nederland. Veel zijn er zelfs alleen te vinden op mp3-weblogs en Soulseek. Soms vraag ik me echt af hoe artiesten geld willen verdienen in het remixwereldje.)

Als eerste van de drie verschijnt het album van Digitalism, veelbelovend getiteld Idealism, met vijftien eigen nummers. Van de vier bovengenoemde albums is het het fijnste en het beste - niet het meest sensationele trouwens, want dat is Justice - al moest ik in het begin behoorlijk aan Idealism wennen. Er is op sommige tracks namelijk iets toegevoegd aan het vaste succesrecept dat de concurrentie ook volgt (sterke hook, romige synths, overstuurd gitaarachtig noisegeluid): schelle zangpartijen! De belachelijke teksten ("Am I not always be wanting this") lijken wel ter plekke verzonnen. Toch staan er zelfs lyrics in het boekje. Tegelijk hoor je intrigerende, bijna analoog klinkende disclaimers als "It seems like I am sorry for a song that I have sung". Het is dus keiharde opzet! Sterker nog, om het fantastische "Anything New" zo raar op te bouwen zoals het is, moet je echt lef hebben. Gek genoeg gaf dat nummer nou net de doorslag waarom ik dit album geweldig ben gaan vinden. Voor wie de plaat vaker draait, wordt Idealism alleen maar beter en beter, zuiverder en tijdlozer. Minimum wordt maximum, idealisme wordt enthousiasme; dit is tot nu toe mijn dance-hoogtepunt van 2007.

Anjani Thomas is geboren in Honolulu, op Hawaï. Maar dat hoor je niet terug in haar muziek. Voor deze dame geen Hawaï rokjes, kransen of de voor die eilanden zo kenmerkende gitaren. Doe haar maar een mooie glimmende zwarte vleugel in een rokerige, donkere, maar stijlvolle jazzclub in New York. Daar is ze veel meer op haar gemak. Het is wel een vereiste dat het er stil is. Al is dat iets dat volgens mij vanzelf gebeurt als Anjani begint te spelen en te zingen. Haar liedjes zijn zo smaakvol sober gearrangeerd en brengt ze zo ingetogen, dat ik me al zou generen om een slok uit mijn glas te nemen. Dat zou al teveel lawaai maken. Zelfs thuis heb ik last van die schaamte, want de cd-speler van mijn laptop maakt zoveel herrie dat deze de liedjes van Anjani bijna overstemt. Gelukkig biedt een koptelefoon uitkomst. Dan hoor je ook beter dat ze voor Blue Alert het bureau van Leonard Cohen af heeft mogen struinen voor teksten. Strofen als 'There's perfume burning in the air. Bits of beauty everywhere' zijn onmiskenbaar afkomstig uit zijn schrijfblok. De 'restjes' van Cohen, bij wie ze al een jaar of twintig achtergrondzang en soms piano voor haar rekening neemt en met wie ze ook een relatie schijnt te hebben, heeft ze samen met Cohen omgebouwd tot liedjes die haar op het lijf geschreven zijn. De enige makke aan Blue Alert is wellicht dat je steeds denkt: verdorie, dit waren ook mooie liedjes geweest voor Cohen zelf. Maar Anjani is een meer dan adequate vervanger.

Je kunt zeggen wat je wilt van Dream Theater, maar feit blijft dat ze rustig blijven doen waar ze goed in zijn: eigenzinnige, complexe muziek, zonder enige concessies of compromissen. Nu, na ruim twintig jaar in het vak te zitten, komen de heren met hun negende studioalbum, Systematic Chaos. En de titel zegt eigenlijk al genoeg. Op het eerste gehoor lijkt alles kris kras door elkaar te lopen, een wirwar van geluiden, melodieën en partijen, maar niets is minder waar. Alles is bedacht en berekend voor de zeer strak georganiseerde en uitgevoerde composities. Iets wat velen misschien afschrikt, maar mij niet, integendeel zelfs. Dit album grijpt terug naar diverse momenten van die twintig jaar. De vele invloeden van hun voorgaande werk -ook uit soloprojecten en andere uitstapjes- zijn duidelijk terug te horen, evenals die van andere bands als Rush, Pink Floyd en Muse. Dream Theater doet ook nu absoluut geen pogingen om met de mainstream mee te gaan (het kortste nummer komt niet onder de vijf en een half minuten, en het epische, in tweeën geknipte, nummer "In The Presence Of Enemies" bestrijkt bij elkaar maar liefst meer dan 25 minuten, en de acht tracks samen hebben een totale lengte van net geen 79 minuten). Maar nu ze toch behoorlijk teruggrijpen naar het verleden mis ik toch ook wel een paar (echt) nieuwe elementen, al zijn de tracks stuk voor stuk natuurlijk gewoon weer juweeltjes.

