John Carrie And Moor Green - Folk Is Not Happy

Een reden dat ik soms meteen weg zap bij het lezen van een recensie is als een schrijver zich meent te moeten afzetten tegen anderen, dan de artiest waar het om gaat. Als ik het dan nu over Damien Rice en David Gray heb, dan is dit geen kritiek op ze. Nee, ik ben alleen verbaasd over de grote hoeveelheid publiek die zij trekken bij toch wel behoorlijke entreeprijzen. Ik kom hierop, omdat ik Folk Is Not Happy van John Carrie And Moor Green mag bespreken. Carrie is iemand waarvan weinigen gehoord zullen hebben en wiens cd dan ook in eigen beheer is verschenen. Zijn semi -akoestische folkmuziek lijkt gemaakt lijkt voor de melancholici onder ons die eerder genoemde artiesten kunnen waarderen en bovendien niet vies van zang met lange uithalen die me vreemd genoeg, gezien het genre, aan Eddie Vedder doen denken. In de begeleidingsband van Carrie, Moor Green, zit een Nederlander. Als ik verder kijk, dan zie ik een hele rij Nederlandse namen en bij het doorlezen van de bijgesloten bio van deze Ier is duidelijk waarom: Carrie woont in Amsterdam. Sterker nog, in 2005 haalde hij de halve finale van de Grote Prijs van Nederland categorie singer-songwriters. De reden dat hij niet verder kwam weet ik niet, maar eigenlijk is het een schande dat deze man via een dergelijk circuit bekendheid moet verwerven.

Zeg er het uwe van...