Moke

Iedereen die naar de cd luistert, herkent er verschillende invloeden in. Ik hoor er bijvoorbeeld vlagen van Interpol, Smashing Pumpkins, Suede en Keane in terug. "De mensen die ik bewonder gebruiken uiteindelijk dezelfde twaalf akkoorden", zegt Phil. Dat er invloeden zijn is dus niet vreemd, maar bewust is het niet gedaan. De bandleden houden allemaal van melodieuze popmuziek, "we houden van brede geluiden", zegt Phil, "en dan kom je al snel bij Britse bandjes terecht". Dat iedereen zo zijn eigen invloeden in de muziek van Moke terughoort, wordt wel duidelijk als Eddy aangeeft dat veel van de namen die ik ter plekke opnoem niet eens tot de helden van de groep behoren.

Duidelijk mag zijn dat Ierland van grote invloed is geweest op de teksten van Moke. De rode draad door het album is de jeugd van Felix Maginn, de zanger. Zijn jeugd zoals hij er 'nu' op terugkijkt. Een jeugd met gevechten in Belfast, zijn broertje die doodgeschoten is door de Engelse politie en keer op keer het terugkeren van de gevreesde 'Shorland' (pantserwagens van de Engelsen). Best taaie kost, maar dat hoor je meer in de teksten terug dan in de muziek. "Als je niet goed naar de teksten luistert, dan zal je niet merken dat deze plaat best zware onderwerpen behelst", aldus Eddy.

De cd is een grote hit en de tour is begonnen. Maar waarom zie ik Moke niet in de line-up van de grote festivals staan? Nieuwe Nederlandse aanwinst, daar staan we toch om te springen? Op zich niet zo verwonderlijk volgens Phil, aangezien de plaat pas vier weken uit is. Voor die tijd had niemand van Moke gehoord. Geen Pinkpop dus, maar wel Oerol en Schollenpop. Lowlands is nog wel in de running (het zou mij verbazen als ze daar niet staan). Vanavond start de live-tour van Moke in Hedon. Best een belangrijke graadmeter voor de band, want tot nu toe hebben ze alleen nog maar op een festival in Sassenheim (de thuisstad van Phil) gestaan en in enkele cd-winkels om de cd te presenteren.

Vorig jaar echter, stonden ze nog in het voorprogramma van Paul Weller. We kunnen Paul Weller een beetje de muze van Moke noemen. Felix en Paul kennen elkaar al vanuit het verleden. Phil ontmoette Paul ooit in Amsterdam. "Ik lag ergens onder een bar naast Paul het laatste biertje van de avond weg te likken", vertelt Phil, "Ik flikkerde 1 milliseconde na hem om en dat vond hij wel knap, dat had hij nog nooit meegemaakt". Uiteindelijk bleek dat Paul Eddy ook kende en zo was de basis voor de vriendschap gelegd. Tijdens de opnames van de eerste drie tracks in de studio waar Paul ook zijn tracks opneemt, ontmoetten ze elkaar weer. "We hebben ons ongelooflijk in de schulden gestort om die drie tracks op te nemen". De jongens van Moke wilden koste wat kost in die studio opnemen vanwege de sfeer, de geschiedenis, maar voornamelijk om Youri, de technicus en producer die ook samenwerkt met Weller. In de studio hebben ze "Last Chance", "This Plan" en "Bygone" opgenomen. De tracks waren nog niet klaar of ze kregen een sms van Youri: "Paul heeft geluisterd". Diezelfde dag nog, in de plaatselijke kroeg, kregen ze een staande ovatie van Paul Weller. Hij uitnodigde ze ook meteen uit om in zijn voorprogramma te spelen. Dronkenmanspraat dachten ze, maar dronken mensen spreken altijd waarheid zeggen ze. Nu ook, want de volgende dag belde Paul op met de data voor de optredens in december. Je kunt wel zeggen dat toen de Moke-stoomtrein op gang is gekomen.

Oh, en nee, hier hebben we het niet meer over!