Fields Of Rock (dag 1)
De zaterdagochtend is een fenomeen dat ik zelden bewust meemaak, dus het kost me enige moeite om op tijd de deur uit te komen. Wat ik nog voor mijn vertrek meekrijg is het vriendelijke zonnetje dat doorbreekt. In mijn woonplaats tenminste, want op weg naar Biddinghuizen wordt het weer steeds slechter. Tot het moment dat ik de receptie van het festival binnenstap om mijn polsbandje op te halen. Jeuheuj! Zon, en precies op tijd. Bij het betreden van het terrein valt me op dat er zo ongelooflijk veel Iron Maiden-shirtjes te zien zijn. En bij alle leeftijdsklassen. Als cd-act mag Iron Maiden dan wat van zijn glans kwijtgeraakt zijn, ze zijn duidelijk nog steeds een publiekstrekker van jewelste.
Ik loop als eerste de tent - de Temple Of Rock - in voor Panic Cell. Te kort voor een oordeel, want ze zijn met hun laatste nummer bezig. Ik wandel verder naar The Spyderz op het kleine buitenpodium, het Rage Stage, waar ik bij de aankondiging van het laatste nummer aankom. Bummer!
Dan maar even koffie halen bij het hoofdpodium, het Mean Stage. Papa Roach heeft onderweg de nodige vertraging opgelopen en hun plek wordt nu ingenomen door After Forever. Ik ben niet zo dol op quasi-operazangeressen in de metal, maar After Forever laat zien de plek op het hoofdpodium prima aan te kunnen. Wel heeft de band last van een euvel dat vandaag meer bands blijken te hebben: de interactie met het publiek moet van de frontman c.q. frontvrouw komen. After Forever heeft de mazzel daar Floor Janssen te hebben staan. Niet alleen is zij een van de beste stemmen van de dag, ze is ook nog eens een charismatische frontvrouw die op dit vroege tijdstip het veld al behoorlijk meekrijgt. Alleen die ventilator voor Jansen om haar haar de juiste Andrélon-look te geven is wat mij betreft een stapje te ver. Jansen heeft zulke trucs ook gewoon niet nodig.
De volgende band die ik zie is In This Moment. Een band met een fraaie paradox op het podium: een kleine blonde zangeres in een glimmend-blauwe soort promjurk op het podium, die menig mannelijke collega het nakijken zal geven met haar brul. Verder kunnen ze me niet zo boeien. Elk rustpuntje is een adempauze voor een volgend potje hakken.
Dan is Fastway wel zo interessant. Wie had bij het verschijnen van Ace of Spades kunnen denken dat Fast Eddie Clarke nog eens een van de meest melodieuze acts op een festival zou zijn? Er is niet heel veel publiek op het optreden afgekomen, maar degenen die er zijn - vrijwel allemaal 40-plussers - vermaken zich prima met de klassieke bluesrock. Hoewel er geen Motörhead-songs werden gespeeld, was Clarke's spel zeer herkenbaar.
Wat ik pas naderhand hoorde was dat Machine Head verstek had laten gaan op het festival en dat hun plaats op het hoofdpodium werd ingenomen door Dublin Death Patrol. Het allstar-ensemble mis ik dus compleet. Gezien het grote aantal shirtjes dat na het optreden zichtbaar was moet het een prima optreden geweest zijn.
Aiden, een emocore band, is de volgende. Tja, alles waar emo voorstaat doet me normaal gesproken weinig en dat geldt ook voor Aiden. Bloedcommerciële deuntjes in vrij eenvormige metal. Het wordt in de tent dan ook pas echt druk als het ná het optreden begint te regenen...
Na de bui is het in de tent tijd voor Papa Roach, maar ik ga naar het hoofdpodium voor Heaven & Hell. De heren Dio, Butler, Iommi en Appice, allemaal in stemmig zwart en een decor op het podium van hekken die doen denken aan begraafplaatsen in klassieke horrorfilms, zetten de sfeer voor een prima optreden. "Neon Knights", "Heaven And Hell", "Children Of The Sea" en "Sign Of The Southern Cross" zijn de ingrediënten voor iets meer dan een uur van een act die niets griezeligs meer heeft, maar wel nog steeds een breed publiek aanspreekt. De songs zijn in elk geval stuk voor stuk tijdloze klassiekers, die op dit festival zeker niet misstonden
Bij Kamelot was ik door de recensie van collega Saï voorbereid op een gladde operazingende meneer als zanger. Roy Khan komt op mij echter over als een charismatische frontman met een buitengewoon goede én krachtige stem. Ik woon dan ook het grootste deel van het optreden bij en ben aangenaam verrast over de strakke powermetal die wordt neergezet.