Met de schijnbaar onuitputtelijke bron glam- en garagerock die vanaf Scandinavie deze kant op komt is het bijna een verademing om weer eens een stukje ongecompliceerde skatepunk uit die regionen aan u voor te mogen leggen. De Noren van Goldenboy geven met Healing Is A Team Effort een gepolijst vervolg aan hun debuutcd uit 2004. Had dat eerste album nog een Nederlands tintje, vanwege de productie door Vincent Koreman en Perry Leenhouts (Travoltas), op het nieuwe werk is gekozen voor een echt Amerikaans westcoast stempel. De hand van knoppendraaier Thom Flowers - eerder o.a. betrokken bij Good Riddance, Lagwagon en Bad Astronaut - is duidelijk te horen. Een jaar of tien geleden werden we nog overstelpt met dit soort cd'tjes, maar met het instorten van de tweede punkgolf wordt het steeds moeilijker om een écht goed brokje punkrock te ontdekken. Wat dat betreft bent u bij Goldenboy aan het juiste adres. Dertien lekker in het gehoor liggende hap-slik-weg liedjes zonder Emo-pretenties, het lijkt zo simpel maar de kracht zit hem nu juist in de eenvoud. Waar veel vergelijkbare bands verzanden in overdreven ingewikkelde riffjes en roffjes houdt Goldenboy het bij pakkende melodieën en geen opsmuk. Door die aanpak kunnen ze zich met dit tweede album zonder schroom nestelen tussen de nog wat grotere Amerikaanse bands.

In 2005 won Roosbeef op zeventienjarige leeftijd de Grote Prijs van Nederland. Dat is niet de enige prijs die ze won, zo ongeveer alle muziekwedstrijden waar ze aan mee deed won ze. Het verbaast me niet, want Roosbeef maakt mooie en vaak geestige liedjes. Die doen het live al snel goed. Bovendien maakt Roosbeef muziek die zich bij uitstek leent voor optredens. Ik denk dat ze me daar ook wel voor zich zou kunnen winnen. Met haar prestaties op dit mini-album heb ik meer moeite. En dan niet zozeer met haar muziek als wel met de stem van Roos zelf. In ingetogen liedjes als het fraaie "Boerderij" trek ik het nog wel, maar zodra ze wat meer over de band heen moet gaan, gaat ze me irriteren, teveel over de top. Da's jammer, want Roosbeef zou als vrouwelijke variant op André Manuel een leemte kunnen vullen. Ze maakt een beetje hetzelfde soort observerende grapjes als hij, maar is wel wat milder (vrouwelijker?), en kiest ook voor een bontgekleurde theatral bluesy insteek voor haar liedjes. Daar houd ik wel van, dus ik zal binnenkort zeker een poging wagen om me te laten overtuigen.

Singer/songwriter Sabine de Lat overtuigde me live al wel. Dat gebeurde toen ik haar zag optreden na Vanessa Peters tijdens een Café Borra Plugt-uit-sessie in Amersfoort. Optreden doet ze kortweg onder de naam Sabine. Het was een van de eerste optredens die ze deed met haar nieuwe begeleidingband. Ze liet daar in Borra zien live al weer een hele stap verder te zijn dan terug te horen is op haar debuut-cd Misleading Time. Deze nam ze op als afstudeerproject voor de Rock-academy. Sabine heeft een uitstekend gevoel voor het kiezen van de juiste arrangementen bij haar liedjes, die in combinatie met de uitstekende productie van Sander Hop goed tot hun recht komen. Liedjes als "Elliott" (met logischerwijs een mooie Elliott Smith-achtige sfeer), "Eventually" en "The Boy Who Couldn't Cry" laten horen dat Sabine gezegend is met een flink portie talent. Het enige probleem dat ik heb is dat Sabine op deze cd klinkt als een zangeres met willekeurige begeleiders, terwijl ze op het podium klinkt ze als zangeres met een vaste band. Dat verschil lijkt klein, maar is toch wel belangrijk. Misleading Time is dus zeker wel een meer dan aardige cd, maar naast dat er nu een echte band staat, zijn de liedjes van Sabina ook nog verder gerijpt. Zelf is qua zang ook nog een stap vooruit gegaan en veel zekerder geworden. Ik ben dan ook benieuwd of een opvolger dit beter zal laten horen, maar met deze cd moet ze al met gemak haar diploma behaald hebben.

"Who am I? I'm thirty-two years old now and I'm still dreaming about the same thing. So that makes me stupid? funny? or ridiculous? or very very heroic... Am I a stupid asshole who lost thirteen years of his fucking life?"

