Fields of Rock (dag 2)
Zou dag twee van Fields of Rock weer zo'n chaos in de programmering teweeg brengen? Sommigen hoopten van wel, omdat Machine Head - na de pech met hun bus van de dag ervoor nog een tijd lang in Biddinghuizen - bij een opengevallen plek alsnog zou optreden. Helaas voor hen komt iedereen opdagen en begint elke act min of meer op tijd.
Als gevolg van een onvrijwillige toeristische route op weg naar Biddinghuizen mis ik daarom ook Black Label Society. Jammer, want de geluiden over de prestaties van Zakk Wylde en zijn mannen waren heel positief. Het eerste wat ik hoor bij het betreden van het terrein is Walls of Jericho. Een klein opdondertje van de vrouwelijke kunne staat over een loeiharde set heen te brullen. Niet mijn ding, maar alleen al door het volume ben ik onder de indruk. Ik ben nog meer onder de indruk als ik verder loop en pas bij het hoofdpodium hoor dat Megadeth al bezig is. Walls of Jericho slaagt er aardig in het geluid van Mustaine & Co. ver van hun podium te houden...
Bij de eerste kop cappucino van de dag luister ik naar de grondlegger van het Metallica-geluid. Helaas is het geluid niet al te denderend, waardoor het zware riffwerk een dikke brij wordt. Daarmee is ook de basis van het Megadeth-geluid deels verdwenen en ik besluit te verkassen.
Ik wandel naar de Temple of Rock, waar Amon Amarth inmiddels een tijdje bezig is. Als recensent schuif ik deathmetal en aanverwanten altijd graag door naar anderen. Des te groter is mijn verbazing dat ik Amon Amarth goed te pruimen vind. Het geluid is perfect, waardoor de riffs prima uit de verf komen. Ik blijf met plezier luisteren naar de Zweden en hun messcherpe Vikingmetal. Terwijl fotograaf Cosmo zich opmaakt voor Ill Nino begeef ik me naar het hoofdpodium.
Na een van de belabberde aankondigingen van Evan Seinfeld en echtgenote - nou ja, dat aankondigen kwam er de helft van de tijd niet eens van - was het tijd voor de band die Everything Louder Than Everything Else als motto heeft: Motörhead. Met de versterker op 11 en knallen maar. En dat deden ze. Lemmy geeft in zijn karakteristieke pose met het hoofd in de nek de melodie aan met zijn basgitaar, terwijl de akkoorden van Phil Campbell daar omheen dansen. Simpel, maar alleen simpel omdat simpel het effectiefst is. Lemmy, Campbell en Mikkey Dee laten nergens een steek vallen en houden het hele veld geboeid met een mix van oude en nieuwe songs. Tot mijn plezier gooien ze er ook een versie uit van "I got mine" van het ten onrechte verguisde Another Perfect Day. Bij de aankondiging van "In The Name of Tragedy" heeft Lemmy het over a Shakespearian song - ziet u het al voor zich? "To be loud or to be even louder, that's the question"...
Life of Agony neemt optredens tegenwoordig serieus en dat is te merken. Het veld voor het kleine buitenpodium staat aardig vol en blijft ook aardig vol staan. Caputo, toch een behoorlijk enthousiast gebruiker van stimulantia, geeft het publiek nog een wijze raad:"Stay fresh, don't drink and drive". Voor sommigen zijn beiden al geen optie meer...
Hinder is de meest misplaatste band op dit festival. Hun radiorock in de stijl van bands als Soul Asylum en Def Leppard past absoluut niet op dit metalfestival. Dat was te merken ook, want de tent bleef grotendeels leeg. Hinder is echter zo verstandig zich op het wel aanwezige publiek te concentreren en geeft een prima show weg met niet al te inventieve, maar wel goed opgebouwde songs. Alleen is misschien niet zo verstandig om op dit festival ook nog eens "Born to be wild" te gaan coveren...
Bij Korn staat het veld flink vol. Jammer genoeg staan de drums en bas zo hard dat de dynamiek verzuipt in een spervuur van dubbele basdrums en machinegeweerbasgitaar. Gaandeweg verbetert dat en komen de songs beter tot hun recht. De mensen op het veld zal het niet uitgemaakt hebben, want die staan vanaf de eerste minuut mee te springen.
Type O Negative mag beginnen in een al bijna volle tent. Peter Steele en consorten zetten een goede, zij het wat plichtmatige set neer. Steele laat bovendien zien waardering te hebben voor zijn publiek door voor de toegift een keer of vijf "you suck!" in de microfoon te spugen. Egootje, die man...