De volgende act op het Mean Stage is Slayer. Ik ben van de generatie vóór Slayer en mij heeft deze band nooit echt kunnen boeien. Ook vandaag lukt dat niet. Het dubbel gitaargeweld van de gitaartandem is indrukwekkend, Dave Lombardo is een belachelijk snelle drummer, maar de opbouw in de songs was me te eenvormig. Daar is het publiek het overigens met me oneens, want Slayer krijgt het goedgevulde veld moeiteloos mee.
De band met een van de beste sets en de meest ongelukkige timeslot in het programma is Pain of Salvation. Het publiek gaat van Slayer naar de vreetschuren en terug naar het veld om zich te installeren voor Iron Maiden. Daniel Gildenlow en zijn mannen speelden precies daartussen. Buitengewoon strak en muzikaal de meest dynamische act van de dag, maar het publiek hoorde het niet. Aan het einde van het optreden staan er nog maar zo'n twee- tot driehonderd mensen en lijkt het terrein verder uitgestorven. Ze hebben beter verdiend, dat is zeker. Bovendien zijn ze ongetwijfeld de enige band die in een song Scissor Sisters-achtige disco brengt op Fields of Rock. Waanzinnig goed optreden, met belachelijk weinig toeschouwers.
Pain of Salvation overlapt dan ook met de headliner, Iron Maiden. Waar andere acts nogal eens te weinig echte interactie met het publiek hebben op deze dagn, weet Maiden al jaren hoe het hoort. Bruce Dickinson als regisseur van het publiek, Steve Harris het grootste deel van de tijd op de rand van het podium en een set waarbij handig gebruik wordt gemaakt van het jubileum van The number of the beast. Kortom, Maiden is een rockshow die, eenmaal op stoom gekomen, het hele veld in beweging kreeg. Bij de recentere songs waren de vuisten voornamelijk op de eerste twintig rijen geheven, maar bij klassiekers als "The number of the beast" en "Iron Maiden" deed het hele veld mee. Iron Maiden liet zien live nog steeds een van de grote acts te zijn, in presentatie én in (ouder) songmateriaal.
Dag een zit erop. Ondanks wat spatjes regen ben ik verbrand. Vanmiddag zijn mijn armen niet langer melkfleswit, maar lichtrood getint. Who cares, dag een was dik de moeite waard, dag twee wordt vermoedelijk nog beter.
Jammer dat niet meer mensen Pain of Salvation een blik waardig gunden. Ik heb deze band al meerdere keren gezien en verbaas me elke keer weer over het muzikale vakmanschap. Daarnaast zijn het ook nog eens bijzonder sympathieke gasten.
Maar ja, ik heb eigenlijk geen recht van spreken (ben er niet bij geweest). Ik heb het niet meer zo op die grote evenementen (misschien ben ik wel mensenschuw aan het worden), maar een klein concertje in een kleine zaal, heerlijk!
Gé: ze hadden beslist beter verdiend. Gelukkig waren ze dan wel weer zo dat ze voor die paar honderd mensen ook gewoon hun stinkende best deden. En het vakmanschap was onmiskenbaar.
Slayer niet goed vinden? Heiden!
Martin: klopt. Maar juist in het geval van Slayer lijkt de link me wat minder voor de hand liggend. Als je dat bij Stryper zegt, okee... ;-)
Nou Prikkie, hoe was dag 2? Dream Theater met name?
'Ik ben van de generatie vóór Slayer?' Vind ik een excuus van niks! Ook het commentaar van In This Moment is magertjes. Sorry, maar ik verwacht van een recensent toch wel iets meer.
Dublin Death Patrol was een aangename verrassing op het hoofdpodium.Heerlijke vette trash!!
Rubenz: ik kan natuurlijk ook zeggen dat ik het eenvormige bagger vond. Door aan te geven dat het mij niets doet, maar dat het publiek het waardeerde doe ik Slayer volgens mij meer recht.