Met deze retorische vragen opent de korte documentaire van de DVD 100 ways to become cool, die tegelijk met het gelijknamige boekje en CD is uitgekomen ter gelegenheid van het twaalfeneenhalfjarig bestaan van de noiserockband Gone Bald. Aan het woord is Ivica Kosavic a.k.a. Razorblade Jr., oprichter en legendarisch frontman van de oorspronkelijk Kroatische band. Doorgaans is een retorische vraag stellen hem beantwoorden; uit de context is gemakkelijk op te maken of het gestelde hetzij bevestigend hetzij ontkennend is bedoeld. Razorblade's woorden klinken echter vertwijfeld en de onzekerheid die daardoor wordt geopend, zal in de rest van de documentaire(s) niet meer worden weggenomen.

Wat doe je als Belgische artiest wanneer je een stem hebt als Stef Kamil Carlens en een bandje wil beginnen? Slim, je vertrekt naar Schotland en ronselt drie patsies om er de dEUS-sound 'van binnenuit' te exporteren. Opmerkelijk is dan de stap die Solarise vervolgens weer richting het Continent zet en het daar op een toeren zet. Misschien is zanger Jean-Philippe Risse juist de patsy en zagen drie uitgekookte Schotse laddies in hem een one-way ticket uit de grauwe gruwel die Glasgow heet. Niets dan speculaties, ik geef het grif toe. Gelukkig draait het om de muziek. Het slaapverwekkend openingsnummer "I would" lijkt de luisteraar in dromerige sferen te moeten brengen. "Still the same dream" is namelijk echt een plaat voor in de late uurtjes. Het lekker krakende "Get you down" volgt en even daarop de new wave elektronica van het titelnummer. Halverwege zakt de plaat wat in als de ene ballad na de andere volgt, maar de stijlwisselingen worden weer opgepakt met de discopop van "Lullaby". Op wat overbodige trompet- en synthesizermelodieën na zit het qua composities alleszins snor. Daarbij is de productie uitstekend. Ik ben toch wel benieuwd of er in britpop brandpunt Glasgow nog wat schot in de zaak komt. Zou toch mooi zijn als The Old Continent aan de overkant eens een invasion wist te bewerkstelligen.

De vrouw des huizes is vrij tolerant als het om een deuntje extreme muziek gaat. Toen ik echter voor het eerst Exploiting Dysfunction van Cephalic Carnage draaide, waren de rapen gaar. Als ik het ooit nog eens in mijn botte kop haalde zoiets aan te zetten, zou ze linea recta haar koffers pakken en vertrekken. Wel een stukje interessante informatie om te onthouden, dacht ik toen nog. We zijn inmiddels bijna een decennium verder en de tijd om opnieuw het noodlot te tarten is aangebroken. Als ultieme relatietest, als mijn Temptation Island heb ik in haar aanwezigheid zonder blikken of blozen naar Xenosapien zitten luisteren, de nieuwe van bovengenoemde en prettiggestoorde Amerikanen. Er gebeurde echter niets. Geen sprankje wanhoop op haar gezicht zoals die er bij de eerste aanraking wel was. En dat terwijl de mannen toch weer aardig hun best hebben gedaan. Ultrasnelle grind afgewisseld met technische deathmetal, de meest onmogelijke breaks en een wagonlading aan vette gitaarriffs vormen nog steeds het voornaamste aandachtsgebied van deze eigenheimers. Toch is er wel degelijk iets veranderd sinds toen. Er zit nu veel meer structuur in de nummers die bijna allemaal een 'normale' lengte klokken. Bovendien worden de uitstapjes en gekkigheidjes veel meer gedoseerd waardoor het geheel veel minder fragmentarisch en neurotisch wordt. Misschien is catchy nog net niet het goede woord, feit blijft wel dat de vernieuwde aanpak er voor zorgt dat de meeste nummers vrij snel in je hoofd blijven rondspoken en dat mag een prestatie van formaat heten gezien de diversiteit van het gebodene. Daar wordt deze rasechte Xenosapien in spe erg opgewonden van. Voortreffelijke release.

"Wat spreek je goed Engels." Ach ja, je bent ermee geboren of niet. En ondergetekende is er nou eenmaal mee geboren. Engelse vader, zeg ik. En ik kijk teveel BBC. "Je doet het in ieder geval beter dan wij," zeggen Matt Bowman (zang) en Oliver Main (gitaar) beiden in onvervalst Leeds accent. Dat is dan ook waar deze twee Pigeon Detectives vandaan komen. Een bandnaam die een voorliefde voor ornithologie, danwel Sherlock Holmes doet vermoeden, maar dat valt helaas tegen.

