Dream Theater - Systematic Chaos

Je kunt zeggen wat je wilt van Dream Theater, maar feit blijft dat ze rustig blijven doen waar ze goed in zijn: eigenzinnige, complexe muziek, zonder enige concessies of compromissen. Nu, na ruim twintig jaar in het vak te zitten, komen de heren met hun negende studioalbum, Systematic Chaos. En de titel zegt eigenlijk al genoeg. Op het eerste gehoor lijkt alles kris kras door elkaar te lopen, een wirwar van geluiden, melodieën en partijen, maar niets is minder waar. Alles is bedacht en berekend voor de zeer strak georganiseerde en uitgevoerde composities. Iets wat velen misschien afschrikt, maar mij niet, integendeel zelfs. Dit album grijpt terug naar diverse momenten van die twintig jaar. De vele invloeden van hun voorgaande werk -ook uit soloprojecten en andere uitstapjes- zijn duidelijk terug te horen, evenals die van andere bands als Rush, Pink Floyd en Muse. Dream Theater doet ook nu absoluut geen pogingen om met de mainstream mee te gaan (het kortste nummer komt niet onder de vijf en een half minuten, en het epische, in tweeën geknipte, nummer "In The Presence Of Enemies" bestrijkt bij elkaar maar liefst meer dan 25 minuten, en de acht tracks samen hebben een totale lengte van net geen 79 minuten). Maar nu ze toch behoorlijk teruggrijpen naar het verleden mis ik toch ook wel een paar (echt) nieuwe elementen, al zijn de tracks stuk voor stuk natuurlijk gewoon weer juweeltjes.

Mijn favoriete band aller tijden brengt me andermaal in vervoering!!! Een dag geen Systematic Chaos gehoord is een dag niet geleefd.
Niet gedacht dat DT na het (imho) matte Octavarium zo een knaller in elkaar zou draaien. Zo zie je maar waartoe deze heren in staat zijn als ze tenminste de tijd nemen om nummers te schrijven.
Natuurlijk zijn er veel bekende elementen terug te horen, maar dat kan haast niet anders na 9 albums (en niet te vergeten de hordes DT-klonen waarvan ik ook wat albums heb liggen).
Dit is kippenvel, van begin tot eind, KOOP!

Octavarium mat? Dat was juist eindelijk weer eens een fatsoenlijke DT-cd.

Ik vond octavarium ook niet mat. Voor mij is Dream Theater anders geworden na het vertrek van Moore (alhoewel ik denk dat ze het beste sherinian aan haden kunnen houden, die is veel creatiever imho dan Rudess, kijk maar naar Planet X. Rudess is imho overkill in de mainstream sectie. Maar goed, hier geen discussie over wie de beste toetsenist voor DT is. Dat zal ieder voor zichzelf mogen bepalen.

Van SC zeg ik 1 ding: KILLER. Het bewijst maar weer dat DT fans het geluk hebben dat hun band niet hetzelfde lot beschoren is als bijvoorbeeld Marillion of Yes. Ze hebben goed gekeken naar hoe Rush de zaken aanpakt (zeg nou zelf, dat DIE nog ZULKE vette muziek maken na zoveel jaar) en gaan lekker nog een stapje verder. Chapeau.

Octavarium was voor pussies!

Octavarium was weer een stapje vooruit na het "wij zijn DT en we doen Metallica na en noemen dat Train Of Thought" debacle. Systematic Chaos is wederom een stap vooruit.
Nu hopen dat ze hierna niet weer met een live album komen, dat heb ik nu wel gehoord.

Kreeg weer de nodige flashback momenten naar Images and words en Awake.
Weer een voortreffelijke release.

Hoe flikken ze ook altijd weer andere elementen
toe te voegen terwijl je toch nog hoort dat et DT is.

Weer een meesterwerk van DT en zoals altijd, alles is perfect

Mijn favoriete band is RUSH. DT heb ik altijd gevolgd en ik moet zeggen, hun laatste album Systematic Chaos is een erg goed album. Het staat absoluut in mijn top 10!

Absolute aanrader!

Fantastisch album! Iedere keer als ik het draai ben ik verbaasd over zoveel klasse! Wat eenvirtuozen, pure Wereldtop!!

Zeg er het uwe van...