Misha / The Bravery

Moment van de dag: op het busstation moeten een jongen en een meisje wachten in een rij. Beide lopen ze op krukken, en ze begroeten elkaar lachend door die hoog tegen elkaar te slaan, alsof ze elkaars degens kruisen.

Ook van sommige maar matig geslaagde muziek kan ik soms best genieten. Bij Misha, meestal een New Yorks man-vrouw-duo, hangt het sterk van je gemoed af hoe dat de songs versterkt. Ben je opgewekt, dan zul je dit debuut Teardrop Sweetheart vol wel-aardig-indietronica best kunnen waarderen in je huiskamer. De eerste twee tracks gaven me al een relaxed 'pompidom' gevoel, het is lekker meeneuriën met de brug in "Crystal In Love". Een kennis van me zou het 'henkig' noemen. Ook de treurliedjes zijn lief, met bijvoorbeeld een aandoenlijke badkamersound in "Shake a little looser". Anderzijds: als je geen zin hebt in deze muziek, of behoefte hebt aan iets actievers, houdt het onmiddellijk op. En memorabel is Misha ook al niet.

Nóg tweeslachtiger dan Misha is de 'moeilijke tweede' van The Bravery. Waar is die strakke bravoure van het debuut heen? Geez, wat een landerigheid hier. Zanger Sam Endicott lijkt wel een depressie te hebben opgelopen en er kwijnt een vreemde weltschmerz over de popliedjes. De helft van de plaat lang probeert de band niettemin als vanouds vrolijk te lijken - wat grandioos mislukt, maar toch nog parels oplevert als "This is not the end" (!!) en "Angelina". Verder zijn er dreinerige zelfmeelij-nummers als "Believe" en "Above and Below", waar je helaas ook niks mee kunt aanvangen als je wél een kutbui hebt. Ik hoop echt dat ik ongelijk krijg, maar ik vrees dat het binnenkort exit is met The Bravery.

Lekker is dat: mijn smaak zegt dat dit 2e album juist veel smakelijker is dan het eerste! Zo zie je maar weer...
Binnenkort exit met The Bravery lijkt me dan ook een beetje overdreven. Het wordt tijd dat ze eens een flinke clubtour door Nederland/Europa gaan doen!

Zeg er het uwe van...