Bek-Jean Stewart / Meg Baird / Polly Paulusma

De een komt uit Australië en klinkt als een Amerikaanse, de ander komt uit de V.S. en klinkt als een Engelse en de naam van de derde doet een Nederlandse afkomst verwachten hoewel ze in Groot-Brittannië woont en werkt. Drummer en zangeres Bek-Jean Stewart is een Australische highschool-dropout die haar sporen in de muziekscene van Sydney verdiend heeft en al een fiks aantal bandjes achter haar naam heeft staan. Met Junior Years zet ze haar eerste soloplaat op de wereld. Ze is een typisch geval van stoere dame met een voorliefde voor mooie refreinen en een goed gevoel voor klassieke pophooks. Niet alweer een singer/songwriter die Emmylou Harris navolgt, maar de poppy kant van bijvoorbeeld The Replacements als grootste invloed aanhaalt. Uiteraard kijken Mary Gauthier en Lucinda Williams mee, maar je kunt slechtere voorbeelden hebben.

Meg Baird zou je kunnen kennen van de vreemde folk van Espers. Haar voorliefde voor oude folkliedjes laat ze horen op Dear Companion, waar ze naast twee eigen nummers, negen covers en traditionals heeft verzameld. Alleen haar stem en een gitaar heeft ze daarvoor nodig. Klassieke jaren '70-folk dat je eerder in Groot-Brittannië zou verwachten dan in de Appalachen, haar eigen achterland. Een ere-vermelding nog voor haar versie van "All I Ever Wanted" van The New Riders of The Purple Sage.

Geen idee of Polly Paulusma Nederlandse voorouders heeft. Haar muziek refereert in elk geval niet in het minst naar een geschiedenis in de Lage Landen. Elke song op haar tweede plaat straalt Amerikaanse countryrock uit, gedomineerd door een geweldig klinkende gitaar en ook haar stem heeft iets zeer eigens. Haar liedjes klinken niet altijd even vrolijk, maar zijn met een geweldige drive gespeeld. En oh ja, ze woont in Londen.

Zeg er het uwe van...