Colleen - Les Ondes Silencieuses

Ik had het al op verschillende momenten geprobeerd. 's Ochtends in de auto. 's Avonds in de auto. Een keer 's middags, thuis, tijdens het werk. Tijdens het eten. Het lezen. En ik wist niet zo goed wanneer ik deze muziek nu moest luisteren. Vandaag kwam het aan. Spannende tijden in Huize Jnnk en Colleen biedt troost. Een cello behoort sowieso tot de buitencategorie troostinstrumenten, de viola da gamba die Colleens cello blijkt te zijn misschien nog wel meer. Maar, het gaat hier geloof ik meer over sfeer. Want het bijzondere, bijna anachronistisch aandoende instrumentarium van de Parijse Colleen - naast viola da gamba krijgt de luisteraar de niet alledaagse klarinet, spinet en klassieke gitaar voorgeschoteld - zorgt voor een bijna mystieke ervaring in woelige tijden. De elektronica waarvan Colleen zich vroeger nogal eens bediende is op dit album vrijwel helemaal achterwege gelaten, waardoor de liedjes zich ineens veel meer als moderne, klassieke composities gedragen die om stilte vragen, breekbaar durven te zijn en gedragen gebracht worden. Sferische beelden, die dan weer middeleeuws klinken, en dan weer als wat zo aardig avant-folk wordt genoemd. Minimal acoustic music, zegt MySpace. Ook goed. Totaal instrumentaal, maar dat is met deze instrumenten geen enkel probleem. Deze instrumenten zingen immers zelf al. Daar moet geen mens meer tussen komen.

Zeg er het uwe van...