Finland, land van 1000 meren enzo. Finland, ook land van gothic metal (Nightwish) stonerkrautrock (Circle en aanverwanten) en weirde avantgarde (Islaja). Callisto, ook Fins, doet het echter ietwat anders. Callisto is namelijk fan van Isis. En dat zullen we weten ook. Hoewel, er is ook wel iets anders dan alleen maar Isis. Pink Floyd bijvoorbeeld. Of vleugjes Tool en Opeth. Isis dus, maar dan braver, minder spannend en wat cleaner. Niets mis mee, maar opwindend is anders. Trage, slepende nummers, beheerst gespeeld, zwaar maar niet te, melancholiek, best mooi allemaal. Maar het blijft zo netjes, zo mooi tussen de lijntjes gekleurd. Nergens gaan ze over de schreef, of het zou al de zang moeten zijn: een grunt, die zoals het hoort bij dit soort postmetal ver naar de achtergrond is gemixed. En daar wringt de schoen dan een beetje: ga je grunten, speel dan ook wat ruwer en minder clean; doe je dat laatste echter wel, dan slaat die grunt als een tang op een varken. Wat bij Callisto wel een beetje zo is dus. En dat is toch jammer, want de mogelijkheden spatten er van af. Hoe zou dit hebben geklonken met iemand als Maynard James Keenan op zang, met fabelachtige stem en dito zanglijnen?

Ik ontdekte deze Finse zangeres een paar jaar terug toen haar bijzondere album Palaa Aurinkoon verscheen. Niet dat het werkje zo goed was, maar Islaja bleek een van de weinige artiesten die zeer duidelijk geïnspireerd werd door de Amerikaanse folk-held Jandek. Wablief, zegt u misschien. Welnu, Jandek was lange tijd een van de grootste mysteries aan de rafelranden van de popmuziek. Hij verkocht platen vanuit een postbus en ze waren gevuld met valse zang en ontstemde gitaren. Zo ook Islaja dus. Maar op Ulual Yyy moest het klaarblijkelijk allemaal anders, want ze zingt hier nummers lang zwemmend in een bad van synthesizers. Gitaren zijn nauwelijks meer te bekennen. Nu valt sterker dan voorheen op dat haar stem eigenlijk verveelt. De knorrende saxofoons en repetitieve baslijnen zijn wel best oké. Aan gekke geluidjes en bizarre kreetjes is bij dit soort weirde folk nooit een gebrek. Net als ik naar wat valse gitaren begin te verlangen komen die er ook. Misschien ben ik een zeikerd, misschien is het een kenmerk van een niet al te beste plaat, maar paradoxaal genoeg had ik toen de neiging terug te zappen naar het begin. Toch is het beter nog even door te luisteren, want het slotstuk is verreweg het hoogtepunt. "Suru Li" is een baken van rust op een te zenuwachtige plaat. Daar rinkelt een muntje in een glas, kwetteren vogels en zoemen keyboards oneindig. Alles valt op zijn plek en even zingt als Islaja een Sirene. Heel even.

Derek Sherinian heeft al verschillende solo-albums op zijn naam staan. Opmerkelijk genoeg laat Sherinian juist in een bandsituatie, zoals met drummer Virgil Donati onder de naam Planet X, het idee van songs eigenlijk weer loslaat. Wacht even Prikkie, Sherinian en Donati? Tony MacAlpine zat toch als gitarist in de band? Zat, ja. Het merendeel van de gitaarpartijen wordt nu verzorgd door de aanzienlijk onbekendere - maar logischerwijs ook zeer vingervlugge - Australiër Brett Garsed, terwijl daarnaast de oude meester Allan Holdsworth voor een paar songs aanschuift.Rufus Philpot en Jimmy Johnson hebben de razende baspartijen ingespeeld. Ook op dit album is de metal fusion van Planet X amper in songs in te delen. Natuurlijk, de stukken hebben een titel, het houdt na een paar minuten weer op en er is best een rode draad te vinden in zo'n stuk, maar met alle virtuositeit zo dicht op elkaar gepakt, maakt het niet meer uit of het één lang stuk is of een verzameling kortere stukken. In Planet X jagen virtuozen elkaar op in breaks, tempowisselingen en technische hoogstandjes. Op dit album is het niet zo nu en dan instrumentale acrobatiek, maar ongeveer 98 % van de tijd. Kun je niet tegen dat gefreak in snoeiharde fusionachtige stukken dan kun je beter een van Sherinians solo-albums kiezen. Maar wie de moeite neemt om zich in het album te verdiepen en er wat aandachtiger naar luistert, hoort dat deze mannen zichzelf en elkaar tot grote hoogten stuwen. Is dit album een kassakraker? Nou nee, daarvoor is het echt wat te exotisch. Maar gefreak hoeft niet richtingsloos en vermoeiend te zijn, zo bewijst Planet X met dit album.