Hombre / In Julia's Mind-Scene

Als je een stuk of drie verhaaltjes over cd's per week schrijft dan is het fijn als er zich bands aandienen die eens wat anders proberen dan anderen. Twee van deze bands die muzikaal overigens weinig gemeen hebben gaan nu onder het mes.
Uit Belgie is er Hombre. In het begeleidend briefje van zanger/gitarist Tomas staat de schattige, maar ook wel wat onzekere vraag of wij hun debuutalbum een luisterbeurt en een eerlijke kans willen gunnen. Uiteraard doen wij dat, maar slecht = slecht en goed = goed. Hombre opent met een melige aankondiging waarna een met trompet en sax vet aangezet texmex -achtig nummer volgt. Dit nummer gaat geleidelijk over in ska. De wisselingen in muzieksoort blijkt Hombre een heel album vol te houden waarbij ook de nodige soul, funk, rock en zelfs disco voorbij komt. Het hele album is een groot feest, waarvan ik me kan voorstellen dat op het podium helemaal het dak eraf gaat. Hombre kent zeven bandleden die o.a. hulp krijgen van twee leden van El Tattoo del Tigre en zangeres Nina Babet (o.a. Ozark Henry). De productie is door Babelina helder gehouden en had wat mij wat vuiger gekund. Voor een doorbraak naar een groter publiek lijkt het echter perfect, het verbaast me echter dat dit album in eigen beheer is uitgegeven. Dit kon wel eens heel groot worden, festivalbazen boeken deze band nu het nog kan!

Nu Tomas waarschijnlijk tevreden zal glimlachen ga ik over naar een band die waarschijnlijk weinig met een mening van een ander op heeft. Een band die dan in mijn ogen ook nooit de massa zal bereiken is In Julia's Mind-Scene. De band die nu haar basis in Utrecht heeft, zit er denk ik ook helemaal niet op te wachten. Had het eerder uitgebrachte materiaal nog iets met liedjes te maken, hier wordt dit losgelaten om het experiment aan te gaan. Dat ze een festival afzeggen, omdat ze het materiaal live nog niet goed genoeg kunnen spelen is na beluisteren van deze cd ook te begrijpen. The Vasim Sessions, Pt. 1, is zoals de naam al aangeeft één grote sessie. In Julia's Mind-Scene lijkt hiermee de hedendaagse Pink Floyd van de lage landen te willen worden. Of de band genoemd is naar Julia's Dream van de Floyd-mannen weet ik niet, maar de cd start met vijftien minuten soundescapes die niet misstaan zou hebben op Ummagumma. Hierna gaat de track over in uitgesponnen minimalistische, krautrockachtig geheel waarbij er ook geen sprake is van enige concessie naar het publiek. Je wilt je mee laten nemen in de trip of niet, punt. Persoonlijk zou ik de ene track waaruit de cd bestaat van wel veertig minuten lengte gesplitst hebben zonder overigens de muziek te onderbreken. De band zal er niet mee zitten en zolang er een platenmaatschappij is die het uit wil brengen, zou ik zeggen: doorgaan. Ik noem nog wel even de prachtige hoes die door zijn brede formaat bij mij een speciaal plekje in de platenkast krijgt.

Zeg er het uwe van...