Ronin - Lemming

Had wijlen Karate niet een hoop fans in Italië? Ik meen het me te herinneren. Wie weet inspireerden ze ook dit Milanese kwartet. Merk op dat een van de leden zich klaarblijk had verslapen toen de fotografie voor het artwork werd gemaakt. Ronin speelt net als Karate jazzy indierock met veel gesoleer op de elektrische gitaar en gortdroge drums. Best aangenaam, maar iets te vaak solliciteert deze band naar een baantje in een cocktailbar. Gezongen wordt er zelden, tekst is er alleen in "Il Galeone", een folky ballade, waar een vrij matige zangeres meedoet. De bandleden zelf nemen wel nog een amusant koortje voor rekening in "Mantra Infernale". Een eenzame gitaar speelt dreigende loopjes, een trom slaat in een kil ritme, een theremin jammert en de mannen brommen 'woeh'. Het klinkt zo wat komisch maar ik zie Clint Eastwood alweer staan met tegenover hem de schurken, terwijl iedereen elkaar onder schot houdt en de tijd stilstaat. Morricone zal tevreden zijn. De tijd wordt ook stilgezet in het slotnummer waarnaar het album vernoemd is. De helft van het kwartet is al naar huis, slechts de twee gitaristen spelen nog. Ze kringelen om elkaar heen, terwijl de opname dicht op hun huid zit. Je hoort de plectrums de gitaren raken, de versterker kraakt, piept en ruist, terwijl de melodie werkelijk pijlsnel richting hemels gaat. Totale rust en verstilling. Een geniaal nummer, dat de andere deuntjes wel veel te ver in de schaduw laat staan.

Zeg er het uwe van...