El Hijo - Las Otras Vidas

De mannen van Mist traden een tijdje terug nog op in de huiskamer van de hoofdredacteur. Wie weet wist hij niet dat El Hijo inderdaad voor de zoon van die band door kon gaan, want dan had hij Las Otras Vidas waarschijnlijk zelf besproken. Hoe dan ook, de zon schijnt en Spaanstalige muziek is daarbij altijd een passende begeleiding. Negen nummers lang speelt de band kundig gearrangeerde prozac-pop. Dissonanten zijn er nauwelijks, de piano-akkoorden zijn smeuïg en de vocalen rustgevend diep. Caetano Veloso ontmoet Lambchop, zou ik willen zeggen, zeker als je "1000 Cometas" beluisterd. Wel jammer van de blues-lickjes in dat nummer, al wordt die fout goedgemaakt door de prima toetsenist die voor een opgewekt Belle & Sebastian-einde zorgt. Daar laat de zanger zijn stem zachtjes trillen, terwijl een pingpongende elektrische gitaar een punt achter het nummer zet. Ook het daaropvolgende "Los Reyes Que Traigo" heeft weer een fraai swingend piano-crescendo maar opvallender is de gitaarpartij die schaamteloos Everybody's Gotta Learn Sometimes van The Korgis citeert. Het zij ze vergeven, want de liedjes blijven ondertussen onverminderd goed, met als hoogtepunt de lekker pathetische ballade "Vals De Los Bejos", let daar op de Spinvis-achtige achtergrondvocalen en het betere tamboerijnwerk. Ook komt zoals aangekondigd nog de Fender Rhodes van Mist langs in "Conmigo A Tu Vera". Het moge duidelijk zijn, er is weinig op dit werkje aan te merken. Hooguit voelde ik me wat buitengesloten door de taal en zijn de melodieën soms op het randje van sentimenteel. Als een liedje over duiven in een film van Almodóvar.

Zeg er het uwe van...