Neurosis - Given To The Rising

Het was voor de carrière van Neurosis misschien wel handiger geweest als ze ergens tussen 2004 (The Eye Of The Storm) en nu (Given To The Rising) nog een album uit gebrachthadden. Nu zijn de - (ik citeer de bio, want d'r is geen woord van gelogen) The Bay Area's legendary masters of behemoth, psychedelic operatic guitar girth qua succes links (ISIS, Minsk) en rechts (Mastodon) min of meer ingehaald door bands die zwaar door hen beïnvloed zijn. Het zal kopmannen Steve von Till, Scott Kelly en hun mannen allemaal worst wezen! Zij laten zich niet opjagen om tot een nieuwe release te komen. Zij broeden daar net zo lang op tot ze vinden dat de cd klaar is om door jou en mij, de immer ongeduldige en gulzige luisteraar gehoord te worden. En, poeh, het was het wachten echt meer dan waard. Ik ben altijd een beetje voorzichtig om kwalificaties als meesterwerk uit mijn vingers te laten komen. Deze negende cd van Neurosis verdient deze term ten volste. Een cd die al je zintuigen tot in extremis prikkelt. Given To The Rising is grofweg een samenvatting van al het werk dat Neurosis afleverde sinds ze in 1992 het tempo naar beneden schroefden en met Souls of Zero op de proppen kwamen, tot aan The Eye Of Every Storm uit 2004. Dat klinkt wellicht alsof Given To The Rising een voorspelbare plaat geworden is, maar niets is minder waar. Bij een Neurosis-cd moet je altijd op je hoede zijn, die zijn namelijk nooit berekenbaar en overvallen je meer dan eens als een donderslag bij heldere hemel. Given To The Rising is domweg zo perfect in balans, dat ik het niet eens aandurf om er een nummer specifiek uit te lichten. Dan zou ik de negen andere namelijk tekort doen. Meesterlijk.

Zeg er het uwe van...