Nonloc - Between Hemispheres

"Between Hemispheres is a rhythmically dense and repetitive quasi-popular music work. Principal influences would include the early work of the American composers Terry Riley, Steve Reich, and Philip Glass, along with the German minimalist school of Kraftwerk, Popul Vuh, Harmonia among others. In keeping with an instrumentalist aesthetic I have avoided the use of delay/loop devices. Recordings made at my loft in Brooklyn were initially recorded on 4-track cassette, then transferred to a digital 8 recorder and overdubbed." Was getekend Mark Dwinell, oftewel Nonloc. Kijk, heeft de goede man toch al wat werk voor me opgeknapt. Een beschrijving van zijn muziek, zoals die staat op zijn website, kopje "mission". Overigens ben ik direct één en al oor bij zulk een beschrijving. Steve Reich, Philip Glass: mag je 's nachts voor wakker maken, prachtige muziek. Minimal music heet dat dan. Repeterende klanken met af en toe een accentverschuiving zo hier en daar, en dan doorgaan tot in het oneindige. Heerlijk. Valt ook goed te combineren met techno (Plastikman), ambient/noise (Eluvium) of zelfs metal (Meshuggah's Catch Thirtythree). Het gaat echter niet samen met popmuziek. Popliedjes horen kort, bondig en catchy te zijn; minimal music lang, uitgesponnen en vervreemdend. Nonloc denkt er echter heel anders over, en probeert het onmogelijke: poppy zanglijnen over repeterende klanken. Kun je lang over praten of kort over lullen, conclusie is heel simpel: het werkt niet. Totaal niet. Saai, te bedacht. Niet te combineren. En dat is heel jammer, want wanneer Dwinell zijn popaspiraties thuis laat en gewoon voor Steve Reichje speelt, is het verdomd goed. Zo goed zelfs dat Nonloc bijna tot revelatie van 2007 uit wil roepen. Gemiste kans.

Zeg er het uwe van...