Op het hoofdpodium is na weer een flutaankondiging van Evan Seinfeld Velvet Revolver aan de beurt. De heren werken er hard voor, maar het publiek - door Scott Weiland keer op keer liefdevol voor "motherfuckers" uitgemaakt - kent de songs niet en nadat het veld langzaam volstroomde stroomt het ook voor het einde weer langzaam leeg. De songs van Velvet Revolver komen nu eenmaal niet uit boven die van hun oud bands. Ook de nieuwe songs van het eerdaags te verschijnen Libertad blijven niet echt hangen. Dat bij Guns N'Roses' "It's so easy" - overigens prima vertolkt door Weiland - het veld pas echt in beweging komt, zegt genoeg. Goede muzikanten, maar het materiaal maakt weinig los.
Dat het veld leegstroomt heeft ook wel te maken met de volgende act in de Temple of Rock: Dream Theater. Wederom staat de tent vol. De wedstrijd is bij voorbaat gewonnen, want al bij het minuten durende intro wordt flink meegezongen. Dream Theater heeft een behoorlijk geluid en kan zo hun hogeschoolprogmetal goed over het voetlicht krijgen. Het is te zien dat deze heren inmiddels gewend zijn grotere zalen plat te spelen, want naast het vlekkeloos musiceren op hoog niveau krijgt het publiek ook een goed zicht op de kunsten van vooral John Petrucci. Mike Portnoy zit verscholen achter een joekel van een drumkit en vuurt zijn collega's aan. Een gewonnen wedstrijd, maar dan ook wel met mooi spel.
Headliner is ome Ozzy. De toeschouwers horen verbijsterd het openingsnummer "Bark At The Moon" aan. Okee, Ozzy is geen groot zanger, nooit geweest, maar hier raakt hij amper een noot goed. Probleempje met de monitor misschien? Helaas, want alras blijkt dat zijn stem bij het minste of geringste overslaat. Al in de eerste nummers komen de uithalen alleen nog van de meelopende banden, van de bandleden of van het publiek. Osbourne grijpt elke gelegenheid aan om een regel over te slaan. Zijn "I can't hear you!" richting publiek komt nu wat raar over. Na het derde nummer verklaart Osbourne dat hem was geadviseerd niet op te treden, maar dat hij had gezegd "I've got some people to see tonight". Dat was geen goede keuze, want ook al is de band prima en krijgt Wylde nu extra ruimte voor solo's, de songs worden door Ozzy finaal om zeep geholpen. Ik besluit te vertrekken. Even denk ik "hé, het gaat wat beter!" Precies op dat moment verslikt hij zich weer gruwelijk in een zin en maak ik dat ik weg kom. Plichtsbesef en loyaliteit aan je publiek is mooi, maar soms heeft het gewoon geen zin. Vanavond was zo'n avond. Volgend jaar nog een keertje maar dan bij stem, Ozzy..
Volbeat niet gezien dan? Las ergens dat DE sensatie van het festival was..
je hebt DE sensatie gemist: VOLBEAT!!!
Ik mis Suicidal! Was een feestje! net als Life of Agony!
Volbeat speelde helemaal aan het begin. De toeristische route betekende dus dat ik dat niet kon zien. Suicidal Tendencies speelde tegelijkertijd met Type O Negative. In het voorbijgaan heb ik Mike Muir nog wel lekker adhd'erig over het podium zien springen... ;-)
Voor Volbeat kun je in september nog een poging wagen. Als ik me niet vergis staan ze dan weer in wat zaaltjes in Nederland (in ieder geval in de Vera).
Haha @ de toeristische route. Urk ftw! Jammer van alle regeltjes tegenwoordig op festivals, anders hadden jullie veel meer foto's kunnen verwachten.
@Cosmo: nog minder dan 3 liedjes per band dan? Of sommige bands helemaal niet?
Awarnach: op dag 1 bleek alras dat Cosmo met een non-frontstage fotopas niet alleen niet voor het podium stond, maar ook geen bandjes mocht fotograferen! Doordat Cosmo en Storm zich het leplazarus hebben gebeld hebben we nog een aantal foto's, maar de organisatie vond het niet logisch om een muzieksite ook de bandjes te laten fotograferen...
Volbeat was echt een feestje. 29 september staan ze in de Biebob in Vosselaar (B). Aanrader!
Ben blij dat ik zwaar heb kunnen genieten van Amon Amarth , dat was nou een band die een goede recentie verdiende! Suicidal is altijd het dak er af (bij wijze van), dus ook daar voor gekozen , helemaal top! Vooral het einde toen de zanger het publiek opriep het podium op te komen waar dankbaar gebruik van gemaakt werd zodat de laatste noten nog vrolijk door iedereen mee geblerd konden worden! Dit jaar waren het vooral de "kleinere" bands die de betere sets neer kletterden!
