Mark Ronson - Version

Meestal vertoeft een producer in de luwte. Soms worden ze nog wel eens genoemd tijdens een interview, maar de meesten vinden het wel mooi zo'n relatief rustig bestaan. Geen hysterische fans, geen doldrieste taferelen, gewoon aanschuiven thuis bij moeder de vrouw bij de dampende aardappels. Mark Ronson lijkt me zo'n man. Hij produceerde onder andere de laatste cd's van Amy Winehouse, Lily Allen en Robbie Williams, zeker geen misselijke namen. Maar Ronson is ook muzikant en vooral gitarist. Niet verbazingwekkend ook, als je weet dat zijn stiefvader Foreigner gitarist Mick Jones is. En dus ging het kriebelen. Voor zijn eerste cd Here Comes The Fuzz (2003) schreef Ronson al zijn liedjes zelf. Op Version heeft hij er, op drie intermezzo's na, voor gekozen overbekende liedjes te coveren met behulp van bekende vrienden (onder andere dus Winehouse, Allen en Williams). Maar hij koos er gelukkig niet voor om dicht bij het origineel te blijven. De meeste liedjes zijn bijna onherkenbaar geworden en dat is stiekem best tof. Al kan ik me wel voorstellen dat een Radiohead-fan niet blij wordt van de verbouwing van "Just". Deze klassieker opent nu met een Jackson 5-achtig gitaartje en veel koperwerk en krijgt daarna een Stone Roses-beat mee in het vervolg. Geinig zijn ook de heropnames van Kasabian ("LSF") en Maximo Park ("Apply Some Preasure") waarin de originele stemmen gehandhaafd zijn. Voor de rest gaat namelijk alles compleet anders met flink veel getoeter. Minder geslaagd vind ik de versie van Smiths "Stop Me" waarin ook nog een staartje "You Keep Me Hangin' On" van The Supremes wordt verwerkt. Nee, doe mij dan maar de stomende versie van "God Put A Smile On Your Face" met The Daptone Horns, dat is veel leuker!

Ik vind Ronsons "Stop me" wél leuk. Maar dat zal wel komen omdat ik het origineel van The Smiths niet kende. Dat is inderdaad wel lichtjaren minder klef, moet ik zeggen.

Fijne CD, om vrolijk de dag te beginnen of te eindigen.

Zeg er het uwe van...