Roosbeef / Sabine

In 2005 won Roosbeef op zeventienjarige leeftijd de Grote Prijs van Nederland. Dat is niet de enige prijs die ze won, zo ongeveer alle muziekwedstrijden waar ze aan mee deed won ze. Het verbaast me niet, want Roosbeef maakt mooie en vaak geestige liedjes. Die doen het live al snel goed. Bovendien maakt Roosbeef muziek die zich bij uitstek leent voor optredens. Ik denk dat ze me daar ook wel voor zich zou kunnen winnen. Met haar prestaties op dit mini-album heb ik meer moeite. En dan niet zozeer met haar muziek als wel met de stem van Roos zelf. In ingetogen liedjes als het fraaie "Boerderij" trek ik het nog wel, maar zodra ze wat meer over de band heen moet gaan, gaat ze me irriteren, teveel over de top. Da's jammer, want Roosbeef zou als vrouwelijke variant op André Manuel een leemte kunnen vullen. Ze maakt een beetje hetzelfde soort observerende grapjes als hij, maar is wel wat milder (vrouwelijker?), en kiest ook voor een bontgekleurde theatral bluesy insteek voor haar liedjes. Daar houd ik wel van, dus ik zal binnenkort zeker een poging wagen om me te laten overtuigen.

Singer/songwriter Sabine de Lat overtuigde me live al wel. Dat gebeurde toen ik haar zag optreden na Vanessa Peters tijdens een Café Borra Plugt-uit-sessie in Amersfoort. Optreden doet ze kortweg onder de naam Sabine. Het was een van de eerste optredens die ze deed met haar nieuwe begeleidingband. Ze liet daar in Borra zien live al weer een hele stap verder te zijn dan terug te horen is op haar debuut-cd Misleading Time. Deze nam ze op als afstudeerproject voor de Rock-academy. Sabine heeft een uitstekend gevoel voor het kiezen van de juiste arrangementen bij haar liedjes, die in combinatie met de uitstekende productie van Sander Hop goed tot hun recht komen. Liedjes als "Elliott" (met logischerwijs een mooie Elliott Smith-achtige sfeer), "Eventually" en "The Boy Who Couldn't Cry" laten horen dat Sabine gezegend is met een flink portie talent. Het enige probleem dat ik heb is dat Sabine op deze cd klinkt als een zangeres met willekeurige begeleiders, terwijl ze op het podium klinkt ze als zangeres met een vaste band. Dat verschil lijkt klein, maar is toch wel belangrijk. Misleading Time is dus zeker wel een meer dan aardige cd, maar naast dat er nu een echte band staat, zijn de liedjes van Sabina ook nog verder gerijpt. Zelf is qua zang ook nog een stap vooruit gegaan en veel zekerder geworden. Ik ben dan ook benieuwd of een opvolger dit beter zal laten horen, maar met deze cd moet ze al met gemak haar diploma behaald hebben.

De stem en het accent van Roos is apart, maar ik kan het wel hebben. De muziek van Roosbeef is in ieder geval echt wat anders dan normaal.

De 'gimmick' is ook dat het totaal anders is. Daardoor hebben ze naar mijn mening de grote prijs ook gewonnen. Er deden bands mee die technisch veel beter waren en, naar mijn mening, ook beter in het gehoord lagen.
Ze zijn leuk maar niet geweldig.

Zeg er het uwe van...