Larrikin Love - The Freedom Spark

Helemaal gemist. De veelbelovendheid van de band. De spaarzame optredens in Nederland. En het debuut waarvan de Europese release even op zich liet wachten, terwijl in Engeland groepjes en groupies alweer een nieuwe, jonge band omarmden. Het verbaast me dat ik telkens blijf denken aan The Libertines, want echt rafelig wordt de punkklank waar we de inmiddels weer vrienden Barat en Doherty van kennen bij deze band nooit, en invloeden van The Clash en The Pogues maken de liedjes van Larrikin Love toch echt heel anders. Het moet de stem zijn van Edward. Of de intelligentie van de twists die in de liedjes zit en die beide bands kennen. Larrikin Love kent echter veel meer invloeden. Door strijkers, onder wie Patrick Wolf, zigeunerachtige melodieën te laten spelen wordt de band folky en gypsy. Door spannende en niet de gemakkelijkste verhalen te willen vertellen, wordt de band indringender. Door ook te werken met hip-hopproducers wordt ook op andere instrumenten, klanken en invloeden de nadruk gelegd. De drie delen, 'Hate', 'Fairytale' en 'Freedom' geven het album ook de smaak van een geheel mee. Nijdig zijn de eerste zes liedjes, Dickensiaans is het sprookje en catchy en punky zijn de liedjes uit het hoofdstuk 'Freedom', maar ze zijn allemaal met elkaar verbonden. Sparkling is dit debuut zeker, maar of het muzikant zijn bruist van vrijheid is nog maar de vraag, want op zoek naar deze vrijheid heeft de intelligente frontman Edward Larrikin band en vaderland inmiddels verlaten. De band is uit elkaar en Edward gaat op zoek naar zijn freedom spark, zo gaan de geruchten, in Frankrijk. Even was Larrikin Love veelbelovend, Edward is het nog steeds.

Zeg er het uwe van...