Islaja - Ulual Yyy

Ik ontdekte deze Finse zangeres een paar jaar terug toen haar bijzondere album Palaa Aurinkoon verscheen. Niet dat het werkje zo goed was, maar Islaja bleek een van de weinige artiesten die zeer duidelijk geïnspireerd werd door de Amerikaanse folk-held Jandek. Wablief, zegt u misschien. Welnu, Jandek was lange tijd een van de grootste mysteries aan de rafelranden van de popmuziek. Hij verkocht platen vanuit een postbus en ze waren gevuld met valse zang en ontstemde gitaren. Zo ook Islaja dus. Maar op Ulual Yyy moest het klaarblijkelijk allemaal anders, want ze zingt hier nummers lang zwemmend in een bad van synthesizers. Gitaren zijn nauwelijks meer te bekennen. Nu valt sterker dan voorheen op dat haar stem eigenlijk verveelt. De knorrende saxofoons en repetitieve baslijnen zijn wel best oké. Aan gekke geluidjes en bizarre kreetjes is bij dit soort weirde folk nooit een gebrek. Net als ik naar wat valse gitaren begin te verlangen komen die er ook. Misschien ben ik een zeikerd, misschien is het een kenmerk van een niet al te beste plaat, maar paradoxaal genoeg had ik toen de neiging terug te zappen naar het begin. Toch is het beter nog even door te luisteren, want het slotstuk is verreweg het hoogtepunt. "Suru Li" is een baken van rust op een te zenuwachtige plaat. Daar rinkelt een muntje in een glas, kwetteren vogels en zoemen keyboards oneindig. Alles valt op zijn plek en even zingt als Islaja een Sirene. Heel even.

Zeg er het uwe van...