Planet X - Quantum

Derek Sherinian heeft al verschillende solo-albums op zijn naam staan. Opmerkelijk genoeg laat Sherinian juist in een bandsituatie, zoals met drummer Virgil Donati onder de naam Planet X, het idee van songs eigenlijk weer loslaat. Wacht even Prikkie, Sherinian en Donati? Tony MacAlpine zat toch als gitarist in de band? Zat, ja. Het merendeel van de gitaarpartijen wordt nu verzorgd door de aanzienlijk onbekendere - maar logischerwijs ook zeer vingervlugge - Australiër Brett Garsed, terwijl daarnaast de oude meester Allan Holdsworth voor een paar songs aanschuift.Rufus Philpot en Jimmy Johnson hebben de razende baspartijen ingespeeld. Ook op dit album is de metal fusion van Planet X amper in songs in te delen. Natuurlijk, de stukken hebben een titel, het houdt na een paar minuten weer op en er is best een rode draad te vinden in zo'n stuk, maar met alle virtuositeit zo dicht op elkaar gepakt, maakt het niet meer uit of het één lang stuk is of een verzameling kortere stukken. In Planet X jagen virtuozen elkaar op in breaks, tempowisselingen en technische hoogstandjes. Op dit album is het niet zo nu en dan instrumentale acrobatiek, maar ongeveer 98 % van de tijd. Kun je niet tegen dat gefreak in snoeiharde fusionachtige stukken dan kun je beter een van Sherinians solo-albums kiezen. Maar wie de moeite neemt om zich in het album te verdiepen en er wat aandachtiger naar luistert, hoort dat deze mannen zichzelf en elkaar tot grote hoogten stuwen. Is dit album een kassakraker? Nou nee, daarvoor is het echt wat te exotisch. Maar gefreak hoeft niet richtingsloos en vermoeiend te zijn, zo bewijst Planet X met dit album.

Als rechtgeaard Sherinian-Fan (het kan me niet ziek genoeg) MOEST ik natuurlijk deze cd hebben. allereerst krijg ik het idee dat er weer een cd van wereldformaat is afgeleverd. Er zijn weinig bands die een standaard neerzetten waar anderen gewoon bijna niet aan kunnen komen. Planet X lukt het wel,en ze zij niet bang om dat te laten zien.

De nummers hebben allemaal een eigen identiteit, en afgezien van Alien Hip-Hop zou je ze allemaal zelfs nog melodieus kunnen noemen. Echter, het grote verschil met Moonbabies is dat de nummers daar NOG meer van elkaar verschilden qua identiteit. Het is maar net waar je van houd, homogeniteit of diversiteit.

Dat wil niet zeggen dat deze CD daarom minder is. Alleen anders. Wie het repertoire van Donati kent herkend in deze CD een hoog On The Virg - gehalte. Daar speelde onder andere T-J Helmerich en Brett Gersed ook op mee en laat nou net die eerste als vaste gitarist van Planet X zijn aangenomen ter vervanging van Tony MacAlpine. Veel vingervlug tapwerk en heerlijk stacatto spel van Helmerich geven net even een andere draai aan deze band.

Helaas komt nieuwe bassist Rufus Philpot, minder nadrukkelijk naar voren als ik zou willen. Je kunt hem met recht een sterspeler noemen, want dat doet hij; de sterren van de hemel spelen. Echter, als het op uniciteit aankomt had ik liever Tony Franklin, a.k.a. Frettless Franklin, bij PLanet X gezien. Planet-fans kennen hem van de eerste solo-cd van Sherinian "Planet X" waar deze band uit voorgevloeid is. Met name Tony's meesterlijke fretless-met-overdrive partijen mis ik nog altijd sinds "Planet X".

Voor de rest is dit gewoon wederom een meersterlijke CD die maar weer eens bewijst dat de meeste muzikanten aan Planet X zullen moeten meten. En glansrijk falen...

Laatste toevoeging; Ik moet eerlijk toegeven dat ik het geluid van Donati's Toms op Quantum, en dan met name breaks in Alien Hip Hop, behoorlijk matig vind klinken. Misschien moet ik wennen, maar het klinkt alsof bepaalde toms na de aanslag naar beneden zakken in toonhoogte en middentonen missen. Op Moonbabies was de drumsound over het algemeen dik in orde, op quantum is het geluid meer up-front en korrellig. dat is een kwestie van smaak, maar de manier waarop virgils toms soms klinken op quantum doet geen recht aan zijn manier van drummen.

Helmerich was na een korte tour alweer weggestuurd als gitarist.

Op Quantum speelt Brett Garsed de meeste gitaarpartijen in. Allan Holdsworth komt voor Desert Girl en The Thinking Stone even om de hoek kijken met geniale solo's.

Groet,

Frank

Zeg er het uwe van...