In This Moment was niet meer dan ik erover schreef. Hakken-ademhalen-hakken.
mijn hoogtepunt van de dag was onverwacht after forever. lieten toch zien dat ze hoofdpodium waardig zijn, erg gave show!!
in de doorverwijzing staat een recensie van 'remagine' terwijl het nieuwe album 'after forever' al weer een tijde uit is...
Hoe kun je Slayer nou niet goed vinden!Het was het enige wat de moeite waard was om te komen.Zeer veel SLECHTE muziek dit weekeinde maar SLAYER is en blijft gewoon de enige en de beste.SLAYER STILL REIGNING!!!!!!
Ik kan er nog niet over uit dat de schrijver van het bovenstaande 'belabberde'stuk schrijven de beste band aller tijden SLAYER zo neerhaalt.Wordt het niet eens tijd dat je volgend jaar gewoon weer lekker naar Pinkpop gaat en de echte muziek overlaat aan de liefhebbers.Trouwens de helft van de bands die er waren zijn rijp voor Pinkpop.
Slayer heeft de hoogste status in metal, de enige band die je zomaar kan zegge/schreeuwen/brullen (zonder raar aangekeken te worden) is SLAYER, meestal krijg je nog een respons terug ook.
Pain of Salvation was inderdaad erg goed (ook al was het maar voor een klein publiek), maar mensen die PoS niet kennen worden nu misleid door de review, die denken dat alles zo klinkt als Disco Queen...terwijl het gewoon geweldig mooie Progmetal is
erg jammer dat Machine Head niet kwam, daar had ik me zeer op verheugd, de rest dat ik gezien heb was over het algemeen erg goed
Tja, volgens mij zeg ik toch echt dat *ik* aan Slayer niets kon ontdekken dat me boeide, maar dat het publiek dat grotendeels anders zeg. Ik kan natuurlijk ook doen alsof mijn mening heilig is en Slayer van voor tot achter afzeiken. Met niet al te veel moeite kun je dat namelijk voor elke band en bij elk concert doen. Dát zou pas neerhalen zijn. En gezien je reactie dat alleen Slayer de moeite waard was stond ik er meer voor open dan jij voor de rest. Als ik naar Pinkpop ga - nooit geweest trouwens -, blijf jij dan voortaan weg bij Fields of Rock...?
Rutger: maar een song van PoS was disco, maar dat was natuurlijk wel heel opmerkelijk. Maar inderdaad, ze spelen net zo makkelijk snoeiharde metal of dromerige prog, het was niet mijn bedoeling iets anders te suggereren. PoS hoorde beslist op dit festival thuis, itt bijvoorbeeld Hinder.
Maar dat Slayer de hoogste status in metal zou hebben lijkt me onzin. Waarom Metallica niet? Of Maiden? Wie of wat bepaalt dat? De verdiensten, de toeschouywersaantallen, de platenverkopen, de bekendheid, de individuele kwaliteiten? Of daarvoor nog: wie bepaalt waar metal begint en eindigt? Ik vind lijstjes lollig hoor, maar ze zijn zeker in muziek afhankelijk van de waan van de dag.
Slayer was Zaterdag de enige band die weet hoe je metal moet spelen. Zuiver, hard, melodies en snel.
Meeste andere bands overschreeuwen zichzelf.
Oh ja; mijn moeder gaat voor Iron Maiden.
Sjees, die Slayerfans zijn blijkbaar zo subtiel en genuanceerd als pakweg My Chemical Romance- en Simple Plan-fans.
Het leest in ieder geval wel een stuk plezieriger itt de reacties bij MCR of SP.
Jammer van sommige van bovenstaande reacties. Wat juist opviel dit weekend is de grote diversiteit aan bands en stijlen, dat is juist wat een festival zo leuk maakt. Ik ben absoluut Slayer-fan, en als de band speelt zijn ze nog steeds onklopbaar, maar de routineuze aankondigingen die al jaren hetzelfde zijn (Dead Skin Mask, Die by the sword), mogen ze wel eens afstoffen. Beetje meer vaart in het optreden was ook goed geweest, maar heb absoluut genoten. Zoals ik dat ook heb van o.a. Dream Theater, Volbeat, Megadeth, Papa Roach, Suicidal Tendencies en Life of Agony...
´Slayer krijgt het goedgevulde veld moeiteloos mee´. Dat viel mij ook op. Sommige bands moesten smeken om applaus, deze jongens hoeften echter niks te doen en kregen het vanzelf. Veel respect voor Slayer en laat ze maar snel weer terug komen!