Callisto - Noir

Finland, land van 1000 meren enzo. Finland, ook land van gothic metal (Nightwish) stonerkrautrock (Circle en aanverwanten) en weirde avantgarde (Islaja). Callisto, ook Fins, doet het echter ietwat anders. Callisto is namelijk fan van Isis. En dat zullen we weten ook. Hoewel, er is ook wel iets anders dan alleen maar Isis. Pink Floyd bijvoorbeeld. Of vleugjes Tool en Opeth. Isis dus, maar dan braver, minder spannend en wat cleaner. Niets mis mee, maar opwindend is anders. Trage, slepende nummers, beheerst gespeeld, zwaar maar niet te, melancholiek, best mooi allemaal. Maar het blijft zo netjes, zo mooi tussen de lijntjes gekleurd. Nergens gaan ze over de schreef, of het zou al de zang moeten zijn: een grunt, die zoals het hoort bij dit soort postmetal ver naar de achtergrond is gemixed. En daar wringt de schoen dan een beetje: ga je grunten, speel dan ook wat ruwer en minder clean; doe je dat laatste echter wel, dan slaat die grunt als een tang op een varken. Wat bij Callisto wel een beetje zo is dus. En dat is toch jammer, want de mogelijkheden spatten er van af. Hoe zou dit hebben geklonken met iemand als Maynard James Keenan op zang, met fabelachtige stem en dito zanglijnen?

Je gebeden zijn verhoord bas :)

mooi :)
dan ben ik wel benieuwd naar die nieuwe, je recensie maakt me nieuwsgierig.

Zeg er het uwe van...