Queens Of The Stone Age - Era Vulgaris

De uitgebreide informatie over de deelnemers cd staat op de site, zegt de inlay van de cd. Mooi niet. De platenmaatschappij krijgt de schuld van de vertraging. Dan maar even terug naar de inlay: Josh Homme, Troy van Leeuwen en Joey Castillo, de bekende vaste kern. Slechts op de zang is er wat assistentie, van The Strokes' Julian Casablanca en uiteraard Mark Lanegan. Één song was al langer bekend: "Make It Wit Chu" van de inmiddels beroemde Desert Sessions. Het belangrijkste aspect van Queens Of The Stone Age is ook op dit album aanwezig: songs met hypnotiserende grooves. Opener "Turnin' On The Screw" is een typische QotSA-track, met een opvallende riff die meteen blijft hangen. Desondanks is het opvallend dat het Stonesy "Make It Wit Chu" het meeste indruk maakt. Niet omdat die song compositorisch zoveel beter zou zijn, maar omdat in dit nummer niet wordt geprobeerd het hele geluidsbeeld vol te proppen, zoals dat in de meeste andere songs wel gebeurt. Het lijkt alsof Homme Songs For The Deaf niet los durft te laten. Maar op dat album waren de klappen van Dave Grohl en de stem van Olivieri medebepalend. Voor een heel album van dergelijke songs is Homme's stem eenvoudigweg te beperkt, ook als die, zoals zo vaak, in de refreinen wordt gedubbeld. Misschien moet Homme wel concluderen dat Songs of the Deaf zo'n plaat is die je eens in je leven maakt en met een schone lei beginnen aan de volgende plaat. Mijn conclusies is dan ook volstrekt tegengesteld aan die van T-tusz bij de recensie van Lullabies to Paralyze: Homme zou eens wat méér moeten experimenteren. Op dit album zijn er te vaak songs die niet veel meer dan een groove zijn (zoals de single "Sick, Sick Sick"), terwijl Homme toch nog wel degelijk heel bijzondere riffs tevoorschijn tovert. Maar uiteindelijk is het domweg teveel van hetzelfde.

Hmmm. Tuurlijk, de songs zijn allemaal weer hoekig/hard/melodisch gezongen en leunen zeer zeker op de groove, dat is nou eenmaal typisch QOTSA (goddank).
Alleen.. dit album is vuiger, psychedelischer, smeriger en meer funky dan ooit! Het is weer een compleet nieuwe stap de andere kant op en heeft NIETS met SFTD te maken. Ik vind hem zelfs veel meer op Rated R lijken (psychedelica, jaren 60 pop invloeden, oude punk..) trouwens!
Songs for the Dead is een geweldig catchy rock album, LTP en deze focussen gewoon veel meer op dingen als stijl-verbreding/verandering(ofzo) en sfeer. Echt: luister nog eens keer, Josh Homme's creatieve hoofd heeft nu al voor de vijf (Kyuss uitgezonderd) beste harde rock albums ooit (OK, van de laatste tijd dan) gezorgd!

Ik ben het deels met woutert eens. meer experiment, dat wel, maar niet zo drammerig als op LTP. Nog een paar keer luisteren, maar volgens mij ga ik deze wel aanschaffen, ondanks die spuuglelijke hoes ;-)

Ik vind het juist een verfrissend pop-plaatje. Ik vind het vreemd dat deze, en ook Lullabies To Paralyze, steeds maar aan Songs For The Deaf worden gespiegeld, terwijl het duidelijk heel ander type platen zijn. Misschien is Songs For The Deaf voor een veel breder (rock)publiek geschikt, en blijkt het op het eind van de rit een vreemde eend in de Queens-discografie. Ook ik vind deze overigens ook wel aansluiten bij Rated R.
Met de zang van Homme heb ik overigens helemaal geen moeite...

De vergelijking met Songs for The Deaf lijkt me logisch omdat dat de nog redelijk recente doorbraakplaat was. Zoals ik schrijf zou ik juist graag zien dat Homme wat meer experimenteert. De stem van Homme vind ik prima, maar op SftD was er een dynamiek door de stem van Olivieri erbij. Hier zal QOTSA dat op een andere manier moeten bereiken. Door wat meer te experimenteren zou dat moeten lukken. De zware grooves blijven een handelsmerk, maar dat betekent toch niet dat elke song zo moet zijn?

Dat SFTD een doorbraakplaat zou blijken kon Homme ook niet weten en boeit hem waarschijnlijk geen reet. Beetje kortzichtig misschien om een nieuwe cd van een band te vergelijken met de meest commercieel succesvolle natuurlijk...

Maargoed t is maar net waar je het experiment van een band zoekt dus, de Queens maken eigenlijk allemaal thema platen (SFTD was bijvoorbeeld de ideale radiozender, en daarom 3 leadzangers, LTP meer een sprookje etc.) en daarom moet je volgens mij de hele plaat meer zien als één groot experiment. Het lijkt me dan dus ook dat de plaat bewust niet zo dynamisch is, dat zou nu gewoon niet in het thema/stijl van dit album liggen. Het toffe van de Queens is dat ze je steeds ergens anders heenslepen, en dan zie je maar of je er wat mee kan; Band naar mijn hart!

Van de aanschaf van "Lullabies to Paralyze" heb ik nog steeds spijt en na één keer luisteren was ik bang dat ik ook met deze schijf een miskoop had gedaan. Echter, na enkele malen de cd volledig geluisterd te hebben, vind ik hem nu steeds beter worden. En zeg nou zelf, "3's & 7's" en "River In The Road", dat zijn toch verdomde goeie nummers. Vooral eerstgenoemde heeft aardig wat op repeat gestaan de afgelopen dagen. Al met al stukken beter dan de vorige. Maar het is geen "Songs for the Deaf".

deze nieuwe is dus de beste sinds het onovertroffen debuut, dikke punt. niks geen rated r, niks geen songs for the deaf, en al helemaal geen lullabies to paralyse (deed me helemaal niets), deze nieuwe is weer queens zoals ik ze graag hoor. minder metal en rechtzodiegaat-rock van sftd, maar dwars, dreinend, stomend en melancholiek zoals het titelloze debuut. superplaat.

Laten we vooral niet vergeten dat Josh in feite niets meer hoeft te doen om nog op te vallen of kwaliteit te tonen.
Hij heeft met Kyuss genoeg gedaan om tot de allerbeste harde muziekmensen te behoren(blue cheer, jimi, mc5, stooges, orange sunshine).

ik vind het album heel anders dan wat ik gewend ben van Qotsa! Het is rustiger, inderdaad psychadelischer.. Maar niet mijn ding, ik hou van de ruige drums, catchy gitaar en goede zang. Ze klinken nu meer als mannen van 40 die terugkomen in hun puberteit en harstikke verliefd zijn, en daarom maar snel wat liedjes in elkaar flansen. Wat mij betreft hadden ze de stijl van sftd best nog eens kunnen gebruiken!

Binnenkort (woensdag 26 maart volgens mij) speelt Triggerfinger in EKKO (Utrecht). Komt best in de buurt van Queens of the stone age. Misschien interessant voor de liefhebbers. Die gasten weten wel wat vieze rock is in ieder geval. :-)

Zeg er het uwe van...