Suicidal en Hatebreed waren beiden een feestje!! En wat te denken van de enorme pit op verzoek van DevilDriver heerlijk en ik heb me even heerlijk uitgeleefd.
Amon Amarth was erg goed, ik wilde ze al een tijd zien en nu weet ik wat ik al die jaren gemist heb!
Ill Nino werkte een energieke set af en op het vele geprezen 'weed' hier in nederland na (de zzanger had het er constant over..) was het erg goed
Korn was zo'n band die ik vroeger goed vond maar nu liever vermijdt, na dit optreden moet ik die cd's weer is gaan luisteren, t was een vermakelijk optreden (ook al zag ik de nut van 2 drummers niet...)
Dream Theater, mijn favoriete band! konden uberhaubt niets fout doen in mijn oren maar met de meest heavy set ooit kwamen ze ver boven mijn verwachtingen uit! wat ee prachtmuziek is het toch en James LaBrie was loepzuiver bij stem
de nieuwe drumkit van Mike Portnoy was weer adembenemend om te zien (deze keer voledig doorzichtig) en alle muzikanten waren top, zelf john myung was aan het bewegen (al was het maar een beetje). Voor mij de ECHTE afsluiter van de dag.
Als ik het daarbij had gehouden... Ozzy was slecht! jezus he, die man kan er echt niks meer van, het was ronduit saa iom naar te luisteren en op de klassiekers na (die het publiek grotendeels zong) zoals: War Pigs en Crazy Train (en Paranoid) was het niet boeiend.
Alsof dat niet genoeg was moest Zack Wylde ook nog eens een gitaarsolo van 10 minuten geven (GAAP)... het zinnetje I CAN'T F*CKING HEAR YOU werd op de camping nog veel nagebruld en dat was eigenlijk het enige leuke...
@ rutger: Ja, dat Korn 2 extra drummers (of nouja.. goldylocks deelde af en toe een tik uit op een van zijn 2 trommels) had snapte ik ook weinig van. Als je Joey Jordison achter de drum heb zitten heb je dat toch helemaal niet nodig?
helemaal met ted eens.. Dream Theater was HET consert van FoR 2007. Met een setlist van achter elkaar (mensen die de nummers kennen.. gaat u even zitten).. As i Am, Honor thy Father, Constant Motion, the Dark eternal Night, Endless Sacrafice, Panic attack, Home en Pull me under de hardste set die ik ooit van ze heb gehoord. Voor mij was dat ook de absolute afsluiter.. Ozzy benk na 10 min. weg gegaan.. Ill Nino was weer eens heerlijk en ook Korn klonk retegoed. Al met al een vrij relax dagje xD
Vond Slayer veruit de beste show weggeven bij for.
Motorhead, Iron Maiden en Velvet Revolver ook erg lekker. Amon Amarth ook te gek gespeeld. Suicidal viel zwaar tegen, slecht geluid en de bandleden stonden naar mijn mening veel te individueel te spelen. Slecht optreden waar ik echt van baalde sinds ik toch echt zwaar Suicidal fan ben...
Hoi. ff voor de liefhebbers :: Op Dinsdag 20 November 2007 treed MOTORHEAD op in de Rodahal te Kerkrade, Voorverkoop begint op 23 juni
Voor een ieder die het nog niet wist maar Machine Head komt eind november in de Bijlmer Bier Hal (HMH) in amsterdam. Ik bewn in ieder geval van de partij want was toch wel errug teleurgesteld zaterdag. Was namelijk erg benieuwd naar de live uitvoeringen van de nieuwe nummers. Ach tot die tijd draai ik de cd wel dagelijks een keer of 6
jemig zo'n heel verhaal geschreven om zo'n gaaf festival te bekritiseren
Jammer van t programma verloop maar niet om de muziek het fetival was super en de muziek ook twee bands verschoven maar de show ging gewoon door maakt t uit ! Ga toch uit je dak op die andere band gaaf toch die twee dagen ! niet zeiken Feesten en drinken
Totaal met iedereen eens, vooral op het Korn-met-twee-drummers front, dat was nergens voor nodig. Wel HEEL grappig om op te letten, hij viel tijdens een heftige "headbang" sessie ZWAAR hard achterover! Hebben maar weinig mensen gezien geloof ik.. hoorde in ieder geval niemand lachen, naast mijzelf. Voor de rest was het een heerlijke dag.
Marius, heb je last van blackouts tijdens het lezen? Volgens mij is te lezen dat ik het prima naar mijn zin heb gehad. Dat ik niet alles even goed vond en alleen Ozzy een absolute aanfluiting, betekent nog niet dat ik het festival waardeloos vond. Integendeel.