Chris Cornell / Satellite Party

De randvoorwaarden voor een goede tweede solo-cd van Chris Cornell waren prima. Nir Z (van Genesis-faam) op drums, Gary Lucas (van zichzelf) als snarenplukker, Steve Lillywhite (van 8542 toffe cd's) achter de knoppen en Chris Cornell als zanger en incidenteel gitarist. En na de eerste twee nummers ("No Such Thing" en "Poison Eye") denk je: 'ja, dit wordt wel wat!' Helaas, daar blijft het wel zo ongeveer bij qua gejubel. Bij het horen van het grootste deel van de dertien nummers die nog volgen op Carry On, snap je wel waarom Audioslave vanwege muzikale meningsverschillen uit elkaar gegaan is. De liedjes die Chris Cornell aflevert zijn slappe smakeloze koffie geworden, gevuld met prut bovendien. Flauwe pop, halfbakken rock, het is allemaal verschrikkelijk vlak. En zijn mompelend gezongen versie van Michael Jackson's Billie Jean is er een om van te huiveren. Er valt heel weinig positiefs te melden over deze cd. Je snapt niet dat zoveel aanwezige brille in de studio kan leiden tot zo'n teleurstellend album. Volgens mij wordt het tijd dat Cornell zijn comfortabele stulpje in Frankrijk verwisselt voor een smoezelig appartement in Seattle en weer eens gaat jammen met zijn oude maten van Soundgarden. Anders valt deze held voorgoed van zijn sokkel.

Een andere held die ook al behoorlijk wat mindere muziek afgeleverd heeft tussen de twee periodes dat hij boegbeeld was van het fameuze Jane's Addiction, is Perry Farrell. Zijn nieuwste, ambitieuze en zelfs CO2-neutraal geproduceerde project heet Satellite Party. Op het feestje van ceremoniemeester Farrell is het net als bij Cornell een komen en gaan van bekende vrienden, maar wel met een veel beter resultaat. Flea en John Frusciante van de Peppers, Peter Hook (New Order), Fergie (Black Eyed Peas) en Thievery Corporation en Hybrid schuiven aan om in een of meerdere nummers mee te spelen. Het vaste feestorkest heeft als prominentste leden gitaarvirtuoos Nuno Bettencourt en Perry's vrouw Etty Lau Farrell. Zij vormen de solide basis voor wat op Ultra Payloaded leidt tot een divers pluimage aan stijlen, waarbij Farrell vanzelfsprekend veelvuldig teruggrijpt op zijn eigen verleden. Zo zullen Jane's fans smikkelen van "The Solutionists", maar Parrell flirt ook met triphop, smoothe pop en etnische klanken. Met altijd Perry zelf als energiek middelpunt. Alleen in het afsluitende nummer ("Woman In The Window") staat hij zijn plaats achter de microfoon af aan Jim Morrison om een moppie te zingen. Dit zijn de betere feestjes. Stukken leuker in ieder geval dan die waar Chris Cornell aanwezig is.

Zeg er het uwe van...